ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ

Μια υπό – κατηγορία που εντάσσεται στις σελίδες της νοσταλγίας, αφού θα φιλοξενεί εικόνες και πρόσωπα του 20ου αιώνα, αλλά πάνω απ` όλα στιγμές που χαράκτηκαν ανεξίτηλα στις μνήμες μας… Είναι μια υπό – κατηγορία που έρχεται με το περιεχόμενο της για να θυμίσει αλλά και να γνωρίσει στους νεότερους, στιγμές που άλλαξαν πολλά στις ζωές μας…

——————————————————————————————————————————————————————–

2 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1968 – Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ «ΒΑΣΙΛΙΑ»! 13/2/2012

Συντάκτης corto

Ήταν ο μοναδικός άνθρωπος στη μουσική, που δικαιωματικά αποκαλέστηκε «βασιλιάς»! Για πάνω από 2 δεκαετίες, τα τραγούδια και η παρουσίαση του στη σκηνή, προκαλούσαν κύματα παραληρήματος στους θεατές! Ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος στη μουσική βιομηχανία, ακόμη κι όταν οι ήχοι που εκπροσωπούσε ακούγονταν παρωχημένοι, μέσα στις κοσμογονικές αλλαγές που συντελούνταν στη μουσική. Ψυχεδέλεια, ποπ, ροκ και τόσοι μα τόσοι επίδοξοι διεκδικητές του στέμματος του, πιο μοντέρνοι και πιο ελκυστικοί στα αυτιά των καταναλωτών, δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα άλλο, παρά να περιμένουν πότε θα σταματούσε αυτό το φαινόμενο να βρίσκεται στην κορυφή.

Κάποια στιγμή έγινε κι αυτό, αλλά για να φτάσουμε σ` αυτό το σημείο, χρειάστηκε να συμβούν πάρα πολλά… Για ένα μεγάλο διάστημα, η «χρυσή φωνή» της δισκογραφίας, που γέμιζε στάδια, συναυλιακούς χώρους και τις τσέπες εταιρειών και ατζέντηδων, μπήκε στον χώρο του σινεμά. Χάθηκε στα αστεία σενάρια και το αστρικό σύμπαν του Χόλλυγουντ, χάνοντας παράλληλα και την ίδια του τη μουσική ταυτότητα, παρά την εισπρακτική επιτυχία όλων αυτών. Το 1968 όμως, ο Elvis επέστρεψε σ` αυτό που ήξερε καλύτερα να κάνει, από τον οποιονδήποτε συνάδελφο του. Να σαγηνεύει με τη φωνή τα πλήθη!

Όλα είχαν ξεκινήσει το 1960, όταν κλήθηκε να υπηρετήσει την θητεία του στον Αμερικάνικο στρατό. Όταν επέστρεψε στα μουσικά δρώμενα, άφησε μόνον ένα νούμερο ένα hit, το 1962 και εκεί ακριβώς, η καριέρα του έδειχνε να μικραίνει δραματικά. Οι Beatles και η Βρετανική εισβολή συγκροτημάτων, είχαν κατακλύσει τον κόσμο της μουσικής και νέα ινδάλματα ξεπηδούσαν. Οι αλλαγές στους παραδοσιακούς ήχους, αυτούς που μέχρι τότε κυριαρχούσαν στις προτιμήσεις όλων, ήταν πολύ μεγάλες. Ο Elvis χρειάζονταν κάτι που θα τον έκανε να επιστρέψει στο προσκήνιο. Ένα φρεσκάρισμα, ίσως. Αντί γι` αυτό όμως, προτίμησε να δεχτεί τα παχυλά συμβόλαια των κινηματογραφικών στούντιο και άρχιζε να γυρίζει την μια ταινία μετά την άλλη. Χορευτικά, τραγούδια, λίγο ρομάντζο, εξωτικά τοπία, ένα μέρος αδρεναλίνη με ριψοκίνδυνα σπορ και … η συνταγή ήταν έτοιμη! Η κίνηση αυτή γέμισε τους τραπεζικούς του λογαριασμούς(θα μπορούσε να πει κανείς ότι τους φούσκωσε!), αλλά τον απομάκρυνε από αυτό για το οποίο ήταν φτιαγμένος να κάνει. Το 1968, κουρασμένος και απογοητευμένος απ` όλα αυτά, πήρε μια μεγάλη απόφαση. Να γυρίσει την πλάτη στο σινεμά και να ανέβη ξανά στην σκηνή, διεκδικώντας αυτό που του ανήκε! Την κορυφή!

Αν δεν έπαιρνε εκείνη την απόφαση, μπορεί να είχαν όλοι σταματήσει να μιλούν γι` αυτόν. Ίσως να έμοιαζε σαν έναν ακόμη μουσικό – κομήτη, που ξόδεψε τη λάμψη του σε μια καταστροφική τροχιά καθόδου… Σίγουρα, η μουσική θα ήταν πολύ διαφορετική σαν εξέλιξη, αν ο Elvis έβαζε μια οριστική τελεία στην καριέρα του, το 1968. Όμως, προτίμησε τον δύσκολο δρόμο και αμείφτηκε για αυτή του την απόφαση. Η ιδέα ανήκε στον μάνατζερ του Colonel Parker, που ήρθε σε επαφή με τον τηλεοπτικό κολοσσό της NBC. Το Αμερικάνικο τηλεοπτικό δίκτυο, δεν το σκέφτηκε δεύτερη φορά και είπε το ναι, σε μια και μόνον τηλεοπτική εμφάνιση. Ούτε το κόστος των 1.250.000 δολαρίων, στάθηκε ικανό να τους προβληματίσει. Η εμφάνιση αυτή, ήταν προγραμματισμένη να προβληθεί πριν τα Χριστούγεννα στο κανάλι, σαν μέρος του συνολικού εορταστικού του προγράμματος. Ο Parker, σκέφτηκε και πολύ σωστά, ότι μια τέτοια εμφάνιση θα μπορούσε να ζωντανέψει ξανά το άστρο του Elvis και να του δώσει νέα κίνητρα για να συνεχίσει την καριέρα του. Και είχε δίκιο.

Το 1960, είχε συμμετάσχει ακόμη μια τηλεοπτική εμφάνιση του Elvis, στην οποία συνυπήρξε με grοoners όπως οι Peter Lawford, Sammy Davis Jr. και φυσικά ο οικοδεσπότης Frank Sinatra! Ήταν η περίφημη εκπομπή Timex Special, με καλεσμένους μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα στο πεντάγραμμο. Όμως, αυτό που θα επιχειρούσε ο «βασιλιάς» το`68, ήταν πολύ διαφορετικό και το ήξερε…

Στο διάστημα 24 και 25 Ιουνίου, έγιναν τα γυρίσματα στα στούντιο του NBC. Συνολικά μαγνητοσκοπήθηκαν 4 ώρες, από τις οποίες επιλέχθηκαν τελικά μόλις 76 λεπτά! Τι να έγινε άραγε το υπόλοιπο αναρωτήθηκαν οι εκατοντάδες χιλιάδες οπαδοί του Elvis. Ας μην ξεχνάμε ότι μόλις το 1981 εμφανίστηκαν για πρώτη φορά αυτά τα 76 λεπτά! Τελικά χρειάστηκαν ακόμη 23 χρόνια, μέχρι το 2004 να κυκλοφορήσει ένα τριπλό dvd από την RCA Records, στο οποίο περιλαμβάνονταν …τα πάντα! Στο Elvis – One Night With You, χώρεσαν πρόβες, συνεντεύξεις, μέχρι και bloopers(κωμικά γκάνγκ και πειράγματα, μεταξύ των συντελεστών)! Ας δούμε όμως από τι αποτελούνταν και ποιο ήταν το αποτέλεσμα όλων αυτών.

Ο Elvis δεν ήταν μόνος σ` αυτό το σημαντικό για κείνον σόου. Συνάντησε τους φίλους του από τα πρώτα χρόνια του rock ` n` roll, αυτούς που τον συνόδεψαν στις ηχογραφήσεις των πρώτων του μικρών δίσκων και στις εμφανίσεις του`50, τους έπεισε με συνοπτικές διαδικασίες και μπήκε στο στούντιο μαζί τους. Ο Scotty Moore μοιράστηκε για κάποιες στιγμές την κιθάρα του με τον Elvis. Η παρέα αποτελούνταν από τους D. J. Fontana, που έπαιζε ντραμς με το κάλυμμα μιας κιθάρας(!), Alan Fortas(κιθάρα), Charlie Hodge(κιθάρα και φωνητικά) και Lance LeGault(ακουστική κιθάρα).Οι καιροί είχαν αλλάξει(το τραγουδούσε κι ο Dylan αυτό), οι Byrds, οι Beatles και πολλά ακόμη συγκροτήματα, έφερναν έναν νέο ήχο. Μιλώντας πριν το σόου, ο Elvis τα μνημόνευσε όλα αυτά, θέλοντας μ` αυτό τον τρόπο να απομακρύνει τις όποιες συγκρίσεις, ακόμη και αν προέρχονταν από τους δικούς του θαυμαστές, ξεχωρίζοντας τη στάση και τη θέση του στη μουσική βιομηχανία. Κάθισε στην καρέκλα(αρχικά), δίπλα τους, φορώντας ένα μαύρο δερμάτινο τζάκετ και …ξεκίνησε το ταξίδι…

Τα τραγούδια που επέλεξε, ήταν μια αναδρομή στις ρίζες, αυτές που αποτέλεσαν τις πρώτες και σημαντικότερες επιρροές στην καριέρα του. Γκόσπελ και κάντρυ, σε ένα εκρηκτικό μείγμα, που μόνο εκείνος ήξερε να συνδυάζει με τέτοιο τρόπο! Πολύ πείσμα και ψυχή, θέληση και ζωντάνια. Ήταν αδύνατον να μην διαλύσει για πάντα τις αμφιβολίες όλων, για το αν είχε ή όχι τη δύναμη να επιστρέψει! Αν μπορούσε να εξακολουθεί να συναρπάζει επί σκηνής! Με εφαλτήριο εκείνη την τηλεοπτική εμφάνιση, η σπουδαία πορεία ενός ανθρώπου που άλλαξε πάρα πολλά στη μουσική(ίσως τα περισσότερα από κάθε άλλον), επαναπροσδιορίστηκε και συνέχισε από εκεί που είχε διακοπεί το 1960. Σαν να μην είχε περάσει ούτε λεπτό από τότε, ο Elvis όρθωσε ξανά το ανάστημα του και δήλωσε παρόν στις νέες προκλήσεις. Με το ίδιο βλέμμα γεμάτο υποσχέσεις και εκείνες τις προκλητικές κινήσεις των γοφών να είναι κάπως πιο μακριά πια, εναρμονίστηκε με τις απαιτήσεις των νέων δεδομένων, προσαρμόστηκε και έδωσε ακόμη περισσότερα. Γιατί διάλεξε να επιστρέψει με ήχους από το παρελθόν, ενώ άλλαξε κι ο ίδιος έπειτα; Ίσως, ήθελε να περάσει ένα μήνυμα, σε όσους είχαν γυρίσει μουσική σελίδα, ξεχνώντας από πού ξεκίνησαν όλα και πως ηχούσαν τότε… Στις 3 Δεκεμβρίου του 1968, όλοι όσοι είδαν εκείνη την εμφάνιση, κατάλαβαν τι σήμαινε για την μουσική ο Elvis Presley…

Αν είναι να ενδώσετε και να προχωρήσετε σε μια αγορά με το υλικό αυτής της εμφάνισης, θα σας προέτρεπα να προτιμήσετε αυτήν του 2008, στο τετραπλό cd της Legacy. Η θυγατρική της Columbia που δημιουργήθηκε για να επεξεργάζεται το ακυκλοφόρητο υλικό από τις κατακόμβες της εταιρείας, βγάζει κυριολεκτικά απίστευτης ομορφιάς δουλειές, με καταπληκτικά στοιχεία και ηχογραφήσεις! Τι θα ακούσετε εδώ; Για ρίξτε μια ματιά πιο κάτω…

CD 1

  1. Medley: Trouble/Guitar Man
  2. Medley: Lawdy, Miss Clawdy/Baby, What You Want Me To Do/Heartbreak Hotel/Hound Dog/All Shook Up/C…

  3. Medley: Where Could I Go But To the Lord/Up Above My Head/Saved

  4. Medley: Blue Christmas/One Night
  5. Memories
  6. Medley: Nothingville/Big Boss Man/Guitar Man/Little Egypt/Trouble/Guitar Man

  7. If I Can Dream
  8. It Hurts Me
  9. Let Yourself Go
  10. Little Less Conversation, A
  11. Memories
  12. If I Can Dream

CD 2

  1. Introductions
  2. That’s All Right
  3. Heartbreak Hotel
  4. Love Me
  5. Baby, What You Want Me To Do

  6. Blue Suede Shoes
  7. Baby, What You Want Me To Do

  8. Lawdy Miss Clawdy
  9. Are You Lonesome Tonight?
  10. When My Blue Moon Turns To Gold Again

  11. Blue Christmas
  12. Trying To Get To You
  13. One Night
  14. Baby, What You Want Me To Do

  15. One Night
  16. Memories
  17. Heartbreak Hotel
  18. Hound Dog
  19. All Shook Up
  20. Can’t Help Falling In Love
  21. Jailhouse Rock
  22. Don’t Be Cruel
  23. Blue Suede Shoes
  24. Love Me Tender
  25. Trouble
  26. Baby, What You Want Me To Do

  27. If I Can Dream

CD 3

  1. Heartbreak Hotel
  2. Baby, What You Want Me To Do

  3. Introductions
  4. That’s All Right
  5. Are You Lonesome Tonight?
  6. Baby, What You Want Me To Do

  7. Blue Suede Shoes
  8. One Night
  9. Love Me
  10. Trying To Get To You
  11. Lawdy, Miss Clawdy
  12. Santa Claus is Back In Town

  13. Blue Christmas
  14. Tiger Man
  15. When My Blue Moon Turns To Gold Again

  16. Memories
  17. Heartbreak Hotel
  18. Hound Dog
  19. All Shook Up
  20. Can’t Help Falling In Love
  21. Jailhouse Rock
  22. Don’t Be Cruel
  23. Blue Suede Shoes
  24. Love Me Tender
  25. Medley: Trouble/Guitar Man
  26. Medley: Trouble/Guitar Man
  27. If I Can Dream

CD 4

  1. I Got a Woman
  2. Medley: Blue Moon/Young Love/Oh, Happy Day

  3. When It Rains It Really Pours

  4. Blue Christmas
  5. Medley: Are You Lonesome Tonight?/That’s My Desire

  6. That’s When Your Heartaches Begin
  7. Peter Gunn Theme
  8. Love Me
  9. When My Blue Moon Turns To Gold Again

  10. Medley: Blue Christmas/Santa Claus is Back In Town

  11. Danny Boy
  12. Baby, What You Want Me To Do

  13. Love Me
  14. Tiger Man
  15. Santa Claus is Back In Town

  16. Lawdy, Miss Clawdy
  17. One Night
  18. Blue Christmas
  19. Baby, What You Want Me To Do

  20. When My Blue Moon Turns To Gold Again

  21. Blue Moon of Kentucky

Πολλά επιπλέον στοιχεία, θα αντλήσετε ακολουθώντας τους παρακάτω συνδέσμους. Με μια μεγαλύτερης έκτασης έρευνα, μπορεί ο καθένας σας να βρει ακόμη περισσότερα, καθώς οι σελίδες με αυτού του τύπου το αρχειακό υλικό, μετριούνται σε εκατομμύρια! Μια δοκιμή στο google …θα σας πείσει…

http://en.wikipedia.org/wiki/Elvis_%281968_TV_program%29

http://oldies.about.com/cs/elvis/a/comeback.htm

http://scottymoore.net/ep68hagstrom.html

http://www.elvis.com.au/presley/elvis_68_comback_special.shtml

Αποσπασματικά βίντεο από εκείνη την αξέχαστη εμφάνιση του Elvis Presley. Υπάρχουν πολλά περισσότερα, που θα τα δείτε σαν προτεινόμενα από το you tube, όταν κλικάρετε κάποιο από τα παρακάτω. Επιλέγετε και βλέπετε.

Παρουσίαση – επιμέλεια για το Comics Trades 2012

Γιώργος Σ. Κοσκινάς

———————————————————————————————————————————————————————

1972 – Ο ΕΜΕΡΣΟΝ ΦΙΤΙΠΑΛΝΤΙ ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ ΣΤΗ ΦΟΡΜΟΥΛΑ 1 6/2/2012

Συντάκτης Velle

Βασίλης Μαρκουίζος

Ο μέχρι πρώτινος νεώτερος παγκόσμιος πρωταθλητής (για 33 χρόνια) σε ένα από τα πιο θεαματικά σπορ του μηχανοκίνητου αθλητισμου και σε μια καριέρα που πατάει απότομα γκάζι για την κορυφή, αλλά και εξίσου απότομα φρένο…


Γεννημέννος το 1946, ο Έμερσον περνάει αστραπιαία από τη δοκιμή μοτοσυκλετών στα 14, υδροπτέρυγων στα 16 (που εγκαταλείπει αμέσως μετά από ένα ατύχημα χωρίς συνέπειες -ευτυχώς για εκείνον και εμάς από πολλές απόψεις-), στους αγώνες για κάρτς (στα 18 έχει ήδη κατακτήσει το πρωτάθλημα Βραζιλίας) και στην Formula Vees (όπου στα 21 του παίρνει το παγκόσμιο πρωτάθλημα), για να φτάσει σε ένα καθοριστικό άλμα που επιταχύνει ακόμα περισσότερο την καριέρα του με τυχαία και μη γεγονότα.


Αυτό δεν είναι άλλο από το ταξίδι του στην Αγγλία (αρχικά σχεδόν δεν μπορεί να συνεννοηθεί με κανέναν ξέροντας μόνο Πορτογαλικά), όπου αγόρασε μια Formula Ford και μέσα σε ένα χρόνο βρέθηκε στη formula 3 (από τη μέση της χρονιάς συγκεκριμένα, για να καταλήξει μάλιστα στο τέλος του πρωταθλήματος ο μεγάλος νικητής), για να συνεχίσει αμέσως μετά στην F2 με Lotus, και να καταλήξει στο μεγάλο θρίαμβο της F1.


Εκεί αρχικά βρίσκεται ως τρίτος πιλότος της Lotus (με πρώτο και δεύτερο τους Jochen Rindt και John Miles), μέχρι που στην πίστα της Monza του ‘70 ο Rindt σκοτώνεται και ο Miles σοκαρισμένος αποσύρεται από το άθλημα (Στην ίδια επίσης πίστα ο Έμερσον παθαίνει το δικό του ατύχημα, χωρίς όμως να του συμβεί τίποτα σοβαρό).


Σε μια δύσκολη στιγμή της Lotus λοιπόν είναι ο ΄Εμμο που καλείται να σώσει την κατάσταση και απότομα ΄΄πέφτει στα βαθιά΄΄, ως πρώτος οδηγός πια τόσο της ομάδας, αλλά και λίγο πιο μετά όλου του πρωταθλήματος.
Γιατί το 1972 είναι πλέον παγκόσμιος πρωταθλητής.


Μάλιστα 2 χρόνια αργότερα, με ένα μονοθέσιο αργό, σε σχέση με τη Ferrari του Niki Lauda, θα καταφέρει τον ίδιο θρίαμβο, και μάλιστα στον τελευταίο γύρο του τελευταίου αγώνα (Φοβερή και η μάχη με τον Clay Regazzoni).
Η αναλυτική του ικανότητα, το σχολαστικό και ακριβές στυλ οδήγησης τους, όπως βέβαια και η εμπειρία του που του επέτρεπε να ριψοκινδυνεύει στα πιο κρίσιμα σημεία, τον οδήγησαν σε έναν ακόμα θρίαμβο.


Μα μετά απότομα φρένο.
Επιλέγοντας να τρέξει με μια Βραζιλιάνικη ομάδα και σπόνσορα μια βραζιλιάνικη βιομηχανία ζάχαρης (Copersucar), ο Έμμερσον εκτοπίζεται από κάθε πιθανότητα νίκης, αλλά ταυτόχρονα θέτει τα θεμέλια για δημιουργία της σχολής Βραζιλιάνων πιλότων Formula 1 που ακολούθησαν από τότε μέχρι τις μέρες μας.


Για λογαριασμό του είναι εκείνοι που το σανιδώνουν στη συνέχεια.
Αξίζει να σημειωθεί ότι στις ηρωικές εποχές της F1, όπου οι οδηγοί έπαιζαν το κεφάλι τους μέσα από πολύ επικίνδυνες συνθήκες, ο Έμμο είναι απ’ τους ηγέτες της εκστρατείας για τη βελτίωση της ασφάλειας σε μονοθέσιο και πίστα.
Μάλιστα στο Ισπανικό Grand Prix του ‘75, σταμάτησε μόλις μετά από έναν γύρο τη McLaren του, διαμαρτυρόμενος ότι οι συνθήκες οδήγησης σε κάποιο συγκεκριμένο κομμάτι της πίστας ήταν επικίνδυνες.


Το αποτέλεσμα ήταν να καταστρέψει ο ίδιος την όποια προσπάθειά του για νίκη, μα ο αγώνας ωστόσο να συνεχιστεί μέχρι που κάποια στιγμή ο κόσμος να αναγκαστεί να ζήσει το θέαμα ενός μονοθεσίου να πετάγεται εκτός αγωνιστικού χώρου και να σκοτώνει ακαριαία τέσσερις ανθρώπους…

Όταν σκεφτόμαστε τον Έμερσον Φιτιπάλντι, ο νους μας ταξιδεύει αμέσως στην εξωτική Βραζιλία, και πόσο περισσότερο όταν μαθαίνουμε ότι έκανε προπόνηση με την ομάδα ποδοσφαίρου της Βραζιλίας για να κρατιέται σε άψογη φυσική κατάσταση.
Μάλλον κι από έκει πρέπει να έπαιρνε κάτι το ΄΄εξτρά΄΄ για να φτιάχνει το χαρμάνι της μαγείας του.

Αλλά και οι Βραζιλιάνοι παίκτες είχαν κάτι το παράδοξο στο χώρο του ποδοσφαίρου που μπορεί να το δανείστηκαν από εκείνον και από τις φόρμουλα 1 δυνάμεις του, για να το γυρίσουμε στους υπερήρωες τον comics…

Μεταξύ αστείου και σοβαρού, το αν υπάρχει κάποια συνάφεια για την εν λόγω ΄΄ανταλλαγή΄΄ mojo (http://en.wikipedia.org/wiki/Mojo), σηκώνει μεγάλη συζήτηση…

και τα απαραίτητα αποδεικτικά στοιχεία!



——————————————————————————————————————————————————————–

21 ΙΟΥΝΙΟΥ 1970 – ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΙΟ ΘΕΑΜΑΤΙΚΑ ΜΑΤΣ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ! 31/1/2012

Συντάκτης corto

Το καλοκαίρι του 1970, η Βραζιλία των πολύ μεγάλων αστεριών(Pelé, Gérson, Jairzinho, Tostão, Rivelino και Carlos Alberto), πετούσε με προορισμό το Μεξικό και αποκλειστικό στόχο την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλου, για τρίτη φορά στην ιστορία της. Η πιο θεαματική ομάδα όλων των εποχών, όπως αποκαλέστηκε, με παίκτες – μαγνήτες κυριολεκτικά, που μιλούσαν στην μπάλα, κι ένα σπουδαίο προπονητή, τον Mário Zagallo, η Βραζιλία ήταν το αδιαφιλονίκητο φαβορί για την κατάκτηση και αυτού του τροπαίου. Έμενε μόνον να το αποδείξει στο γήπεδο. Ο Πελέ δεν ήταν πια ο 16χρονος πιτσιρικάς που γοήτευε με τις περίτεχνες του ενέργειες το`62, αλλά ένας ώριμος παίκτης και φυσικά ο κορυφαίος του πλανήτη. Τα μάτια όλων ήταν στραμμένα σ` αυτή την μεγάλη ομάδα.


Θυμάμαι εκείνο το καλοκαίρι και τις συγκινήσεις τις ποδοσφαιρικές που μας επιφύλαξε, τις οποίες ζήσαμε στην τηλεόραση(ασπρόμαυρη πάντα), με μετάδοση Ιταλική από την RAI, αφού δεν υπήρχε δυαντότητα για εικόνα από την χώρα μας(ούτε και συσκευές τηλεόρασης είχαμε! 10 – 12 να ήταν σε όλη την πόλη, είναι ζήτημα!). Πηγαίναμε με τον πατέρα μου σε ένα καφέ της πόλης, όπου πραγματικά γίνονταν το αδιαχώρητο, ειδικά στα ματς της Βραζιλίας! Δεν έπεφτε καρφίτσα! Μικροί και μεγάλοι, ο ένας πάνω στον άλλο και κάπου σε εκείνο το χαμό, ένας φουκαράς μεσήλικας σερβιτόρος, πάλευε με τις παραγγελίες, τους δίσκους και τα ποτήρια! Στον τελικό που λέτε, είχαμε πάει για να πιάσουμε θέση μια ώρα και κάτι νωρίτερα, αλλά … που κάθισμα! Ούτε σκαμπώ, ούτε γωνία να σταθείς όρθιος δεν υπήρχε! Απίθανα χρόνια… Η καφετέρια αυτή υπάρχει και στις μέρες μας, έχει μάλιστα και το ίδιο όνομα, αλλά … της λείπουν πολλά πια… Όπως πολλά απουσιάζουν από εκείνη την λιτή, εφευρετική και αυθόρμητη μας ζωή… Όσο για Πελέ, υποκατάστατα υπάρχουν μερικά, αλλά σαν κι αυτόν κανένας! Όποιος έχει δει αυτό τον παίκτη στα καλά του, δεν μπορεί να τον συγκρίνει με τίποτα! Και το καλοκαίρι 1970 άπλωσε σε κάθε ίντσα των γηπέδων που αγωνίστηκε, το πλούσιο ποδοσφαιρικό του ταλέντο. Βλέπαμε τα παιγνίδια και παρακαλούσαμε να μην τελειώσουν, ή να πάνε στην παράταση για να δούμε ακόμη περισσότερη μαγεία!


Η Βραζιλία έρχονταν από ένα χαλαρό 3 – 1 κόντρα στην Ουρουγουάη, στον ημιτελικό, ενώ η Ιταλία των Boninsegna, Riva, Rivera και φυσικά του φοβερού πορτιέρο Dino Zoff, μιας απίστευτης φιγούρας γκολκήπερ, που άφησε εποχή, είχε αποκλείσει σε ένα συγκλονιστικό ματς με 4-3 στην παράταση, την Γερμανία. Καταλαβαίνετε συνεπώς, με τι ανυπομονησία περίμεναν όλη την αναμέτρηση του τελικού εκείνου. Τα γήπεδα του Μεξικού γέμιζαν με δεκάδες χιλιάδες θεατές, στο καλύτερο από πλευράς ποιότητας παγκόσμιο κύπελο που είδαμε ποτέ. Από τα μικρά σχετικά σε χωρητικότητα στάδια των 15 και 20 χιλιάδων θεατών(εκτός από την Βραζιλία, που σαν φαβορί οι διοργανωτές την έβαλαν στον πρώτο γύρο στο Estadio Jalisco της Guadalajara, των 60.000 θέσεων), όταν άρχισαν οι νοκ αουτ αγώνες, περάσαμε σ` αυτά των 57 και 105 χιλιάδων, που δεν υπήρχε ούτε κενός διάδρομος, όχι κάθισμα! Η Βραζιλιάνοι μάγοι της μπάλας, σάρωναν στο πέρασμα τους με 3 και 4 γκολ σε κάθε ματς, κερδίζοντας και τα 12 παιγνίδια και πετυχαίνοντας ένα ασύληπτο ρεκόρ! 42 γκολ υπέρ και μόλις 8 κατά! Κάποια από τα γκολ αυτά, θεωρούνται ακόμη και σήμερα σαν μερικά από τα καλύτερα στην ιστορία του θεσμού. Όσο για τις ενέργεις των Βραζιλιάνων μέσα στο γήπεδο, σου έκοβαν την ανάσα!


Οι Ιταλοί ήταν μια τελείως διαφορετική ομάδα. Δεν είχε αυτό το φαντεζί στυλ στο παιγνίδι της. Πιο δεμένη και πιο κλειστή, με λιγότερες σαφώς στιγμές γοητείας. 1-0, 0-0 και τα γνωστά αποτελέσματα, την είχαν φέρει σε θέση διεκδικήτριας ενός τροπαίου. Του σημαντικότερου σε παγκόσμιο επίπεδο. Στον πρώτο γύρο δυσκολεύτηκε αρκετά και παραχώρησε ισοπαλία στο Ισραήλ, που δεν είχε και καμιά ομάδα αξιώσεων. Λίγοι περίμεναν ότι θα έβγαζε 4 γκολ απέναντι στους διοργανωτές Μεξικάνους και στην Δυτική τότε Γερμανία, του Beckenbauer και του Müller. Κι όμως, κόντρα σε αυτά που έδωσε στο ξεκίνημα της διοργάνωσης σαν δείγματα γραφής, η Ιταλία έπαιξε καλή μπάλα στην συνέχεια και κέρδισε επάξια μια θέση στον τελικό.


Στο Estadio Azteca, της πρωτεύουσας του Μεξικό, στις 21 Ιουνίου του 1970, ο Ανατολικό – Γερμανός ρέφερι Rudi Glöckner κοιτούσε και δεν πίστευε στα μάτια του, τους 107,412 θεατές που είχαν δημιουργήσει μια εκπληκτική ατμόσφαιρα! Η Ola, κυμμάτιζε κατά δεκάδες χιλιάδες ανθρώπων και πέρναγε στην ιστορία. Ο Pelé έβαλε νωρίς μπροστά στο σκορ την Βραζιλία(18ο λεπτό), με ένα ασύληπτο σουτ, αλλά ο Boninsegna ισοφάρισε πριν μπουν οι δύο ομάδες στα αποδυτήρια για το πρώτο ημίχρονο(37`). Όλα προμήνυαν ένα σούπερ ματς, κι αυτό τελικά έγινε, μόνο που ήταν μια παράσταση για έναν ρόλο! Αυτόν της Βραζιλίας! Σαρωτικοί οι Λατινοαμερικάνοι, καθάρισαν με συνοπτικές διαδικασίες την αντίπαλο τους, φιλοδωρώντας την με ακόμη 3 γκολ, προσφέροντας ένα απίστευτο θέαμα! Gérson στο 66` και Jairzinho στο 71`, κλείδωσαν σε 5 μόλις λεπτά το τρόπαιο του Jules Rimet στην προθήκη της χώρας τους(αργότερα κλαπηκε, αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία προς αφήγηση…)! Το κερασάκι στην εξωτική τούρτα αυτή, το έβαλε ο Carlos Alberto στο 86ο λεπτό. Βραζιλία 4 – Ιταλία 1, έγραφε ο πίνακας του σκορ και οι θεατές παραλληρούσαν στις κερκίδες! Όσοι τυχεροί βρέθηκαν στο γήπεδο εκείνη την μέρα, αλλά κι` όσοι είδαν το παιγνίδι από την τηλεόραση, υποκλίθηκαν στην απόλυτη ποδοσφαιρική μαγεία της ομάδας που πέρασε στην ιστορία, σαν η θεαματικότερη όλων των εποχών!


Στοιχεία για την διοργάνωση αντλήσαμε από τους παρακάτω συνδέσμους.

http://en.wikipedia.org/wiki/1970_FIFA_World_Cup


http://www.fifa.com/worldcup/archive/edition=32/overview.html

Και βέβαια, …θέμα!

Η Βραζιλία του 1970

Ο τελικός των τελικών!


———————————————————————————————————————————————————————

ΙΟΥΛΙΟΣ 1984 – Η ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΕΝΟΣ ΠΕΙΡΑΤΙΚΟΥ ΘΡΥΛΟΥ! 24/1/2012

Συντάκτης corto

267 χρόνια μετά το τελευταίο του ταξίδι, το θρυλικό πλοίο Whydah Gally του Άγγλου πειρατή «Black Sam» Bellamy, λύνει την σιωπή του και αφηγείται μια μπαρουτοκαπνισμένη πορεία στα πέρατα των θαλασσών, τυλιγμένη σε κανονιοβολισμούς, λεηλασίες, ιαχές και γιαταγάνια, αιματοβαμένα ταξίδια και μπόλικο ρούμι! Είναι η μεγαλύτερη επιτυχία στην καριέρα του θησαυροκηνυγού Barry Clifford και αυτή που επισκίασε κάθε παρόμοια προσπάθεια, δίνοντας παράλληλα για πρώτη φορά απαντήσεις στα πολλά ερωτήματα των αρχαιολόγων. Τα ευρήματα του Whydah Gally έλυσαν πολλούς γρίφους και ήταν συγκλονιστικά!


Το Whydah Gally γλύστρισε από τα στηρίγματα του ναυπηγείου του, στο Λονδίνο το 1715, απλώνοντας το σκαρί του στα νερά. Με 31 μέτρα μήκος και χωρητικότητα 900 τόνους εμπορευμάτων, μπορούσε μόλις και με τα βίας να πιάσει τα 15 ναυτικά μίλια την ώρα. Το βαρύ και ανθεκτικό του σκαρί, ήταν φτιαγμένο με σκοπό να μεταφέρει σκλάβους από τις Αγγλικές αποικίες της Δυτικής Αφρικής. Με τα 28 μεγάλα του κανόνια, μπορούσε να αποτρέψει κάθε είδους επίθεση, καθιστώντας το ένα φόβητρο των θαλασσών. Η Βρετανική αυτοκρατορία, μπορούσε να κοιμάται ήσυχη και να είναι σίγουρη ότι η επέκταση και η κερδοφορία της θα ήταν συνεχής. Ή μάλλον αυτός ήταν ο σκοπός της κατασκευής του Whydah Gally. Γιατί η συνέχεια, δεν είχε σχεδιαστεί επί χάρτου…


Σχεδόν δύο χρόνια αργότερα, με κυβερνήτη τον Lawrence Prince, το πλοίο περνούσε από το Windward Passage, στα στενά μεταξύ Κούβας και Ισπανιόλας, όταν οι πειρατές του «Black Sam» Bellamy δεν έδειξαν να φοβούνται από το πλωτό Αγγλικό οπλοστάσιο. Ο «Μαύρος Σαμ» βλέπετε, στέκονταν στο κατάστρωμα του Sultana, διατάζοντας τους πυροβολητές του να ρίξουν με όλη την δύναμη των 26 του κανονιών, την ίδια στιγμή που το ελαφρύ μπρίκι Marianne άδειαζε άλλα 10 στόμια μολύβι. Σε τρείς μέρες, το Whydah Gally είχε αναρτήσει την μαύρη σημαία με τα κόκκαλα στο μεσαίο κατάρτι, ενώ ο νέος του καπετάνιος το είχε εξοπλίσει με 150 αιμοσταγείς πειρατές και του είχε προσθέσει ακόμη 10 κανόνια. Ο νέος του προορισμός, το Ακρωτήριο Cape Cod ανοιχτά της Μασαχουσέτης, έμελε όμως να είναι και ο τελευταίος, μόλις 2 χρόνια μετά το πρώτο του ταξίδι. Στις 26 Απριλίου, ο Ποσειδώνας έδειχνε τα δόντια του στο πλοίο του Bellamy, κι αυτός δεν ήταν ένας συνηθισμένος αντίπαλος, που θα φοβώνταν τα αγριεμένα πρόσωπα του πληρώματος. Το Whydah Gally κόπηκε στα δύο και κάτω από το βάρος των 60 συνολικά κανονιών του, έχασε την μάχη με τα στοιχεία της φύσης. Ήταν η τελευταία του μάχη.


Από το πλήρωμα επέζησαν μόνο 12 μέλη. Τα πτώματα των υπολοίπων ξεβράστηκαν δύο μέρες μετά. Ο κυβερνήτης του Cyprian SouthackSamuel Shute(χαρτογράφος και εξερευνητής), μαθαίνοντας για το ναυάγιο, έβαλε πλώρη για την περιοχή προσπαθώντας να ανασύρει όσα περισσότερα από τα αγαθά του πλοίου ήταν δυνατόν. Οι πληροφορίες έλεγαν για έναν αμύθητο θησαυρό, που βρίσκονταν στα αμπάρια του Whydah Gally. Κι αυτό ήταν ένα πολύ ισχυρό κίνητρο για κάθε καπετάνιο, ικανό να τον κάνει να …λοξοδρομήσει λιγάκι.  Στις 3 Μαίου λοιπόν, ο Shute βρίσκει ένα τμήμα του πλοίου που δεν είχε ακόμη βυθιστεί. Όμως εκεί δεν βρίσκονταν τίποτα πολύτιμο. Το φορτίο και το υπόλοιπο καραβοτσακισμένο κουφάρι, είχε σκορπιστεί σε μια υδάτινη περιοχή 6 μιλίων! Εννιά από τα μέλη του πληρώματος του Bellamy, κρεμάστηκαν λίγο μετά την σύλληψη τους στην Βοστώνη, μέρες πριν τους δοθεί αμνηστία από τον βασιλιά Γεώργιο! Δύο ακόμη, οι οποίοι είχαν εξαναγκαστεί από τον Bellamy να συμμετάσχουν με την βία στο πλήρωμα του, όταν αιχμαλωτίστηκαν τα πλοία στα οποία επέβαιναν, οδηγήθηκαν στην φυλακή και σάπισαν πίσω από τα σίδερα! Μόνον ο 11χρονος σκλάβος John King, έμεινε ζωντανός για να αφηγηθεί την ιστορία αυτή.
Το 1981, ο Barry Clifford(γνωστός από το 1974 για τις έρευνες του στον βυθό, με σκοπό την εύρεση θησαυρών του παρελθόντος), καταφέρνει να αποκτήσει ένα πολύτιμο εφόδιο. Βρίσκει τον χάρτη που σχεδίασαν οι χαρτογράφοι του Cyprian Southack, που αποτυπώνει την ακριβή τοποθεσία του ναυαγίου του Whydah Gally! Σας έρχονται στο νου μήπως σενάρια από κινηματογραφικές παραγωγές και κόμικς αναμνήσεις; Αν ναι, τότε έχετε δει και διαβάσει αρκετές και από τις δύο και συνεχίζοντας παρακάτω, θα διαβάσετε ακόμη μια!

Ο Clifford πήρε την αρχαιολογική απαραίτητη άδεια, προκειμένου να αρχίσει τις έρευνες του και τα Αμερικάνικα μουσεία άρχισαν να τρίβουν τα χέρια τους! Τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όμως έτσι όπως σχεδιάστηκαν. Ο θησαυροκηνυγός έπεσε θύμα των ρευμάτων, αυτών που ευθύνονται για την συνεχή μετατόπιση του ναυαγίου. Για τρία ολόκληρα χρόνια, πάλευε με τα κύμματα και τα τερτίπια του βυθού. Είχε ποντάρει όλα του τα χρήματα σε αυτές τις έρευνες και το μόνο που είχε κερδίσει, ήταν ένα ξίφος με διπλή λάμα, που ναι μεν παρέπεμπε σε μέρες πειρατείας, αλλά δεν αποδύκνειε τίποτα, ούτε ήταν ικανό να του δώσει επιπλέον χρηματοδότηση και να τον ανταμείψει για τα τεράστια έξοδα που είχε κάνει. Ο Clifford έπεσε ξανά με τα μούτρα στην μελέτη. Ήταν το μόνο που του έμενε να κάνει. Ίσως, κάπου, κάποιο στοιχείο να είχε παραλείψει… Τα μέλη του Whydah Gally, John Shuan, Peter Hooff, Thomas Davis, Thomas Baker και John Brown, είχαν αναφέρει στις καταθέσεις του όταν οδηγήθηκαν σε δίκη, ότι στα αμπάρια του πλοίου είχαν δει με τα μάτια τους τεράστιες ποσότητες χρυσών νομισμάτων. Ο Clifford επικεντρώθηκε σ` αυτό και μετά από επίπονες έρευνες, κατάφερε να βρει κάποια από τα χρυσά νομίσματα. Ήταν κοντά, αλλά όχι αρκετά. Ο σκιτσογράφος Bill Muir, προσπάθησε να απεικονίσει το βυθισμένο πλοίο και το ρήγμα που το οδήγησε στον βυθό. Τα σκίτσα αυτά βοήθησαν το Clifford να πάρει μια καλύτερη εικόνα και να εστιάσει την προσοχή των ερευνών του σε μια διαφορετική περιοχή, πιθανολογώντας την μετατόπιση του ναυαγισμένου πλοίου.


Το 1985, έρχονται στην επιφάνεια ευρήματα που πιστοποιούν την χρονολογία του ναυαγίου, πάνω από το οποίο είχε ρίξει άγκυρα ο Clifford! Την άνοιξη της ίδιας χρονιάς, ανασύρεται από τους δύτες του Clifford η καμπάνα του Whydah Gally! Έτσι, τον Ιούλιο του 1985, το βυθισμένο Αγγλικό πλοίο αρχίζει να αποκαλύπτει την ακριβή τοποθεσία του! Τα ευρήματα έρχονται το ένα μετά το άλλο και είναι εκπληκτικά! Τα όπλα που ανασύρονται, δεν έχουν χαραγμένη καμία υπηκοότητα, κάτι που δίνει την πληροφορία ότι οι πειρατές έσβηναν αυτά τα εθνόσημα. Η πειρατεία έσβηνε ως δια μαγείας πατρίδες, εθνικότητες και χρώμα δέρματος! Τα χρυσά νομίσματα ανεβαίνουν από τον βυθό κατά χιλλιάδες! Ο Clifford έχει χτυπήσει jackpot και πλέον το ξέρει! Τα τηλέφωνα χτυπάνε σαν τρελά, προφέροντας υπηρεσίες, χρήματα και δόξα από όλα τα μουσεία του πλανήτη! «…Είναι η περίοδος της φρενίτηδας, των επισκεπτών και των τηλεφώνων…», θα πει ο ίδιος σε συνέντευξη του στους New York Times. «…Το Whydah το έψαχνα ουσιαστικά εννιά χρόνια, αφού από το 1976 είχα αρχίσει να ερευνώ την ύπαρξη των στοιχείων, που θα οροιοθετούσαν την θέση του ναυαγίου του. Το `81 ήρθε ο χάρτης και άρχισαν όλα!…», αναφέρει μεταξύ άλλων στο βιβλίο του Expedition Whydah. Ο Clifford βέβαια τράβηξε αρκετά, μέχρι να δικαιωθεί στα δικαστήρια, αφού όλα τα ιδρύματα της χώρας του έπεσαν με τα μούτρα στην διεκδίκηση των λάφυρων! Τελικά, το ανώτατο δικαστήριο της Μασαχουσέτης έδωσε τέλος σε όλα αυτά και με μια τελεσίδικη απόφαση του τύπου, …αυτός που βρίσκει είναι και ο κάτοχος!


Ο 65χρονος σήμερα Barry Clifford, έχει στο ενεργητικό του δεκάδες ανακαλύψεις θησαυρών και ναυαγίων, όμως καμία τους δεν του έδωσε την χαρά του Whydah Gally, ούτε μπορεί να συγκριθεί μαζί της! Ήταν και είναι μέχρι σήμερα, η μεγαλύτερη που έγινε ποτέ και φυσικά η πιο επικερδής, με την συνολική αξία των ευρημάτων να φτάνει για εκατοντάδες ζωές! Εννοείται, ότι το ακριβές ποσό δεν έχει εκτιμηθεί, αφού κανείς δεν μπορεί να βάλει το χέρι στην τσέπη του Clifford, ούτε στο χρηματοκιβώτιο του!

ΠΗΓΕΣ & ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

 http://en.wikipedia.org/wiki/Barry_Clifford

http://en.wikipedia.org/wiki/Whydah_Gally

http://atochagold.com/TheWhydah.htm

http://www.nationalgeographic.com/whydah/story.html

http://news.ncdcr.gov/2009/05/18/nautical-archaeologist-of-pirate-ship-whydah-galley-presents-program/

http://whydah.com/


http://piratical2.pbworks.com/

http://www.sackrabbit.com/whydah.html

http://www.oceantreasures.org

http://www.cindyvallar.com/scottish.html

ΒΙΝΤΕΟ

Αφιέρωμα του National Geographic.

Η ανέλκυση του πλοίου, σε εννιά τμήματα – βίντεο! Συγκλονιστικό μέχρι το τελευταίο λεπτό!

Συνέντευξη του Clifford στο TV3.

Το αφιέρωμα στον Clifford, από την Ισπανική εκδοχή του Discovery Channel.


——————————————————————————————————————————————————————

3 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1959 – Η ΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΠΕΘΑΝΕ Η ΜΟΥΣΙΚΗ 17/1/2012

Συντάκτης corto

Όταν ο Αμερικανός τραγουδιστής και συνθέτης Don Mc Lean, στους στίχους της μεγάλης του επιτυχίας American Pie(1971) ανέφερε “… the day the music died…”, για να περιγράψει μια αποφράδα ημέρα του rock`n`roll, αυτήν που πήρε τόσο πρόωρα μακριά μας τους Buddy Holly, Richie Valens και τον dj Big Bopper(Jiles Perry Richardson, Jr.), μια γενιά πολύ μακριά από όλα αυτά, ανακάλυπτε 11 χρόνια μετά την σημασία εκείνης της ημέρας και γνώριζε το έργο τριών σημαντικών ανθρώπων για την μουσική.


Την Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου του 1959, ένα μικρό δικινητήριο αεροπλάνο προσέκρουε στα παγωμένα νερά της λίμνης Clear Lake , στην Iowa. Σ` αυτό επέβαιναν οι πιονέροι του rock`n`roll Buddy Holly και Ritchie Valens και ο ραδιοφωνικός παραγωγός J. P. «The Big Bopper» Richardson, γνωστός και για την επιτυχία του single Chantilly Lace. Και οι τρεις, όπως και ο πιλότος του αεροσκάφους Roger Peterson, βρήκαν ακαριαίο θάνατο. Ήταν η πρώτη και μεγαλύτερη απώλεια του rock`n`roll και αποκαλέστηκε σαν «η μέρα που πέθανε η μουσική». Ο Μεξικανικής καταγωγής Ritchie Valens, έβλεπε για μήνες πριν τον ίδιο εφιάλτη. Ένα αεροπλάνο με αυτόν επιβάτη, έπεφτε στο έδαφος… Παρ` όλα αυτά, αγνόησε το προφητικό γι` αυτόν τελικά απ` ότι αποδείχτηκε, όνειρο… οι δικοί του που τον άκουσαν να το περιγράφει, το χαρακτήρισαν σαν …προλήψεις…


Το «The Winter Dance Party», ήταν το όνομα που δόθηκε σε μια περιοδεία των τριών σταρ, στις Ανατολικό – κεντρικές πολιτείες της Αμερικής. 24 πόλεις σε μόλις 3 εβδομάδες, αποτελούσαν μια από τις πιο επίπονες δοκιμασίες του είδους που επιχειρήθηκαν ποτέ. Η εξαντλητική τουρνέ, ήταν παράλληλα μια πρώτη γεύση από αυτά που περίμεναν τα μουσικά ινδάλματα, από την επόμενη δεκαετία κι έπειτα… Ένα demo, σαν να λέμε… Το τραγικό της υπόθεσης, έχει να κάνει και με τις συμπτώσεις, που ήταν αρκετές. Όπως αυτή με το λεωφορείο, στο οποίο θα επέβαιναν οι τρεις μουσικοί, αλλά που ποτέ δεν ξεκίνησε για τον προορισμό τους, λόγω του ότι δεν ήταν εξοπλισμένο με  αντιολισθητικές αλυσίδες…


Η τουρνέ ήταν γεμάτη απρόοπτα. Σε ένα από αυτά, ο drummer του Buddy Holly Carl Bunch, μην μπορώντας να συνεχίσει λόγω κρυοπαγημάτων, αντικαταστάθηκε από αυτόν των Dion and the Belmonts. Η μοίρα ενδεχομένως και να είχε προειδοποιήσει τον μουσικό με το περίεργο ύφος και τα χαρακτηριστικά γυαλιά, αλλά εκείνος την αγνόησε… Ο Buddy Holly , ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας όπως τον είχαν αποκαλέσει, ήταν μάλλον νευρικός για την ιδέα της εμφάνισης στο Surf Ballroom, της Clear Lake. Τα ρούχα του χρειάζονταν πλύσιμο και το μοναδικό πλυντήριο της πόλης ήταν κλειστό! Έτσι, είπε στα άλλα δύο μέλη της μπάντας του, Waylon Jennings(ο μετέπειτα αστέρας της country), και Tommy Allsup, ότι καλύτερα να έπαιρναν ένα αεροπλάνο, προκειμένου να γλύτωναν από την ταλαιπωρία των ακόμη 380 μιλίων, που έπρεπε να υποστούν μέχρι να φτάσουν στην επόμενη στάση της περιοδείας. Εκείνοι συμφώνησαν και ξεκίνησαν οι διαδικασίες για την μετάβαση στο Moorhead της Minnesota.


Για μόλις 36 δολάριο το άτομο, ο 21 ετών πιλότος Roger Peterson, πείσθηκε για να πετάξει παρά την κακοκαιρία. Μια απόφαση που αποδείχτηκε μοιραία… Το μικρό Beechcraft Bonanza 35 (V-tail) κατασκευής του 1947, της εταιρείας Dwyer Flying Service με έδρα το  Mason City της Iowa, ετοιμάστηκε για να υποδεχτεί τους τρείς του επιβάτες. Ο J. P. «The Big Bopper» Richardson ήταν αυτός που δέχτηκε το τρίτο προειδοποιητικό καμπανάκι, αλλά … το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον… Ο παραγωγός και τραγουδιστής είχε γρίπη και ζήτησε από τον Waylon Jennings να πάρει την θέση του στο μοιραίο αεροπλάνο. Ο Jennings όμως αρνήθηκε… Όταν το έμαθε ο Buddy Holly, γύρισε και του είπε «…ελπίζω να σας παγώσουν τα πόδια στο λεωφορείο…» Η απάντηση του Jennings «…ελπίζω το παλιό – αεροπλάνο σας να πέσει…», έμελε να τον στοιχειώσει για ολόκληρη την υπόλοιπη του ζωή…


Το πιο τραγικό παιγνίδι της, η μοίρα το επιφύλαξε για τον Ritchie Valens. Με τον Tommy Allsup έπαιξαν κορώνα – γράμματα την συμμετοχή τους στο ταξίδι με το μικρό αεροπλάνο. Ο Valens έχασε, παρά το γεγονός ότι η πλευρά που επέλεξε ήταν αυτή που κέρδισε το στοίχημα. Ο κερδισμένος αποκτούσε μια θέση στο αεροσκάφος… Ο δε Dion DiMucci που ήθελε επίσης να φτάσει εγκαίρως στην επόμενη πόλη της τουρνέ, άλλαξε άποψη όταν άκουσε το κόστος των 36 δολαρίων! Τσιγκουνιά, ή διαίσθηση;
Στις 3 και μισή το μεσημέρι της Παρασκευής 3 Φεβρουαρίου, το αεροδρόμιο Hector Airport στο Fargo της Βόρειας Ντακότα, έδωσε σήμα ότι το αεροπλάνο του Roger Peterson δεν προσγειώθηκε ποτέ… Την ίδια ημέρα, τα συνεργεία διάσωσης ανέσυραν τα απομεινάρια του δυστυχήματος. Ανάμεσα τους και κάτι που δημιούργησε πολλά ερωτηματικά. Ένα πιστόλι και το πτώμα του πιλότου, που βρέθηκε μακριά από τον τόπο της συντριβής του αεροπλάνου, έγιναν επίκεντρο μιας έρευνας που δεν έφερε ποτέ στο φως της δημοσιότητας νέα στοιχεία…


Στα χρόνια που ακολούθησαν, με τον ίδιο τρόπο έχασαν τις ζωές τους κι άλλοι σημαντικοί εκπρόσωποι της ροκ μουσικής, όπως οι Lynyrd Skynyrd και ο Stevie Ray Vaughan.  Το Comics Trades θα σας παρουσιάσει και αυτές τις περιπτώσεις, μέσα από την σειρά των άρθρων, που αποκαλούμε «ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ».

Μέρος των στοιχείων που παραθέσαμε πιο πάνω, αντλήθηκαν από το παρακάτω link.


http://en.wikipedia.org/wiki/The_Day_the_Music_Died

Ντοκιμαντέρ με το αεροπορικό δυστύχημα

Το πρώτο μέρος ενός αποκαλυπτικού ρεπορτάζ. Για υπόλοιπα 5 τμήματα, απλά ακολουθείτε τα προτεινόμενα link.

Το American Pie του Don Mc Lean

Το Well all right του Buddy Holly

Το Chantilly Lace του Big Bopper

Το Come on let`s go του Richie Valens

——————————————————————————————————————————————————————–

4 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1968 / ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΓΙΑ ΦΥΛΕΤΙΚΗ ΙΣΟΤΗΤΑ  ΣΒΗΝΕΙ ΑΠΟΤΟΜΑ… 10/1/2012

Συντάκτης corto

Του απέδωσαν πολλούς χαρακτηρισμούς. Ήταν οραματιστής, ιδεαλιστής, αγωνιστής και ηγέτης, ενός ουτοπικού κόσμου εκπρόσωπος, με δικαιοσύνη και ισότητα καμωμένου, που ποτέ δεν έμελε τόσο αυτός, όσος και εμείς να ζήσουμε. Ο Michael King, Jr., γεννημένος στην Ατλάντα της Γεωργίας(Η. Π. Α.), στις 15 Ιανουαρίου του 1929, έμεινε στην ιστορία σαν μια μεγάλη προσωπικότητα, από αυτές που με το πέρασμα τους σημαδεύουν τους αιώνες. Η φωνή του, η φωνή της συνείδησης και της ανθρωπιάς, ήταν φτιαγμένη από ένα σπάνιο μέταλλο και σφυρηλατημένη με τη θέληση και την πίστη για ένα καλύτερο αύριο. Δίχως μίσος και δίχως κακία στα μάτια κανενός.  Το έργο και η κληρονομιά που άφησε πίσω του, αντί να δείξουν τον δρόμο στις επόμενες γενιές, έσβησαν τόσο απότομα όσο και η δική του μορφή. Βίαια χαμένη, θυσία στον βωμό των ατομικών συμφερόντων και των φιλοδοξιών.


Ο Martin Luther King αποτέλεσε μια φωτισμένη μορφή, έναν φυσικό ηγέτη της κοινότητας των έγχρωμων της Αμερικής. Δεν έπαψε να διακηρύσσει τα ιδανικά του οράματος του για ισότητα, μέχρι που άφησε την τελευταία του πνοή, σε εκείνη την μέρα του Απρίλη του 1968. Δεν πίστεψε ποτέ του στη βία και οι αγώνες του της είχαν μονίμως την πλάτη γυρισμένη. Φεύγοντας όμως από τη ζωή, όλα όσα φοβόνταν έγιναν σταδιακά πραγματικότητα…


Οι γονείς του(Martin Luther King, Sr – ιερέας της εκκλησίας των βαπτιστών και Alberta Williams King), μεγάλωσαν και τα τρία του παιδιά με αγάπη και προσπάθησαν να τα κρατήσουν μακριά από τον ρατσισμό και την θλιβερή του θέα. Ο μικρός Martin, τραγούδησε με την χορωδία της ενορίας του πατέρα του, στην πρεμιέρα του φιλμ «Όσα παίρνει ο άνεμος»( Gone with the Wind), το 1939 στην Ατλάντα. Το 1948 αποφοίτησε από το Morehouse College, με το πτυχίο του κοινωνιολόγου. Όταν ολοκλήρωσε με τα διδακτορικά του στην Πενσυλβανία το`51, αφιερώθηκε στην εκκλησία, ακολουθώντας τον δρόμο και της επιρροές του πατέρα του. Παντρεύτηκε την Coretta Scott και απέκτησαν τέσσερα παιδιά μαζί. Από την ενορία του Dexter Avenue Baptist Church στο Μοντγκόμερυ της Αλαμπάμα το 1954, βρίσκεται στο Boston University, διδάσκοντας θεολογία, ενώ παράλληλα τελειώνει και τις σπουδές του στην φιλοσοφική, αποκτώντας και αυτό το πτυχίο, έναν χρόνο αργότερα. Οι νουθεσίες και η επιρροή που άσκησε πάνω του ο δάσκαλος στο κολλέγιο Howard Thurman, αλλά και η δίψα του για ισότητα και ελευθερία, τον έφεραν κοντά στην ιδεολογία του Γκάντι(τον επισκέφτηκε στην Ινδία το`59), για έναν κόσμο χωρίς βία.


Αυτές ήταν οι βάσεις, πάνω στις οποίες στηρίχτηκε η διαμόρφωση της ηγετικής του προσωπικότητας, η οποία αποδείχτηκε ικανή να ενώσει τις φωνές διαμαρτυρίας των έγχρωμων Αμερικανών, για δικαιοσύνη και ισότητα. Ο King έγινε ο καθοδηγητής τους. Μαζί με αρκετούς ακόμη ακτιβιστές, θα δημιουργήσει την οργάνωση Southern Christian Leadership Conference(SCLC), με σκοπό να οργανωθούν οι εκκλησίες των έγχρωμων και να ξεκινήσουν έναν αγώνα διαμαρτυρίας, διεκδικώντας την μερίδα που αντιστοιχεί από τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ένας δύσκολος και άνισος αγώνας, που ο King υποστήριξε με όλες τους τις δυνάμεις. Έδωσε εκατοντάδες διαλέξεις, άφησε εποχή με τους φωτισμένους λόγους του, υπήρξε η φωνή της λογικής και της συνείδησης, σε πολύ σκοτεινές περιόδους για την πατρίδα του. Κάποια στιγμή όλα αυτά, τον έφεραν απέναντι από τα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα. Μια κοινωνία που είχε φτιαχτεί και ποτιστεί με μίσος, έγινε το οπλισμένο χέρι ενός δολοφόνου, που στις 4 Απριλίου του 1968 του στέρησε τη ζωή. Είχε αρχίσει να γίνεται επικίνδυνος…


Παρά τις καλές του σχέσεις με τον γερουσιαστή J. F. Kennedy(τον στήριξε στην εκλογή του), o King κατηγορήθηκε ότι υποκινούσε βίαιες κινήσεις έγχρωμων πολιτών, όπως αυτή που ονομάστηκε The Albany Movement, το 1961. Ουσιαστικά ήταν όλα τους προσχήματα, για να κατασταλεί αυτή η οργή βίαια και η χώρα απλά να γυρίσει στις δικές της σελίδες… Το 1964, ο King θα μαγέψει με τα λόγια του το πλήθος, που συγκεντρώνεται στο St. Augustine της Φλώριδα. Ο φανατισμός όσων αντιτίθεντο στα λεγόμενα του, θα οδηγήσει και αυτή την ειρηνική συγκέντρωση διαμαρτυρίας σε ένα αναίτιο λουτρό αίματος. Όσο και να αποκήρυσσε την βία, όσο και αν προσπαθούσε να την κρατήσει μακριά από τα πιστεύω του, ήταν πάντοτε μπροστά του… Οι υποκινητές όλων αυτών, κουνούσαν με ικανοποίηση τα κεφάλια τους… Το 1965, στο Selma του Μοντγκόμερυ η αστυνομία θα εξαντλήσει την σκληρότητα της επάνω στα σώματα των διαδηλωτών και της οργάνωσης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, με πρόσχημα την «προστασία» τους από τους διαφωνούντες… Η πολιτική ένοιωθε να απειλείται από έναν άνθρωπο της εκκλησίας και της καθαρής φωνής…


Ακολούθησαν τα θλιβερά γεγονότα και οι θανατηφόρες ταραχές στο Σικάγο το 1966, κι ο πόλεμος στο Βιετνάμ την επόμενη χρονιά. Δύο ταραγμένες χρονιές, με πολλά θύματα. Ο King δήλωσε την εναντιότητα του σε αυτό τον πόλεμο του παραλόγου και της υποκρισίας, από την πρώτη στιγμή. Ήταν αντίθετος με την κίνηση των «Μαύρων Πανθήρων» και την δράση του Malcom X. Πίστευε σε μια ειρηνική λύση του φυλετικού προβλήματος. Ταυτόχρονα, η δημοτικότητα του εκτοξεύονταν στα ύψη, καθώς κέρδιζε πόντος ακόμη και ανάμεσα στους λευκούς. Ήταν η εποχή των συγκεντρώσεων διαμαρτυρίας, που μετρούνταν σε εκατοντάδες χιλιάδων και ο King δήλωνε παρόν, καθοδηγώντας τα πλήθη. Αυτό ήταν ένα «καμπανάκι» κινδύνου, που δεν αγνοήθηκε από τους άμεσα θιγόμενους…


Έτσι, στις 4 Απριλίου του 1968 στις 6 το πρωί, μια σφαίρα βρήκε στο πρόσωπο τον Martin Luther King, στο μπαλκόνι του δεύτερου ορόφου ενός μοτέλ. Τα όσα ακολούθησαν  μόνον φως δεν έριξαν στην δολοφονία. Μπορεί ο πρόεδρος Lyndon B. Johnson να κήρυξε ημέρα πένθους την 7η Απριλίου, όμως δεν στάθηκε ικανό να απαλύνει κανενός τον πόνο, για τον άδικο αυτό χαμό, ενός φωτισμένου ανθρώπου. Το “I had a dream…” έμεινε ανεκπλήρωτο σαν φράση και όραμα, ενώ δεν ακούστηκε ποτέ ξανά από την φωνή του σπουδαίου αγωνιστή. Την στιγμή που η καλή του φίλη Mahalia Jackson τραγουδούσε το αγαπημένο του τραγούδι «Take My Hand, Precious Lord«, καθώς χιλιάδες κόσμου τον συνόδευαν στην τελευταία του κατοικία, η αστυνομία εξακολουθούσε να ψάχνει ένα φάντασμα…


Δύο μήνες μετά, ο  James Earl Ray συλλαμβάνεται στο αεροδρόμιο του Heathrow(Λονδίνο), προσπαθώντας να διαφύγει με πλαστό Καναδικό διαβατήριο στην Ροδεσία. Ο εισαγγελέας Percy Foreman πείθεται για την αποκλειστική ευθύνη του συλληφθέντα στην δολοφονία του King και τον καταδικάζει σε 99 χρόνια φυλάκιση, με συνοπτικές διαδικασίες. Ο Ray θα επιδοθεί σε μια σειρά αποδράσεων από 6 διαφορετικές φυλακές, γελοιοποιώντας το σωφρονιστικό σύστημα και γεννώντας παράλληλα δεκάδες ερωτηματικά, που δεν απαντήθηκαν ποτέ… Το 1970, στις 13 Ιουνίου, συλλαμβάνεται για ακόμη μια φορά. Όλα τα στοιχεία που οδήγησαν από την αρχή στην καταδίκη του, δεν ήταν τίποτα παραπάνω από την βαλιστική έκθεση, που υποστήριζε ότι ο δολοφόνος είχε ίδιου τύπου όπλο με τον Ray! Το 1997, ο γιός του Martin Luther King, Dexter Scott King, ξεκινάει έναν αγώνα προκειμένου να βρει τον πραγματικό ένοχο. Συναντάει τον Ray και καταφέρνει να βρει τα στοιχεία εκείνα που θα οδηγήσουν στην αποφυλάκιση του, καθώς δεν πείθεται για την ενοχή του. Ταυτόχρονα, οι δικές του έρευνες θα φέρουν διαφορετικά αποτελέσματα. Ο Loyd Jowers, θα υποδειχθεί ως ένας εκ των δολοφόνων και θα συλληφθεί την ίδια χρονιά. Η δικαιοσύνη εξακολουθεί να έχει κλειστά τα μάτια… Οι «συνωμότες» που έδωσαν τα 100.000 δολάρια στον Jowers για να δολοφονήσει τον King, θα έχουν την ίδια τύχη με αυτούς του J. F. Kennedy… Όσο για το νέο εξιλαστήριο θύμα, τον Jowers, ο φάκελος και οι μπάρες των φυλακών θα κλείσουν πίσω του. Το 2002, το περιοδικό Times θα φέρει στο φως εντελώς διαφορετικά στοιχεία, που για μια ακόμη φορά θα ανατρέψουν τα δεδομένα, αφού έπειτα από δημοσιογραφική έρευνα, ο δολοφόνος θα αποκτήσει άλλο όνομα και ταυτότητα. Henry Clay Wilson, πατέρας του αιδεσιμότατου Rev. Ronald Denton Wilson, όπως ο ίδιος αποκάλυψε. Ο Jowers θα αποφυλακιστεί, αλλά το κελί του δολοφόνου του Martin Luther King δεν θα φιλοξενήσει κανέναν άλλον έκτοτε…

Κανείς δεν μπορεί αν πει την αλήθεια πιο ξεκάθαρα, από το ίδιο το King Institute.

http://www.kinginstitute.info/

Τα αρχεία της New York Times δίνουν αρκετές επιπλέον πληροφορίες.


http://topics.nytimes.com/topics/reference/timestopics/people/k/martin_luther_jr_king/index.html

Το ίδιο και αυτά των παρακάτω link.


http://www.spartacus.schoolnet.co.uk/USAkingML.htm


http://en.wikipedia.org/wiki/Assassination_of_Martin_Luther_King,_Jr.

Ήχος και εικόνα…

I have a dream…

Ολόκληρη η ομιλία του ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ

Απόσπασμα από την τελευταία του ομιλία.

Η αναγγελία της δολοφονίας του, από την τηλεόραση του CBS.

Ένα ντοκιμαντέρ που επιχειρεί να φωτίσει την δολοφονία. Γυρίστηκαν πολλά, αλλά κανένα δεν τα κατάφερε… Τα υπόλοιπα τμήματα του, σας τα προτείνει το you tube, κλικάροντας απλά το πιο κάτω link.

Ένα τραγούδι αφιερωμένο στον μεγάλο οραματιστή. Pride(in the name of love) – U2.

——————————————————————————————————————————————————————-

“FIGHT OF THE CENTURY” / 1 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1975 – ΕΝΑΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΠΥΓΜΑΧΙΑΣ 4/1/2012

Συντάκτης corto

Κάποτε, στα χρόνια της ασπρόμαυρης μας τηλεόρασης, τα κρατικά κανάλια μετέδιδαν μεταξύ άλλων και αγώνες πυγμαχίας. Ήταν η δεκαετία του`70, αυτή των τηλεοπτικών πειραματισμών και της αξιοποίησης ενός μέσου μαζικής ενημέρωσης, που έμελε να αποκτήσει ένα μεγάλο κομμάτι της καθημερινότητας μας. Δεν θα μιλήσουμε γι` αυτό όμως σήμερα. Υπάρχει άλλωστε η Κυριακάτικη σειρά άρθρων, που εξιστορεί τα τηλεοπτικά παραλειπόμενα των ΕΙΡΤ και ΥΕΝΕΔ. Σήμερα θα εστιάσουμε σε κάτι που είδαμε και εμείς, μαζί με όλο τον πλανήτη, τον Οκτώβρη του 1975 και ήταν συναρπαστικό! Ένας αγώνας πυγμαχίας, που πέρασε στην ιστορία, σαν ίσως ο σημαντικότερος όλων των εποχών! Αποκαλέστηκε από τα ΜΜΕ σαν Thrilla in Manila. Εκεί θα σας πάμε σήμερα νοερά!

Ήταν ο τρίτος και τελευταίος αγώνας, μεταξύ δύο σπουδαίων πυγμάχων. Του Muhammad Ali και του Joe Frazier. Ο αγώνας ήταν για τον τίτλο του πρωταθλητή στην κατηγορία βαρέων βαρών και έγινε στο Araneta Coliseum, στην Manila(Φιλιππίνες). Χαρακτηρίστηκε σαν ένας από τους κορυφαίος αγώνες πυγμαχίας του 20ου αιώνα και δεν υπήρχε ίχνος υπερβολής! Υπάρχει όμως πλούσιο παρασκήνιο και πολλά παραλειπόμενα σε αυτό τον αγώνα και αξίζει να τα δούμε, πριν περάσουμε στα στοιχεία που αφορούν στον αγώνα.

Κατ` αρχάς ο Muhammad AliCassius Marcellus Clay, πριν ασπαστεί τον Ισλαμισμό), ένας από τους θρύλους του αθλήματος, αγαπητός σε όλο τον πλανήτη, βρίσκονταν από το 1965 σε καραντίνα, ενώ είχε χάσει και τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή στην κατηγορία βαρέων βαρών, έπειτα από την άρνηση στράτευσης στον πόλεμο του Βιετνάμ. Είχε πει χαρακτηριστικά, «δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους Βιετκόνγκ… Δεν με αποκάλεσαν ποτέ νέγρο…». Αυτό του κόστισε μια ακόμη μεγαλύτερη καριέρα. Το 1970 είχε επιστρέψει για λίγο, έπειτα από την προσπάθεια που κατέβαλε ο γερουσιαστής Leroy R. Johnson, αλλά έναν χρόνο μετά, μετά τον αγώνα κόντρα στον Oscar Bonavena, σταμάτησε ξανά να πυγμαχεί, για να κάνει την ολική του επαναφορά στο άθλημα στα τέλη του`71, έπειτα από πιέσεις που άσκησε ο μεγάλος του αντίπαλος και διεκδικητής του τίτλου Joe Frazier, ο οποίος κατάφερε να πείσει τον Αμερικανό πρόεδρο Nixon, να δώσει ξανά το πράσινο φως στον Muhammad Ali για να αγωνίζεται στα ρινγκ και φυσικά για να παίξουν μαζί στο ματς που αποκαλέστηκε και σαν «ο αγώνας του αιώνα». Σε όλο αυτό το διάστημα της αποχής του από την πυγμαχία, ο Ali συνέχισε να προπονείται καθημερινά, κρατώντας την φόρμα του και περιμένοντας την στιγμή της επιστροφής. Κανείς όμως από όλους τους θαυμαστές του, δεν περίμενε να δει αυτά που διαδραματίστηκαν τον Οκτώβρη εκείνης της χρονιάς…

Ο δικτάτορας των Φιλιππίνων Ferdinand Marcos(είχε καταλάβει με ένοπλη παρέμβαση την διακυβέρνηση της χώρας πριν 3 χρόνια), βρήκε τον αγώνα αυτόν σαν ένα πρώτης τάξεως μέσο προβολής του «έργου» του και όπως ήταν αναμενόμενο, όχι μόνον δεν έφερε καμία αντίρρηση, αλλά προσέφερε στους διοργανωτές κάθε δυνατή βοήθεια. Η μόνη δυσκολία που δημιούργησε, αφορούσε σε μια μετάθεση κατά 3 ημέρες αργότερα του αγώνα, κάτι που εξόργισε τον Don King, διάσημο παρουσιαστή αγώνων πυγμαχίας, ο οποίος θα μετέδιδε και αυτό το παιγνίδι για λογαριασμό της HBO, που μέσω δορυφορικής λήψης, θα έστελνε εικόνα σε όλο τον κόσμο. Να πούμε εδώ, ότι η ζήτηση για εικόνα από τον συγκεκριμένο αγώνα, ήταν τεράστια πραγματικά, σε όλη την υδρόγειο! Το Κάιρο και το Nasser Stadium, είχαν διεκδικήσει την διοργάνωση του αγώνα τον Αύγουστο του`75, αλλά τόσο οι δύο αντίπαλοι – όσο και οι εκπρόσωποι τους, είχαν αρνηθεί.

Ο Joe Frazier δεν περνούσε και τις καλύτερες στιγμές της καριέρας του, το 1975 και πριν αρχίσει τις προετοιμασίες για τον μεγάλο αγώνα, προσπαθούσε να βρει τους λόγους της ήττας του από τον George Foreman, όπως επίσης και να αναλύσει τι ήταν εκείνο που οδήγησε στην άνετη επικράτηση επί του ιδίου αντιπάλου, από τον Muhammad Ali. Τρείς από τους σπουδαιότερους πυγμάχους στην ιστορία του αθλήματος, είχαν συνδέσει τα ονόματα τους σε ένα αγώνα που περίμεναν όλοι οι φίλοι του αθλήματος, με μεγάλη ανυπομονησία. Έναν αγώνα που θα αποδείκνυε στο ρινγκ, ποιος είναι ο κορυφαίος πυγμάχος στην πιο θεαματική κατηγορία απ` όλες. Αυτή των βαρέων βαρών. Συγχρόνως, θα ξεκαθάριζε μια κι έξω, την προσωπική κόντρα και εκτός τερέν, των δύο αθλητών.

Η προϊστορία μεταξύ των δύο αντιπάλων, ανέφερε Muhammad AliJoe Frazier 1 – 1. Οι δύο πυγμάχοι είχαν ήδη βρεθεί δύο φορές αντιμέτωποι, με τον Ali να κερδίζει στις 8 Μαρτίου του 1971(παρουσιαστής ο ηθοποιός Burt Lancaster, σε ένα ματς που δεν κατάφερε να βρει κάθισμα ούτε ο Frank Sinatra!). Ο Frazier πήρε τη ρεβάνς με νίκη στα σημεία, στις 24 Οκτωβρίου του 1972, στο San Antonio του Τέξας. Έτσι, ο αγώνας στη Μανίλα είχε χαρακτήρα της τελικής ανάδειξης, του καλύτερου εκ των δύο. Κι οι δύο τους περίμεναν με μεγάλη ανυπομονησία το παιγνίδι αυτό και έκαναν την καλύτερη δυνατή προετοιμασία επί 3 ολόκληρα χρόνια, στην διάρκεια της οποίας αντιμετώπισαν μερικούς από τους κορυφαίους αθλητές στη κατηγορία τους. Οι αλληλοκατηγορίες των δύο πυγμάχων μεταξύ τους και κοκορομαχίες στις δημόσιες εμφανίσεις, έδιναν επιτέλους την θέση τους στον πολυαναμενόμενο αγώνα. Στις 11 παρά τέταρτο λοιπόν, της 1ης Οκτωβρίου του 1975, όταν χτύπησε το καμπανάκι του πρώτου γύρου, όλοι οι θεατές κράτησαν την ανάσα τους!

Ο Ali με τον μοναδικό αυτό τρόπο κίνησης στο ρινγκ και την επιθετικότητα του από το ξεκίνημα του πρώτου γύρου(σφυροκόπησε ανελέητα τον Frazier), κέρδισε το χειροκρότημα του κοινού και τους κριτές για τους πρώτους τρείς γύρους. Στον τέταρτο όμως, η ενέργεια που τον είχε ωθήσει να ξοδέψει ο αντίπαλος του, με την έξυπνη αμυντική τακτική που ακολούθησε, έφερε σαν αποτέλεσμα μια κυριαρχία του Frazier, που κορυφώθηκε στον έκτο γύρο. Ο αγώνας ήταν ισόπαλος πια και για μια ακόμη φορά κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει την συνέχεια! Στον έβδομο γύρο, ο Ali επιχείρησε να κάνει τον αντίπαλο του να χάσει τον έλεγχο, αλλά δεν τα κατάφερε. Του ψιθύρισε στο αυτί «…Τζο, μου είπαν ότι πριν τον αγώνα πλύθηκες καλά…», για να εισπράξει την απάντηση «Δεν σου τα είπαν καλά!». Οι δύο πυγμάχοι προσέβαλαν με διάφορους τρόπους, πολλές φορές ο ένας τον άλλον, στην διάρκεια των επόμενων γύρων, χωρίς όμως αυτό να φέρει κανένα αποτέλεσμα, ή να γύρει την πλάστιγγα υπέρ κάποιου εκ των δύο. Μέχρι τον 12ο γύρο, οι θεατές είχαν προλάβει να δουν όσα σε ελάχιστους αγώνες μέχρι τότε. Κάποια στιγμή, ο Frazier χτύπησε μέχρι και τον προπονητή του, δίνοντας για μια στιγμή την αίσθηση ότι ο θυμός τον έκανε να περάσει τα όρια και να χάσει την αυτοσυγκέντρωση του. Στο τέλος δε του 13ου γύρου, ένα χτύπημα του Ali έσκισε άσχημα το κάτω χείλος του Frazier, που διαρκώς αιμορραγούσε έκτοτε, παρά τις προσπάθειες του προπονητικού team.

O Ali είχε όμως κρατήσει τα δυνατά του χτυπήματα για το τέλος. Στον 14ο γύρο, με τα απανωτά άπερκατ κατάφερε ένα ακόμη πλήγμα στον καίριο αντίπαλο του, που συνέχισε μέχρι το τέλος του ματς δίχως να βλέπει ουσιαστικά, έπειτα από τα χτυπήματα στο δεξί μάτι. Με τη σύμφωνη γνώμη των κριτών, ο διαιτητής του αγώνα Eddie Futch, έδωσε κάπου εκεί τέλος στο μαρτύριο του Frazier, σταματώντας το παιγνίδι και κατοχυρώνοντας το στον Ali. Ήταν η μεγάλη δικαίωση ενός σπουδαίου αθλητή, που κόντρα σε όλους και σε όλα, με κόστος αυτό που αγάπησε περισσότερο στην ζωή του και όντας ένα σύμβολο των έγχρωμων ολόκληρης της Αμερικής, μπόρεσε να αποδείξει ότι η δύναμη της θέλησης είναι αστείρευτη. Ο άνθρωπος που έκανε τον κόσμο να αγαπήσει την πυγμαχία, ο αποκαλούμενος και σαν «χορευτής» από τις κινήσεις του στο ρινγκ, ένας σκεπτόμενος και επαναστάτης αθλητής, είχε νικήσει στον σημαντικότερο του αγώνα. Όσοι είδαν αυτό το ματς, από την τηλεόραση ή μέσα στο Araneta Coliseum της Μανίλα, έχουν να λένε ότι είδαν ίσως τον καλύτερο αγώνα πυγμαχίας του 20ου αιώνα.

Ολόκληρος ο ιστορικός αυτός αγώνας, σας περιμένει στα παρακάτω βίντεο και μάλιστα έγχρωμος, σε έξη συνολικά τμήματα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: