CT SPECIAL – ΚΛΑΣΣΙΚΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ – «OI ΒΑΣΙΛΕΙΣ ΤΩΝ ΟΡΕΩΝ» / ΕΔΜΟΝΔΟΣ ΦΡΑΝΣΟΥΑ ΒΑΛΕΝΤΙΝ ΑΜΠΟΥ

Συντάκτης Dan Cooper

Το τεύχος των ΚΛΑΣΣΙΚΩΝ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΩΝ «οι Βασιλείς των ορέων» διαδραματίζεται στην Ελλάδα του Όθωνα και είναι γραμμένο από τον Εντμόντ Φρανσουά Βαλεντίν Αμπού (Edmond Francois Valentin About). Ο Αμπού ήταν Γάλλος συγγραφέας, ακαδημαϊκός και δημοσιογράφος. Το 1851 ήρθε στην Αθήνα ως υπότροφος της Γαλλικής Σχολής και έμεινε 4 χρόνια περιοδεύοντας την χώρα. Απογοητευμένος από όσα είδε όταν επέστρεψε στο Παρίσι, δημοσίευσε το βιβλίο του Σύγχρονη Ελλάδα (1855), στο οποίο σχολιάζει, επικριτικά (υπερβάλλοντας κάποιες φορές και αδικώντας μας άλλες) την πολιτική και κοινωνική κατάσταση της Ελλάδας. Το μυθιστόρημα «Βασιλείς των Ορέων» δημοσιεύθηκε λίγο μετά και σε αυτό περιγράφεται η κατάσταση που επικρατούσε στην ελληνική επαρχία στο θέμα των ληστρικών συμμοριών, αρκετά μεγαλοποιημένη. Κατά κάποιο τρόπο, ο Αμπού περιγράφει κάποια από τα γεγονότα της σφαγής του Δήλεσι 15 χρόνια πριν αυτά συμβούν. Στο μυθιστόρημα αυτό αντέδρασαν άλλοι υπότροφοι της Γαλλικής Σχολής της Αθήνας, με την δημοσίευση μιας σειράς άρθρών που αμφισβητούσαν την αντικειμενικότητα του Αμπού. Η αμερικανική έκδοση των ΚΛΑΣΣΙΚΩΝ αναφέρει τις ελληνικές αντιδράσεις για το μυθιστόρημα του Αμπού και ταυτόχρονα στο ίδιο τεύχος παρουσιάζει την δίκη του Σωκράτη για να ισορροπήσει κατά μάλλον τις εντυπώσεις.

Το γεγονός είναι ότι ο Αμπού περιγράφει την πραγματικότητα που βρήκε στην Ελλάδα του 1854, φτώχεια, έλλειψη υποδομών, αδυναμία επιβολής των νόμων της κεντρικής εξουσίας και μεγάλες κοινωνικές αντιθέσεις. Ο Αμπού περιγράφει με λεπτομέρειες την καθημερινή ζωή και όπως είναι φυσικό έχει άποψη για όλα.  Κάποιες φορές υπερβάλλει επειδή του είναι δύσκολο να κατανοήσει τους διαφορετικούς θεσμούς που ισχύουν στην απελευθερωμένη Ελλάδα. Ίσως να είναι υπερβολικά επικριτικός επειδή προσγειώθηκε ανώμαλα στην ελληνική πραγματικότητα. Του είναι δύσκολο όπως και σε εμάς που ζούμε 150 χρόνια μετά, να συνειδητοποιήσει ότι οι Έλληνες δεν είναι δυνατόν με την υπογραφή της συνθήκης για την απελευθέρωση της Ελλάδας να αλλάξουν αμέσως τρόπο ζωής, συνήθειες και συμπεριφορές που ίσχυσαν για εκατοντάδες χρόνια. Η Ελλάδα προσπαθούσε να γίνει ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος (πολλές φορές με λάθος τρόπους) αλλά πολύ απείχε ακόμη από το να το κατορθώσει. Και μάλλον εξακολουθούμε να απέχουμε πολύ ακόμη.

Η κεντρική εξουσία αντιμετωπίζεται με δυσπιστία (έως εχθρικά) η αστική τάξη είναι σχεδόν ανύπαρκτη και πυρήνας της κοινωνίας είναι η κοινότητα και η εκκλησία. Πολλοί πρώην αγωνιστές της επανάστασης αδυνατούν να προσαρμοσθούν στην ειρηνική περίοδο και κυρίως στον μετασχηματισμό της Ελλάδας σε σύγχρονο κράτος δυτικού τύπου. Οι απαγωγές για λύτρα είναι μάλλον συνηθισμένο φαινόμενο, όπως είναι και η διαπλοκή ανάμεσα στους ληστές και τους τοπικούς πολιτικούς παράγοντες. Η αυτοδικία ήταν σε μεγάλο βαθμό αποδεκτή και τα περισσότερα θέματα στις σχέσεις των ανθρώπων καθοριζόταν με βάση εθιμικούς κανόνες και όχι γραπτό δίκαιο. Η ληστεία ήταν κοινωνικά αποδεκτή, ανάλογα με την περιοχή και την συμπεριφορά των ληστών. Εάν οι ληστές τηρούσαν κάποιους κανόνες υπήρχε περίπτωση να θεωρούνται ένα είδος «κοινωνικού αγωνιστή» κάτι σαν τον Ρομπέν των δασών.

Η ληστεία ήταν ένα καθημερινό γεγονός. Οι ληστές έφταναν μέχρι τα προάστια των Αθηνών. Η Αττική ήταν ακόμα γεμάτη από δάση. Οι Αμπελόκηποι ήταν μια χέρσα περιοχή και στην θέση του αεροδρομίου «Ελευθέριος Βενιζέλος» ήταν πυκνό δάσος με βελανιδιές και πεύκα που οι ντόπιοι κυνηγούσαν αγριογούρουνα. Η «Ληστοκρατία» βρισκόταν σε έξαρση κατά την μετεπαναστατική περίοδο, παρ’ όλα τα μέτρα που είχαν πάρει αρχικά οι Βαυαροί και στη συνέχεια οι διάφορες κυβερνήσεις για την εξουδετέρωση της, με συνέπεια τα κρούσματα της να είναι συχνά μέχρι και στο δεύτερο μισό τού 19ου αιώνα, αλλά ακόμη και τις πρώτες δεκαετίες του 20ου. Η ελληνική ύπαιθρος θεωρείται απολύτως απαλλαγμένη από την ληστεία μόνο μετά την λήξη του εμφυλίου, στις αρχές της δεκαετίας του 1950

Χαρακτηριστικό γεγονός της εποχής είναι η λεγόμενη «Σφαγή του Δήλεσι» (ή δράμα του Ωρωπού) που συνέβη λίγα χρόνια αργότερα στις αρχές του Απριλίου του 1870 στο Δήλεσι. Το γεγονός αυτό είχε τεράστιο αντίκτυπο στις διπλωματικές σχέσεις ανάμεσα σε Ελλάδα και Αγγλία αφενός και Ιταλία αφετέρου και οδήγησε τελικά στην πτώση της κυβέρνησης του Θρασύβουλου Ζαΐμη.

Το πρωί της Δευτέρας 29 Μαρτίου του 1870 μια ομάδα Άγγλων κυρίως περιηγητών που την αποτελούσαν ο λόρδος και η λαίδη Μάνκαστερ, ο εγγονός του κόμη Γκρέϋ Φρειδερίκος Βίνερ, ο γραμματέας της αγγλικής πρεσβείας Εδουάρδος Χέρμπερτ, ο Δικηγόρος Λόϋντ με την σύζυγο και την κόρη του, o γραμματέας της ιταλικής πρεσβείας της Αθήνας κόμης Αλβέρτος ντε Μπόιλ, ένας Ιταλός υπηρέτης και ένας Έλληνας ξεναγός ο Αλέξανδρος Ανεμογιάννης, υπάλληλος του ξενοδοχείου Αγγλία, όπου είχε καταλύσει η παραπάνω ομάδα, ξεκίνησαν με δύο άμαξες να επισκεφθούν την ιστορική περιοχή του Μαραθώνα με την συνοδεία και τεσσάρων εφίππων χωροφυλάκων.

Μετά την ολοκλήρωση της ξενάγησης, καθώς επέστρεφαν στην Αθήνα, γύρω στις 16.30 ώρα, ενώ βρισκόταν ανάμεσα στο Πικέρμι και τα Σπάτα, δέχτηκε επίθεση από τη συμμορία των λήσταρχων Τάκου και Χρήστου Αρβανιτάκη, που την αποτελούσαν περίπου 25 ληστές. Οι χωροφύλακες επετέθησαν στους ληστές, αλλά η αριθμητική διαφορά ήταν τεράστια, και σύντομα οι δύο σκοτώθηκαν και οι άλλοι δύο τραυματίσθηκαν. Οι ληστές περικύκλωσαν τις άμαξες και υποχρέωσαν όλους τους περιηγητές να κατεβούν. Πήραν από το λαιμό της Λάιδης Μάνκαστερ ένα διαμαντένιο κόσμημα και οδήγησαν την ομάδα σε μια σπηλιά της Πεντέλης.

Σύμφωνα με την ειδησεογραφία της εποχής, πλησίασε στο χώρο της αιχμαλωσίας ένα μικρό απόσπασμα έξι στρατιωτών, πιθανώς από το Πικέρμι, οι οποίοι επετέθησαν στους ληστές, αλλά αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν, όταν οι ληστές απείλησαν ότι θα σκότωναν όλους τους αιχμαλώτους τους.

Οι ληστές, για να είναι πιο ευκίνητοι, απελευθέρωσαν τις γυναίκες, τους 3 τραυματίες χωροφύλακες και τον Ιταλό υπηρέτη, διαβεβαιώνοντας ότι δεν θα πάθαιναν τίποτε οι σύζυγοί των.

Στη συνέχεια, οι ληστές υποχρέωσαν τους αιχμαλώτους τους να στείλουν επιστολές, αναγγέλλοντας στην Αθήνα την ομηρία τους και την απαίτηση καταβολής λύτρων 32.000 αγγλικών λιρών. Λίγο μετά, οι όροι άλλαξαν σε 50.000 αγγλικές λίρες, παροχή αμνηστίας και διακοπή κάθε περαιτέρω καταδίωξης εκ μέρους της Πολιτείας μέχρι το τέλος των διαπραγματεύσεων.

Η αγγλική πρεσβεία υποστήριξε την άποψη ότι πρέπει να γίνουν δεκτοί οι όροι των ληστών. Ο υπουργός Στρατιωτικών Σκαρλάτος Σούτσος (πολύ σωστά κατά την γνώμη μου) αρνήθηκε οποιαδήποτε συζήτηση, θεωρώντας ότι η υποχώρηση στις αξιώσεις του Αρβανιτάκη για αμνηστία αποτελούσε απαράδεκτο εξευτελισμό για το κράτος. Η καθυστέρηση της κυβερνητικής απάντησης εξόργισε τους ληστέ,ς και ο λόρδος Μάνκαστερ, ένας από τους συλληφθέντες, ζήτησε να του επιτραπεί να επιστρέψει στην Αθήνα, ώστε να στείλει στους ληστές το ποσόν των 25.000 λιρών και να φροντίσει για τη χορήγηση αμνηστίας.  Η ελληνική κυβέρνηση, κατόπιν πιέσεων από την Αγγλική πρεσβεία, δέχεται να δώσει τα χρήματα, αλλά για αμνηστία δεν το συζητά. Οι μέρες περνού,ν οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται και οι ληστές σουλατσάρουν ελεύθεροι στην ευρύτερη περιοχή. Μια Κυριακή μάλιστα πάνε και στην εκκλησία του Ωρωπού να παρακολουθήσουν την θεία λειτουργία.

Στις 9 Απριλίου, η κυβέρνηση ανέθεσε στον ταγματάρχη Θεαγένη να πάρει δύο λόχους στρατού και να πάει να ελευθερώσει τους ομήρους. Όντως, το απόσπασμα του Θεαγένη εντόπισε τους ληστές  στην θέση Άγιος Γεώργιος Ωρωπού και επιτέθηκε αμέσως. Μετά από τρίωρη μάχη σκοτώθηκε ένας ληστής, και ο Χρήστος Αρβανιτάκης σκότωσε τον Λόϋντ. Ενώ οι ληστές υποχωρούν, οι στρατιώτες σκότωσαν τέσσερις ακόμη ληστές. Όταν η συμμορία έφτασε στο Δήλεσι, οι Αρβανιτάκηδες, εξαγριωμένοι, διέταξαν τον ληστή Καταραχιά να σφάξει τους άλλους τρεις ομήρους. Τους Μπόιλ, Βίκνερ και Χέμπερτ.

Στη συμπλοκή σκοτώθηκαν και δέκα στρατιώτες. Οι επιζώντες από τους ληστές σκορπίστηκαν στα βουνά και η καταδίωξη τους κράτησε μήνες. Όσοι συνελήφθησαν εκτελέσθηκαν σε κοινή θέα στο Πεδίο του Άρεως στην Αθήνα, ενώ οι ελάχιστοι που πέρασαν στην τουρκοκρατούμενη Θεσσαλία συνελήφθησαν και κρεμάστηκαν από τους Τούρκους.

Οι ληστές κατόρθωσαν να διαφύγουν, και οι συνέπειες υπήρξαν βαριές. Ο φόνος των τεσσάρων περιηγητών από τη συμμορία του Αρβανιτάκη δημιούργησε σοβαρό διπλωματικό επεισόδιο. Ο υπουργός εσωτερικών Ανδρέας Αυγερινός αναγκάστηκε να παραιτηθεί στις 9 Ιουλίου 1870, και το ελληνικό κράτος υποχρεώθηκε από την Αγγλία και την Ιταλία να αποζημιώσει τις οικογένειες των θυμάτων, καταβάλλοντας σε κάθε οικογένεια θύματος από 22.000 λίρες, να αποδώσει τιμές στους νεκρούς και να εκφράσει επίσημα τη λύπη της στις κυβερνήσεις των κρατών αυτών. Λίγες μέρες αργότερα η κυβέρνηση Ζαΐμη παραιτήθηκε.

Στον ευρωπαϊκό Τύπο η Ελλάδα αναφερόταν ως «φωλέα ληστών και πειρατών», «χώρα ημιβαρβάρων», «εντροπή δια τον πολιτισμόν». Σε επίσημα κείμενα διατυπωνόταν η άποψη ότι η Ελλάδα «τίθεται εκτός του κύκλου των εξευγενισμένων κρατών» και ότι «αι ληστείαι συμφωνούνται εν Αθήναις, ένθα και διανέμονται τα χρήματα». Η Αγγλία εκμεταλλεύθηκε στο έπακρο το γεγονός, και η αγγλική κυβέρνηση στη Βουλή χαρακτήριζε την ελληνική κοινωνία ανάξια για οποιαδήποτε υποστήριξη.

Στην δίκη των ληστών, που συνελήφθησαν, από τις καταθέσεις των μαρτύρων «φωτογραφήθηκε» σαν εγκέφαλος της απαγωγής ο Άγγλος τσιφλικάς Φρανκ Νόελ, ο οποίος και παραπέμφθηκε σε δίκη, αλλά απαλλάχθηκε με βούλευμα, λόγω των πιέσεων που άσκησε ο Βρετανός πρεσβευτής Έρσκιν. Όπως αποδείχθηκε, συχνά ο Νόελ προσέφερε καταφύγιο στα απέραντα τσιφλίκια του σε συμμορίες ληστών, όταν η πίεση των καταδιωκτικών αποσπασμάτων γινόταν ανυπόφορη.

Για σχέσεις με τους ληστές κατηγορήθηκε και ο υπουργός στρατιωτικών Σκαρλάτος Σούτσος, ο οποίος, για να υπερασπιστεί την τιμή του, κάλεσε σε μονομαχία και τραυμάτισε σοβαρά τον συνταγματάρχη Πάνο Κορωναίο. Ο Σούτσος ήταν μεγαλοτσιφλικάς (υπολογίζεται ότι είχε πάνω από 200.000 στρέμματα στην Αττική) γι’ αυτό και χρησιμοποιούσε τους ληστές για να προστατεύουν τις εκτάσεις του. Ανεξάρτητα από το εάν πράγματι ο Σούτσος είχε σχέσεις με τους Αρβανιτάκηδες, γεγονός είναι πως πολλοί πολιτικοί της εποχής χρησιμοποιούσαν συμμορίες ληστών για να πιέζουν τους ψηφοφόρους τους. Η «Σφαγή του Δήλεσι» ήταν ένα από τα πιο θλιβερά γεγονότα της περιόδου, όχι μόνο γιατί στοίχισε στο ελληνικό κράτος αρκετά εκατομμύρια δραχμές, αλλά και επειδή εξαιτίας της καταρρακώθηκε διεθνώς το κύρος της χώρας.

links

 

  • Οι ληστές – 3. Οι Αρβανιτάκηδες και η σφαγή στο Δήλεσι

 

·         Βιογραφικό και βιβλία του συγγραφέα: Εντμόντ Αμπού

Advertisements

CT SPECIAL – ΚΛΑΣΣΙΚΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ / ΓΙΑΝ ΦΛΕΜΙΝΓΚ – «ΔΟΚΤΩΡ ΝΟ»

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ & ΟΙ ΕΠΙΡΡΟΕΣ

Καλοκαίρι πλέον και με πιο ανάλαφρες αναγνώσεις, συνεχίζουμε το αφιέρωμα στα τεύχη της αγαπημένης σε πολλούς έκδοσης, των Κλασσικών Εικονογραφημένων. Είναι γνωστό σε όλους, πως η επιρροή προήλθε από τα κορυφαία έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Υπήρξαν φυσικά και εξαιρέσεις. Όπως αυτή για την οποία θα μιλήσουμε σήμερα. Μια πολύ επιτυχημένη αστυνομική / κατασκοπική νουβέλα, από την φαντασία του Ian Fleming , που όπως και οι περισσότερες έτσι και αυτή βρήκε τον δρόμο για την μεγάλη οθόνη. Αποτέλεσε μια απ` τις καλύτερες ταινίες, με ήρωα τον Βρετανό πράκτορα James Bond, στον ρόλο του οποίου ο Σόν Κόννερυ άφησε μια ακόμη σπουδαία ερμηνεία, στην μεγάλη του καριέρα.

Το βιβλίο κυκλοφόρησε για πρώτη φορά, στις 31 Μαρτίου του 1958, από την εκδοτική εταιρεία του Jonathan Cape. Ήταν το έκτο κατά σειρά βιβλίο του συγγραφέα, με ήρωα τον James Bond. Το” Dr. No”, πέρασε και από τις σελίδες της εφημερίδας Daily Express(1960), τόσο ως δημοσίευση του κειμένου σε συνέχειες, όσο και ως κόμικς. Προκάλεσε αρνητικές κριτικές στην Βρετανία, από μερίδα του τύπου, με χαρακτηριστική αυτή του Paul Johnson, στην New Statesman. Οι λέξεις που χρησιμοποιήθηκαν, ήταν σεξ, σνομπ και σαδισμός! Ως περιπέτεια, είναι μια ίσως από τις κορυφαίες που έγραψε ο Φλέμινγκ. Ο συγγραφέας διατηρεί το περιβάλλον του ήρωα του, την υπηρεσία της MI6, τον προϊστάμενο του Major Boothroyd, την γνωστή μας γραμματέα Miss Moneypenny, αλλά και φυσικά τον Κιού, υπεύθυνο για όλες τις ευφάνταστες αυτές εφευρέσεις, οι οποίες ανέκαθεν εντυπωσίαζαν το κοινό. Να αναφέρουμε τέλος, ότι πολλές ήταν οι επιρροές, που άντλησε ο συγγραφέας από τις νουβέλες με ήρωα τον Fu Manchu, του Sax Rohmer.

Επιπλέον στοιχεία για τον συγγραφέα και το βιβλίο, μπορείτε να αντλήσετε ακολουθώντας τον παρακάτω σύνδεσμο.

http://en.wikipedia.org/wiki/Dr._No_%28novel%29

ΤΟ ΦΙΛΜ

Το 1962, το αχώριστο δίδυμο των παραγωγών Harry Saltzman και Albert R. Broccoli, με την βοήθεια των Richard Maibaum, Johanna Harwood και Berkely Mather στο σενάριο, μεταφέρει την νουβέλα στην μεγάλη οθόνη. Η σκηνοθεσία είναι του Terence Young. Το καστ αποτελούν οι Sean Connery, Joseph Wiseman, Ursula Andress, Jack Lord(ο Μαγκάρετ της Χαβάη 5 – 0), John Kitzmiller. Η United Artists έδωσε 1 εκατομμύριο δολάρια και εισέπραξε 50,6! Ντεμπούτο για το φιλμ, στις 5 Οκτωβρίου του 1962. Έγχρωμο, με διάρκεια 109 λεπτά.

Η ΥΠΟΘΕΣΗ

Ένας συνάδελφος του Μποντ δολοφονείται στην Τζαμάικα από μια ομάδα τριών δολοφόνων, με το παρατσούκλι «Three Blind Mice«. Ο Βρετανός πράκτορας θα σταλεί στο εξωτικό νησί, προκειμένου να λύσει το μυστήριο της δολοφονίας, αλλά θα βρεθεί μπροστά σε μεγάλες προκλήσεις και κίνδυνους. Από αράχνες ταραντούλα και επιθέσεις στο δωμάτιο του ξενοδοχείου, μέχρι υποβρύχιες μονομαχίες και …επικίνδυνες γυναίκες! Βέβαια, το τελευταίο δεν είναι ικανό να τον τρομάξει, αφού οι ικανότητες του εκεί είναι δεδομένες! Ο αντίπαλος του στο φιλμ αυτό, είναι η οργάνωση SPECTRE (SPecial Executive for Counter-intelligence, Terrorism, Revenge, and Extortion), με τον σατανικό της αφεντικό Dr No(Joseph Wiseman), που σκοπεύει να χρησιμοποιήσει την τεχνολογία, για να κατακτήσει τον πλανήτη. Αυτό που καλείται να επιτύχει ο Μποντ, είναι να αποτρέψει την πυρηνική καταστροφή, που απειλεί την παγκόσμια ισορροπία. Πολύ καλή οι ρυθμοί και η μουσική υπόκρουση. Η ταινία γυρίστηκε στο Kingston, την Jamaica και το Crab Key, τον Γενάρη της ίδιας χρονιάς. Το λευκό μπικίνι της Ursula Andress, πουλήθηκε σε δημοπρασία το 2011, έναντι του ποσού των 61,500 δολαρίων! Το Dr No, ήταν η πρώτη ταινία αυτής της σειράς, που είχε την υπογραφή των στούντιο της Eon Productions.

Πολλά περισσότερα για την ταινία, αναλύσεις, παραλειπόμενα και πηγές, θα βρείτε στο παρακάτω link.

http://en.wikipedia.org/wiki/Dr._No_%28film%29

ΤΟ ΚΟΜΙΚΣ

Τα σκίτσα του Norman J. Nodel, ήταν αυτά που δημοσιεύτηκαν στην πρώτη μεταφορά του βιβλίου του Φλέμινγκ, στην έκδοση των Classics Illustrated. Ο Νόντελ ήταν μέσα στην ομάδα των σχεδιαστών, που εικονογράφησαν πολλά από τα τεύχη της αρχικής, πρώτης έκδοσης, στις δεκαετίες του`40 και του`50. Αναφέρω χαρακτηριστικά ορισμένα από τα τεύχη που εικονογράφησε. Ιβανόης, Φάουστ, Ο αόρατος άνθρωπος, Μόμπυ Ντίκ και πολλά ακόμη. Πλήρες βιογραφικό του σχεδιαστή, θα βρείτε στον πιο κάτω σύνδεσμο.

http://lambiek.net/artists/n/nodel_norman.htm

Το εξώφυλλο της Ελληνικής έκδοσης των Κλασσικών Εικονογραφημένων, είναι από την τρίτη περίοδο. Ως κόμικς, είχαμε ακόμη 2 μεταφορές(τουλάχιστον). Η μια είναι από την DC και την σειρά Showcase, ενώ υπήρξε ακόμη μια που μάλιστα δημοσιεύτηκε και στην χώρα μας, στο Ζαγκόρ του κ. Ανεμοδουρά!

Δείτε και το trailer της ταινίας του 1962.

Χαρακτηριστικά, αποσπασματικά βίντεο.

ΤΑ ΠΑΙΓΝΙΔΙΑ

Μια τέτοια εμπορική επιτυχία, δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη από τις εταιρείες παιγνιδιών! Έτσι, ένα πλήθος από αυτά, συλλεκτικά πλέον, βγήκαν σχεδόν ταυτόχρονα στην αγορά, στο διάστημα 1962 – 1964. Ειδικά τα συλλεκτικά σετ της airfix, είναι περιζήτητα!

ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΙΒΛΙΩΝ ΤΣΕΠΗΣ

Το θέμα των ταινιών του Τζέημς Μποντ, αποτέλεσε υλικό για πολλές εκδόσεις βιβλίων τσέπης, στην χώρα μας. Τόσο ο Πάπυρος(Βίπερ), όσο και το Λυχνάρι, αλλά και άλλες εταιρείες, κυκλοφόρησαν τις αρχικές νουβέλες του Φλέμινγκ. Οι φωτογραφίες που παραθέτω, είναι από τις εκδόσεις του κ. Χανού και το 1967.

Η ΟN LINE ΑΝΑΓΝΩΣΗ!

Σε συνεργασία με το Time Bandits, μπορείτε να διαβάσετε on line το τεύχος, κλικάροντας αυτό εδώ το link!