ΚΛΑΣΣΙΚΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ

ΚΛΑΣΣΙΚΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ

Ένα αφιέρωμα σε μια έκδοση κόμικς που εισήγαγε την λογοτεχνία στα σπίτια όλων μας. Μια έκδοση που αγαπήσαμε και σημαίνει πολλά για όλους.

——————————————————————————————————————————————————————–

 «OI ΒΑΣΙΛΕΙΣ ΤΩΝ ΟΡΕΩΝ» / ΕΔΜΟΝΔΟΣ ΦΡΑΝΣΟΥΑ ΒΑΛΕΝΤΙΝ ΑΜΠΟΥ

Συντάκτης Dan Cooper(Στέλιος Σαρρής)


Το τεύχος των ΚΛΑΣΣΙΚΩΝ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΩΝ «οι Βασιλείς των ορέων» διαδραματίζεται στην Ελλάδα του Όθωνα και είναι γραμμένο από τον Εντμόντ Φρανσουά Βαλεντίν Αμπού (Edmond Francois Valentin About). Ο Αμπού ήταν Γάλλος συγγραφέας, ακαδημαϊκός και δημοσιογράφος. Το 1851 ήρθε  στην Αθήνα σαν υπότροφος της Γαλλικής Σχολής και έμεινε 4 χρόνια περιοδεύοντας την χώρα. Απογοητευμένος από όσα είδε όταν επέστρεψε στο Παρίσι, δημοσίευσε το βιβλίο του Σύγχρονη Ελλάδα (1855), στο οποίο σχολιάζει, επικριτικά (υπερβάλλοντας κάποιες φορές και αδικώντας μας άλλες) την πολιτική και κοινωνική κατάσταση της Ελλάδας. Το μυθιστόρημα «Βασιλείς των Ορέων» δημοσιεύθηκε λίγο μετά και σε αυτό περιγράφεται η κατάσταση που επικρατούσε στην ελληνική επαρχία στο θέμα των ληστρικών συμμοριών, αρκετά μεγαλοποιημένη. Κατά κάποιο τρόπο ο Αμπού περιγράφει κάποια από τα γεγονότα της σφαγής του Δήλεσι 15 χρόνια πριν αυτά συμβούν. Στο μυθιστόρημα αυτό αντέδρασαν άλλοι υπότροφοι της Γαλλικής Σχολής της Αθήνας, με την δημοσίευση μιας σειράς άρθρών που αμφισβητούσαν την αντικειμενικότητα του Αμπού. Η αμερικανική έκδοση των ΚΛΑΣΣΙΚΩΝ αναφέρει τις ελληνικές αντιδράσεις για το μυθιστόρημα του Αμπού και ταυτόχρονα στο ίδιο τεύχος παρουσιάζει την δίκη του Σωκράτη για να ισορροπήσει κατά μάλλον τις εντυπώσεις.

Το γεγονός είναι ότι ο Αμπού περιγράφει την πραγματικότητα που βρήκε στην Ελλάδα του 1854, φτώχεια, έλλειψη υποδομών, αδυναμία επιβολής των νόμων της κεντρικής εξουσίας και μεγάλες κοινωνικές αντιθέσεις. Ο Αμπού περιγράφει με λεπτομέρειες την καθημερινή ζωή και όπως είναι φυσικό έχει άποψη για όλα.  Κάποιες φορές υπερβάλλει επειδή του είναι δύσκολο να κατανοήσει τους διαφορετικούς θεσμούς που ισχύουν στην απελευθερωμένη Ελλάδα. Ίσως να είναι υπερβολικά επικριτικός επειδή προσγειώθηκε ανώμαλα στην ελληνική πραγματικότητα. Του είναι δύσκολο όπως και σε εμάς που ζούμε 150 χρόνια μετά, να συνειδητοποιήσει ότι οι Έλληνες δεν είναι δυνατόν με την υπογραφή της συνθήκης για την απελευθέρωση της Ελλάδας να αλλάξουν άμεσα τρόπο ζωής, συνήθειες και συμπεριφορές που ίσχυσαν για εκατοντάδες χρόνια. Η Ελλάδα προσπαθούσε να γίνει ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος (πολλές φορές με λάθος τρόπους) αλλά πολύ απείχε ακόμη από το να το κατορθώσει. Και μάλλον εξακολουθούμε να απέχουμε πολύ ακόμη.

Η κεντρική εξουσία αντιμετωπίζεται με δυσπιστία (έως εχθρικά) η αστική τάξη είναι σχεδόν ανύπαρκτη και πυρήνας της κοινωνίας είναι η κοινότητα και η εκκλησία. Πολλοί πρώην αγωνιστές της επανάστασης αδυνατούν να προσαρμοσθούν στην ειρηνική περίοδο και κυρίως στον μετασχηματισμό της Ελλάδας σε σύγχρονο κράτος δυτικού τύπου. Οι απαγωγές για λύτρα είναι μάλλον συνηθισμένο φαινόμενο όπως είναι και  η διαπλοκή ανάμεσα στους ληστές και τοπικούς πολιτικούς παράγοντες. Η αυτοδικία ήταν σε μεγάλο βαθμό αποδεκτή και τα περισσότερα θέματα στις σχέσεις των ανθρώπων καθοριζόταν με βάση εθιμικούς κανόνες και όχι γραπτό δίκαιο. Η ληστεία ήταν κοινωνικά αποδεκτή ανάλογα με την περιοχή και την συμπεριφορά των ληστών. Εάν οι ληστές τηρούσαν κάποιους κανόνες υπήρχε περίπτωση να θεωρούνται ένα είδος «κοινωνικού αγωνιστή» κάτι σαν τον Ρομπέν των δασών.

Η ληστεία ήταν ένα καθημερινό γεγονός. Οι ληστές έφταναν μέχρι τα προάστια των Αθηνών. Η Αττική ήταν ακόμα γεμάτη από δάση. Οι Αμπελόκηποι ήταν μια χέρσα περιοχή και στην θέση του αεροδρομίου «Ελευθέριος Βενιζέλος» ήταν πυκνό δάσος με βελανιδιές και πεύκα που οι ντόπιοι κυνηγούσαν αγριογούρουνα. Η «Ληστοκρατία» βρισκόταν σε έξαρση κατά την μετεπαναστατική περίοδο, παρ’ όλα τα μέτρα που είχαν πάρει αρχικά οι Βαυαροί και στη συνέχεια οι διάφορες κυβερνήσεις για την εξουδετέρωση της, με συνέπεια τα κρούσματα της να είναι συχνά μέχρι και στο δεύτερο μισό τού 19ου αιώνα αλλά ακόμη και τις πρώτες δεκαετίες του 20ου. Η ελληνική ύπαιθρος θεωρείται απολύτως απαλλαγμένη από την ληστεία μόνο μετά την λήξη του εμφυλίου, στις αρχές της δεκαετίας του 1950

Χαρακτηριστικό γεγονός της εποχής είναι η λεγόμενη «Σφαγή του Δήλεσι» (ή δράμα του Ωρωπού) που συνέβη λίγα χρόνια αργότερα στις αρχές του Απριλίου του 1870 στο Δήλεσι. Το γεγονός αυτό είχε τεράστιο αντίκτυπο στις διπλωματικές σχέσεις ανάμεσα σε Ελλάδα και Αγγλία αφενός και Ιταλία αφετέρου και οδήγησε τελικά στην πτώση της κυβέρνησης του Θρασύβουλου Ζαΐμη.

Το πρωί της Δευτέρας 29 Μαρτίου του 1870 μια ομάδα Άγγλων κυρίως περιηγητών που την αποτελούσαν ο λόρδος και η λαίδη Μάνκαστερ, ο εγγονός του κόμη Γκρέϋ Φρειδερίκος Βίνερ, ο γραμματέας της αγγλικής πρεσβείας Εδουάρδος Χέρμπερτ, ο Δικηγόρος Λόϋντ με την σύζυγο και την κόρη του, o γραμματέας της ιταλικής πρεσβείας της Αθήνας κόμης Αλβέρτος ντε Μπόιλ, ένας Ιταλός υπηρέτης και ένας Έλληνας ξεναγός ο Αλέξανδρος Ανεμογιάννης, υπάλληλος του ξενοδοχείου Αγγλία που είχε καταλύσει η παραπάνω ομάδα, ξεκίνησαν με δύο άμαξες να επισκεφθούν την ιστορική περιοχή του Μαραθώνα με την συνοδεία και τεσσάρων εφίππων χωροφυλάκων.

Μετά την ολοκλήρωση της ξενάγησης καθώς επέστρεφαν στην Αθήνα, γύρω στις 16.30 ώρα, ενώ βρισκόταν ανάμεσα στο Πικέρμι και τα Σπάτα δέχτηκε επίθεση από τη συμμορία των λήσταρχων Τάκου και Χρήστου Αρβανιτάκη που την αποτελούσαν περίπου 25 ληστές. Οι χωροφύλακες επετέθησαν στους ληστές αλλά η αριθμητική διαφορά ήταν τεράστια και σύντομα οι δύο σκοτώθηκαν και οι άλλοι δύο τραυματίσθηκαν. Οι ληστές περικύκλωσαν τις άμαξες και υποχρέωσαν όλους τους περιηγητές να κατεβούν. Πήραν από το λαιμό της Λάιδης Μανκάστερ ένα διαμαντένιο κόσμημα και οδήγησαν την ομάδα σε μια σπηλιά της Πεντέλης.

Σύμφωνα με την ειδησεογραφία της εποχής πλησίασε στο χώρο της αιχμαλωσίας ένα μικρό απόσπασμα έξι στρατιωτών πιθανώς από το Πικέρμι που επετέθησαν στους ληστές αλλά αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν όταν οι ληστές απείλησαν ότι θα σκότωναν όλους τους αιχμαλώτους τους.

Οι ληστές μη για να είναι πιο ευκίνητοι απελευθέρωσαν τις γυναίκες, τους 3 τραυματίες χωροφύλακες και τον Ιταλό υπηρέτη διαβεβαιώνοντας ότι δεν θα πάθαιναν τίποτε οι σύζυγοί των.

Στη συνέχεια οι ληστές υποχρέωσαν τους αιχμαλώτους τους στείλουν επιστολές αναγγέλλοντας στην Αθήνα την ομηρία τους και την απαίτηση καταβολής λύτρων 32.000 αγγλικών λιρών. Λίγο μετά οι όροι άλλαξαν σε 50.000 αγγλικές λίρες , παροχή αμνηστίας και διακοπή κάθε περαιτέρω καταδίωξης εκ μέρους της Πολιτείας μέχρι το τέλος των διαπραγματεύσεων.

Η αγγλική πρεσβεία υποστήριξε την άποψη ότι πρέπει να γίνουν δεκτοί οι όροι των ληστών. Ο υπουργός Στρατιωτικών Σκαρλάτος Σούτσος (πολύ σωστά κατά την γνώμη μου) αρνήθηκε οποιαδήποτε συζήτηση θεωρώντας ότι η υποχώρηση στις αξιώσεις του Αρβανιτάκη για αμνηστεία αποτελούσε απαράδεκτο εξευτελισμό για το κράτος. Η καθυστέρηση στην κυβερνητικής απάντησης εξόργισε τους ληστές και ο λόρδος Μάνκαστερ, ένας από τους συλληφθέντες, ζήτησε να του επιτραπεί να επιστρέψει στην Αθήνα, ώστε να στείλει στους ληστές το ποσόν των 25.000 λιρών και να φροντίσει για τη χορήγηση αμνηστίας.  Η ελληνική κυβέρνηση κατόπιν πιέσεων από την Αγγλική πρεσβεία δέχεται να δώσει τα χρήματα αλλά για αμνηστία δεν το συζητά. Οι μέρες περνούν οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται και οι ληστές σουλατσάρουν ελεύθεροι στην ευρύτερη περιοχή . Μια Κυριακή μάλιστα πάνε και στην εκκλησία του Ωρωπού να παρακολουθήσουν την θεία λειτουργία.

Στις 9 Απριλίου η κυβέρνηση ανέθεσε στον ταγματάρχη Θεαγένη να πάρει δύο λόχους στρατού και να πάει να ελευθερώσει τους ομήρους. Όντως το απόσπασμα του Θεαγένη εντόπισε τους ληστές  στην θέση Άγιος Γεώργιος Ωρωπού και επιτέθηκε άμεσα. Μετά από τρίωρη μάχη σκοτώθηκε ένας ληστής και ο Χρήστος Αρβανιτάκης σκότωσε τον Λόϋντ. Ενώ οι ληστές υποχωρούν οι στρατιώτες σκότωσαν τέσσερις ακόμη ληστές. Όταν η συμμορία έφτασε στο Δήλεσι οι Αρβανιτάκηδες εξαγριωμένοι διέταξαν τον ληστή βάζουν Καταραχιά να σφάξει τους άλλους τρεις ομήρους. Τους Μπόιλ, Βίκνερ και Χέμπερτ.

Στη συμπλοκή σκοτώθηκαν και δέκα στρατιώτες. Οι επιζώντες από τους ληστές σκορπίστηκαν στα βουνά και η καταδίωξη τους κράτησε μήνες. Όσοι συνελήφθησαν εκτελέσθηκαν σε κοινή θέα στο Πεδίο του Άρεως στην Αθήνα, ενώ οι ελάχιστοι που πέρασαν στην τουρκοκρατούμενη Θεσσαλία συνελήφθησαν και κρεμάστηκαν από τους Τούρκους.

Οι ληστές κατόρθωσαν να διαφύγουν, και οι συνέπειες υπήρξαν βαριές. Ο φόνος των τεσσάρων περιηγητών από τη συμμορία του Αρβανιτάκη δημιούργησε σοβαρό διπλωματικό επεισόδιο. Ο υπουργός εσωτερικών Ανδρέας Αυγερινός αναγκάστηκε να παραιτηθεί στις 9 Ιουλίου 1870 και το ελληνικό κράτος υποχρεώθηκε από την Αγγλία και την Ιταλία να αποζημιώσει τις οικογένειες των θυμάτων καταβάλλοντας σε κάθε οικογένεια θύματος από 22.000 λίρες, να αποδώσει τιμές στους νεκρούς και να εκφράσει επίσημα τη λύπη της στις κυβερνήσεις των κρατών αυτών. Λίγες μέρες αργότερα η κυβέρνηση Ζαΐμη παραιτήθηκε.

Στον ευρωπαϊκό Τύπο η Ελλάδα αναφερόταν ως «φωλέα ληστών και πειρατών», «χώρα ημιβαρβάρων», «εντροπή δια τον πολιτισμόν». Σε επίσημα κείμενα διατυπωνόταν η άποψη ότι η Ελλάδα «τίθεται εκτός του κύκλου των εξευγενισμένων κρατών» και ότι «αι ληστείαι συμφωνούνται εν Αθήναις, ένθα και διανέμονται τα χρήματα». Η Αγγλία εκμεταλλεύθηκε στο έπακρο το γεγονός και η αγγλική κυβέρνηση στη Βουλή χαρακτήριζε την ελληνική κοινωνία ανάξια για οποιαδήποτε υποστήριξη.

Στην δίκη των ληστών που συνελήφθησαν από τις καταθέσεις των μαρτύρων «φωτογραφήθηκε» σαν εγκέφαλος της απαγωγής ο Άγγλος τσιφλικάς Φρανκ Νόελ, ο οποίος και παραπέμφθηκε σε δίκη, αλλά απαλλάχθηκε με βούλευμα λόγω των πιέσεων που άσκησε ο Βρετανός πρεσβευτής Έρσκιν. Όπως αποδείχθηκε, συχνά ο Νόελ προσέφερε καταφύγιο στα απέραντα τσιφλίκια του σε συμμορίες ληστών, όταν η πίεση των καταδιωκτικών αποσπασμάτων γινόταν ανυπόφορη.

Για σχέσεις με τους ληστές κατηγορήθηκε και ο υπουργός στρατιωτικών Σκαρλάτος Σούτσος ο οποίος για να υπερασπιστεί την τιμή του κάλεσε σε μονομαχία και τραυμάτισε σοβαρά τον συνταγματάρχη Πάνο Κορωναίο. Ο Σούτσος ήταν μεγαλοτσιφλικάς (υπολογίζεται ότι είχε πάνω από 200.000 στρέμματα στην Αττική) γι’ αυτό και χρησιμοποιούσε τους ληστές για να προστατεύουν τις εκτάσεις του. Ανεξάρτητα από το εάν πράγματι ο Σούτσος είχε σχέσεις με τους Αρβανιτάκηδες, γεγονός είναι πως πολλοί πολιτικοί της εποχής χρησιμοποιούσαν συμμορίες ληστών για να πιέζουν τους ψηφοφόρους τους. Η «Σφαγή του Δήλεσι» ήταν ένα τα πιο θλιβερά γεγονότα της περιόδου, όχι μόνο γιατί στοίχισε στο ελληνικό κράτος αρκετά εκατομμύρια δραχμές αλλά και επειδή εξαιτίας της καταρρακώθηκε διεθνώς το κύρος της χώρας.

links

  • Οι ληστές – 3. Οι Αρβανιτάκηδες και η σφαγή στο Δήλεσι

·         Βιογραφικό και βιβλία του συγγραφέα: Εντμόντ Αμπού

——————————————————————————————————————————————————————

«ΠΑΝΩ Σ’ ΕΝΑ ΚΟΜΗΤΗ» / ΙΟΥΛΙΟΣ ΒΕΡΝ

Συντάκτης Kriton

Αν και δεν υπήρξα ποτέ λάτρης τών Κλασσικών Εικονογραφημένων, στη βιβλιοθήκη μου υπήρχε ένα τεύχος, το οποίο είχα ξεχωρίσει από τα υπόλοιπα. Πρόκειται για το τεύχος 1077, με τίτλο πάνω σ’ ένα κομήτη, τού Ιουλίου Βερν, ο οποίος δεν νομίζω να χρειάζεται άλλες συστάσεις.

Ο λόγος είναι πολύ απλός: επρόκειτο για μία άγνωστη σε μένα ιστορία τού Βερν, η οποία όμως φαινόταν ότι είχε πολύ ενδιαφέρον. Έτσι, ο μόνος τρόπος, να διαβάσω την ιστορία, ήταν να αγοράσω την εκδοχή της σε Κλασσικά Εικονογραφημένα!

Το βιβλίο, στο οποίο βασίζεται το τεύχος, είναι το Hector Servadac — voyages et aventures à travers le monde solaire ή, όπως αποδόθηκε στα Ελληνικά, Εκτόρ Σερβαντάκ — ταξίδια και περιπέτειες στο ηλιακό σύστημα. Πρωτοκυκλοφόρησε σε συνέχειες μεταξύ 1ης Ιανουαρίου και 15ης Δεκεμβρίου 1877, στο περιοδικό Magazine d’ Éducation et de Récréation.

Αν δεν σας λέει κάτι ούτε ο πρωτότυπος τίτλος, αυτό είναι διότι το βιβλίο πρέπει να πρωτοκυκλοφόρησε στα Ελληνικά μόλις το 2011, οπότε πιστεύω ότι αξίζει να αναφερθούμε και σ’ αυτή την έκδοση.

Η ΥΠΟΘΕΣΗ

Την πρωτοχρονιά τού έτους χίλια οκτακόσια τόσο, ο Γάλλος υπολοχαγός Εκτόρ Σερβαντάκ (Hector Servadac) και ο Ρώσος κόμης Βασίλη Τιμάσχιεφ (Wassili Timascheff, Βασίλι Τιμάσεφ στην ελληνική έκδοση του βιβλίου) έχουν συμφωνήσει να μονομαχήσουν για χάρη μιας γυναίκας, σε μια ακτή τής Αλγερίας. Πριν συναντηθούν, όμως, συμβαίνει κάποια φυσική καταστροφή, και ο λοχαγός Σερβαντάκ, μαζί με την ορντινάντσα του, τον Μπεν Ζουφ (Ben-Zouf, Μπεν-Ζουφ) χάνουν τις αισθήσεις τους. Όταν συνέρχονται, διαπιστώνουν ότι ο κόσμος γύρω τους έχει αλλάξει. Το κομμάτι τής Αλγερίας, στο οποίο βρίσκονταν, έχει μετατραπεί σε νησί, ο ήλιος ανατέλλει στη δύση, η διάρκεια τής μέρας έχει περιοριστεί στο μισό, και η βαρύτητα είναι πολύ μικρότερη.

Μετά από κάποιες μέρες, εμφανίζεται και το πλοίο τού κόμη Τιμάσχιεφ, το οποίο είχε χαθεί σε μια ξαφνική καταιγίδα, που ξέσπασε όταν έγινε η καταστροφή. Κυβερνήτης είναι ο πλοίαρχος Προκόπιος (lieutenant Procope, υποπλοίαρχος Προκόπ). Δεδομένων τών περιστάσεων, οι δύο εχθροί δίνουν τα χέρια και ξεκινάνε με το πλοίο να εξερευνήσουν.

Στο ταξίδι τους, πέρα από μια ρηχή θάλασσα με ομοιόμορφο βάθος, δεν συναντούν σχεδόν καθόλου ξηρά. Μαζεύουν κάτι λίγους επιζώντες, μεταξύ τών οποίων ένα κοριτσάκι ονόματι Νίνα (Nina) και, πηγαίνοντας συνέχεια ανατολικά, φθάνουν σε ένα νησάκι, που συνειδητοποιούν ότι είναι το Γιβραλτάρ, που κανονικά θα έπρεπε να βρίσκεται στη δύση. Εκεί συναντούν τη βρετανική φρουρά, η οποία τηρεί μια στάση «Μεγάλη Βρετανία και ξερό ψωμί», οπότε επιστρέφουν πίσω στο νησί απ’ όπου ξεκίνησαν.

Οι ενδείξεις είναι πλέον σαφείς: δεν βρίσκονται πάνω στη γη, αλλά σ’ ένα μικρό ουράνιο σώμα, το οποίο, περνώντας ξυστά από τη γη, απέσπασε κάποια κομμάτια της, τα οποία βρίσκονται τώρα πάνω του!

Επιστρέφοντας στο νησί, βρίσκουν ότι έχει έρθει άλλο ένα πλοίο, με κάτι Ισπανούς επιζώντες και τον ιδιοκτήτη τού πλοίου, τον Αλγκόρ Χακαμπάτ (Isac Hakhabut, Ισαάκ Χακχαμπούτ/Χακαμπούτ). Στην εκδοχή τών Κλασσικών Εικονογραφημένων, πέρα από αυτή την αναφορά στο (τροποποιημένο) όνομά του, ο κύριος αυτός δεν εμφανίζεται καθόλου. Στο βιβλίο είναι ο «κακός» τής παρέας, ένας παραδόπιστος έμπορος και τοκογλύφος, που κλέβει στο ζύγι και μόνο μέλημά του είναι πώς θα βγάλει όλο και περισσότερα χρήματα, χωρις να ξοδέψει ούτε δεκάρα.

Καθώς ο κομήτης, στον οποίον βρίσκονται, αρχίζει να απομακρύνεται από τον ήλιο, και η θερμοκρασία να πέφτει ανησυχητικά, αρχίζουν οι ετοιμασίες για το μακρύ χειμώνα. Με τα καύσιμα να είναι περιορισμένα, ως σωτήρια λύση παρουσιάζεται ένα ενεργό ηφαίστειο, η λάβα τού οποίου παρέχει φυσική θέρμανση. Διαμορφώνουν, λοιπόν, μέσα στο ηφαίστειο, ένα χώρο κατοικίας, τον οποίον ονομάζουν, προς τιμήν τής Νίνας, «το σπίτι τής Νίνας» (Nina-Ruche (=η κυψέλη τής Νίνας), Νίνα-Ρους).

Εκεί έρχεται με ένα ταξιδιωτικό περιστέρι ένα μήνυμα για βοήθεια. Φτιάχνοντας ένα έλκηθρο, διασχίζουν την παγωμένη θάλασσα και βρίσκουν μισοπεθαμένο τον αποστολέα τού μηνύματος, ο οποίος δεν είναι άλλος από ένα παλιό καθηγητή τού Σερβαντάκ, τον καθηγητή Ροσέτ (Palmyrin Rosette, Παλμιρίν Ροζέτ).

Ο καθηγητής επιβεβαιώνει ότι όντως βρίσκονται πάνω σ’ ένα κομήτη, τον οποίον παρακολουθούσε πριν την καταστροφή, και στον οποίο είχε δώσει το όνομα Γαλατία (Gallia, Γκάλια). Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του, η τροχιά τού κομήτη διαρκεί ακριβώς δύο χρόνια, και έτσι, δύο χρόνια μετά την πρώτη διέλευσή του ξυστά από τη Γη, τα δύο σώματα θα ξανασυναντιόντουσαν.

Ψάχνοντας να βρουν πώς θα γλιτώσουν από μια ενδεχόμενη σύγκρουση τού κομήτη με τη Γη, καταλήγουν στο να φτιάξουν ένα αερόστατο, στο οποίο θα επιβιβαστούν λίγο πριν τη σύγκρουση, ελπίζοντας να τους τραβήξει η Γη, για να γυρίσουν πίσω. Αυτό κάνουν και, όσο κι’ αν φαίνεται απίθανο, προσγειώνονται στην Αλγερία, ακριβώς εκεί απ’ όπου είχαν ξεκινήσει!

Κάπου εδώ τελειώνει η εκδοχή τών Κλασσικών Εικονογραφημένων. Σύμφωνα με το βιβλίο, επειδή κανένας δεν θα τους πίστευε, κανείς δεν μίλησε για τις περιπέτειές τους, εκτός από τον καθηγητή, τον οποίον όλοι τον παίρναν για τρελό. Δεδομένου ότι ένας κομήτης που περνάει ξυστά από τη Γη όχι μία, αλλά δύο φορές, δεν είναι κάτι που θα διέφευγε από την προσοχή τών αστρονόμων, και σίγουρα κάποιος θα είχε προσέξει ότι ο βράχος τού Γιβραλτάρ έλειπε, ο Βερν αφήνει να εννοηθεί ότι όσα περιέγραψε ίσως και να μην είχαν συμβεί. Το τι ακριβώς κάναν όλοι αυτοί οι άνθρωποι επί δύο χρόνια και πώς έτυχε να βρεθούνε όλοι μαζί, αυτό παραμένει άγνωστο.

Το κάπως περίεργο αυτό τέλος οφείλεται σε μια αλλαγή τής τελευταίας στιγμής. Αρχική πρόθεση τού Βερν ήταν να τελειώσει την ιστορία του με τον κομήτη να πέφτει στη γη, σκοτώνοντάς τους όλους, αλλά ο εκδότης του διαφώνησε, και τον έβαλε ν’ αλλάξει το τέλος. Μόνη ένδειξη, για το δυσάρεστο τέλος που ήθελε να δώσει ο Βερν στην ιστορία, παραμένει το όνομα του ήρωα, το οποίο, αν διαβαστεί ανάποδα, από Servadac γίνεται cadavres, δηλαδή πτώματα!

Άλλο πρόβλημα, που συνάντησε το βιβλίο, ήταν με την καρικατούρα τού Γερμανοεβραίου Ισαάκ Χακαμπούτ, η οποία προκάλεσε την οργή τού ραβίνου τού Παρισιού. Έγινε μια απόπειρα επανορθώσεως, αλλάζοντας τις αναφορές στον Χακαμπούτ από Εβραίο σε Ισαάκ, αλλά το αντιεβραϊκό αίσθημα είναι διάχυτο στις σκηνές όπου εμφανίζεται ο χαρακτήρας αυτός. Ίσως γι’ αυτό, στην έκδοση για τα Κλασικά Εικονογραφημένα, ο Χακαμπούτ αντικαταστάθηκε από μια απλή αναφορά στο όνομά του, κι’ αυτό αλλαγμένο, ώστε να μην είναι Εβραϊκό.

Το βιβλίο είναι χωρισμένο σε δύο μέρη. Στο δεύτερο μέρος, όπου εμφανίζεται ο καθηγητής Ροζέτ, η δράση σχεδόν σταματά, αντικαθιστώμενη από εκτενείς επιστημονικές συζητήσεις. Εγώ τις διάβασα με ενδιαφέρον, το οποίο, φαντάζομαι ότι θα ήταν ακόμα μεγαλύτερο αν είχα διαβάσει το βιβλίο μικρός. Κατάλαβα, όμως, τι εννοούσε η μητέρα μου, όταν έλεγε ότι δεν τής άρεσε ο Βερν, επειδή είχε μεγάλες περιγραφές. Προφανώς δεν εννοούσε τις περιγραφές τών τόπων όπου διαδραματιζόντουσαν οι διάφορες περιπέτειες, αλλά τις εκτενείς επιστημονικές περιγραφές!

Το κείμενο του βιβλίου μπορείτε να το βρείτε στα Γαλλικά, Αγγλικά, Ρωσικά, Πολωνικά και Ουγγρικά εδώ, ενώ την αυθεντική εικονογράφηση τού Paul Philippoteaux, μπορείτε να τη βρείτε εδώ.

Οι πληροφορίες για τα προβλήματα, που είχε το βιβλίο, αντλήθηκαν από το σχετικό αγγλικό άρθρο στη Wikipedia.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

Όπως αναφέραμε και στην αρχή, το βιβλίο αυτό δεν πρέπει να είχε κυκλοφορήσει στην Ελλάδα μέχρι το 2011. Τον Ιανουάριο τού 2011, κυκλοφόρησε από την εταιρεία 4 Πι Ειδικές Εκδόσεις, ως μέρος μιας σειράς που κυκλοφορεί στα περίπτερα. Παρά το ότι πρόκειται για βιβλίο που κυκλοφορεί στα περίπτερα, σε χαμηλή τιμή, πρόκειται για μια πολύ φροντισμένη έκδοση. Καλοδεμένο βιβλίο, με σκληρό εξώφυλλο γεμάτο χρυσοτυπίες, τυπωμένο σε καλό χαρτί, με την αυθεντική εικονογράφηση τού Paul Philippoteaux. Μέχρι και ενσωματωμένη κορδέλα για σελιδοδείκτη έχει! Η μετάφραση είναι στρωτή και σου δίνει την εντύπωση ότι διαβάζεις ελληνικό πρωτότυπο και όχι μετάφραση, όπως δυστυχώς συμβαίνει συχνά στις μέρες μας. Ο μεταφραστής, μάλιστα, έκανε πολύ περισσότερο από το καθήκον του, καθώς γέμισε το κείμενο με υποσημειώσεις (τις οποίες, στην εισαγωγή, μάς προτρέπει να αγνοήσουμε, αν δεν μας ενδιαφέρουν), όπου δίνει τα ισοδύναμα τών μεγεθών σε πόδια, λεύγες και δεν συμμαζεύεται, που αναφέρει ο Βερν, εξηγεί ποιες είναι οι διάφορες, άγνωστες για μας, προσωπικότητες της εποχής, που αναφέρουν οι ήρωες εν παρόδω, και το πιο σημαντικό, πού έχει κάνει λάθος ο Βερν στα επιστημονικά του δεδομένα ή πώς τα σύγχρονα δεδομένα έχουν ανατρέψει τις τότε κρατούσες επιστημονικές θεωρίες.

Αν έχω ένα παράπονο, είναι ότι το όνομα Hector Servadac αποδίδεται ως Εκτόρ Σερβαντάκ και όχι ως Έκτωρ Σερβαντάκ.  Περιέργως, το ίδιο έγινε και στα Κλασσικά Εικονογραφημένα, παρ’ όλον ότι εκεί απέδωσαν τον Procope ως Προκόπιο. Ελληνικό όνομα είναι, γιατί εφάρμοσαν την απλογραφία, που προορίζεται για την απόδοση ξένων ονομάτων; Άσε που λίγη καθαρεύουσα νομίζω ότι ταιριάζει στο Βερν, ιδίως στους τίτλους!

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ

Έχουν γυριστεί δύο ταινίες, οι οποίες υποτίθεται ότι είναι βασισμένες στο βιβλίο τού Βερν.

Η πρώτη είναι το Valley of the Dragons, τού 1961, σε σκηνοθεσία Edward Bernds, και πρωταγωνιστές τον Cesare Danova στο ρόλο τού Εκτόρ Σερβαντάκ (ή, μάλλον, Χέκτορ Σέρβαντακ, Αμερικανιστί) και τον Sean McClory στο ρόλο τού Ιρλανδού Michael Denning, ο οποίος αντικατέστησε το Ρώσο κόμη ως αντίπαλος του Σερβαντάκ στη μονομαχία που ανοίγει την ιστορία.

Η ταινία ξεκινά με τη μονομαχία, η οποία διακόπτεται ξαφνικά από την έλευση τού κομήτη. Από εκεί και πέρα, η ταινία πετάει το βιβλίο και μας πηγαίνει σε ένα κόσμο με ζούγκλες, δεινόσαυρους, πρωτόγονους ανθρώπους, πανέμορφες κοπέλες που περιμένουν πότε θα εμφανιστεί κανένας καλοξυρισμένος άντρας για να πέσουν στην αγκαλιά του και, βέβαια, το απαραίτητο ηφαίστειο, που εκρήγνυται προς το τέλος τής ταινίας!

Περιέργως, η ταινία είναι καλογυρισμένη και βλέπεται ευχάριστα, με πολύ καλά ειδικά εφέ. Σε αντίθεση με τους περίφημους δεινόσαυρους τού Harryhausen, δεν έχεις ποτέ την αίσθηση ότι βλέπεις κάτι φτιαχτό. Συνέχεια αναρωτιέσαι αν έβλεπες καλοφτιαγμένες μαριονέτες ή καλά εκπαιδευμένες (και, ενδεχομένως, μασκαρεμένες) σαύρες. Εκπαιδεύονται, όμως οι σαύρες; Όσο για την έκρηξη τού ηφαιστείου, αυτή ήταν θεαματικότατη.

Εδώ μπορείτε να δείτε ολόκληρη την ταινία:

Η δεύτερη ταινία είναι το Na kometě (= στον κομήτη) τού 1970, γυρισμένη από τον Τσέχο σκηνοθέτη Karel Zeman, η οποία προβλήθηκε στην Ελλάδα με τον τίτλο η κιβωτός τού κ. Σερβαντάκ. Ο Karel Zeman μάς έχει δώσει κάποιες εκπληκτικές ταινίες, όπως το Baron Prásil (Βαρόνος Μυνχάουζεν) και το θαυμαστό κόσμο τού Ιουλίου Βερν, οι οποίες, με εκτεταμένη χρήση ματ υποβάθρων και έντονα γραμμοσκιασμένων σκηνικών, μοιάζουν σαν να είναι ζωντανεμένες γκραβούρες, από αυτές που εικονογραφούσαν τα βιβλία τού 19ου αιώνα.

Εδώ ο Zeman χρησιμοποιεί μια λίγο διαφορετική τεχνική. Με χρήση ματ υποβάθρων και με επιλεκτική επιχρωμάτιση τής ταινίας, η ταινία μοιάζει με ζωντανεμένες καρτ ποστάλ τού 19ου αιώνα.

Η ταινία είναι μια αντιπολεμική σάτιρα, που πετάει κι’ αυτή το βιβλίο απ’ το παράθυρο, κρατώντας μόνο το όνομα τού ήρωα και την ιδέα τής μετάβασης στον κομήτη. Ο λοχαγός Σερβαντάκ, στρατιωτικός τοπογράφος, όπως και στο βιβλίο, πέφτει από ένα γκρεμό στη θάλασσα, κατά τη διάρκεια κάποιων μετρήσεων. Όταν συνέρχεται, βρίσκει σκυμμένη από πάνω του την κοπέλα από μια καρτ ποστάλ που είχε αγοράσει εκείνη τη μέρα, η οποία κοπέλα το είχε σκάσει από ένα πλοίο ενός λαθρεμπόρου όπλων, όπου την κρατούσαν αιχμάλωτη, ο οποίος λαθρέμπορος μόλις είχε πουλήσει όπλα σε έναν Άραβα, που ήθελε να γίνει βασιλιάς τής περιοχής, επιτεθέμενος στο φρούριο τής Γαλλικής δύναμης κατοχής, και πάει λέγοντας. Παραμύθι σκέτο!

Φυσικά, εκείνη την ώρα εμφανίζεται στον ουρανό ο κομήτης και, χωρίς πολλά πολλά, όλοι οι ήρωες βρίσκονται πάνω του. Στην αρχή, όλοι συνεχίζουν όπως πριν, οι Άραβες συνεχίζοντας να επιτίθενται, και οι Γάλλοι στρατιωτικοί συνεχίζοντας να αμύνονται, με τη χαρακτηριστική λογική (ή μάλλον έλλειψη λογικής) που χαρακτηρίζει το στρατό. Κάποια στιγμή συνειδητοποιούν ότι ο κομήτης, πάνω στον οποίο βρίσκονται, θα πέσει πάνω στον Άρη, οπότε, καταλαβαίνοντας τη ματαιότητα τού πολέμου τους, δίνουν τα χέρια και γίνονται φίλοι. Μέχρι, βέβαια, να αποδειχθεί ότι τελικά δεν θα συγκρουστούν, οπότε ξαναρχίζουν τις εχθροπραξίες.

Η ταινία τελειώνει με τον Σερβαντάκ να ξαναπέφτει στο γκρεμό, αλλά αυτή τη φορά να τον σώζει η ορντινάντσα του. Όσα είδαμε, από την πρώτη πτώση και μετά, μάλλον ήταν όλα ένα όνειρο.

Ναι, η ταινία έχει κι’ αυτή δεινoσαύρους, αλλά αυτοί εμφανίζονται λίγο, ίσα ίσα για να δείξουν τη βλακεία τού στρατιωτικού μυαλού: βλέποντας τον τρόπο, με τον οποίον το έβαλαν στα πόδια οι δεινόσαυροι, ακούγοντας κάποιες κατσαρόλες να πέφτουν, αντικατέστησαν όλα τα κανόνια τους με… τεντζερέδες, οι οποίοι, βέβαια, δεν κάναν τίποτε εναντίον τών επιτιθεμένων Αράβων!

Την ταινία, όπως και άλλες τού Zeman, την έχει παίξει κατά καιρούς η ΕΡΤ, οπότε αξίζει να έχετε το νου σας, μην την ξαναπαίξουν. Μέχρι τότε, μπορείτε να πάρετε μια ιδέα στο youtube.

Εδώ έχει την ταινία με γαλλικούς υποτίτλους:

ενώ εδώ την έχει σε πολύ καλύτερη ποιότητα εικόνας, αλλά με μεταγλώτιση στα Ρωσικά:

——————————————————————————————————————————————————————-

«ΔΟΚΤΩΡ ΝΟ»

Συντάκτης corto(Γιώργος Κοσκινάς)

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ & ΟΙ ΕΠΙΡΡΟΕΣ

Καλοκαίρι πλέον και με πιο ανάλαφρες αναγνώσεις, συνεχίζουμε το αφιέρωμα στα τεύχη της αγαπημένης σε πολλούς έκδοσης, των Κλασσικών Εικονογραφημένων. Είναι γνωστό σε όλους, πως η επιρροή προήλθε από τα κορυφαία έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Υπήρξαν φυσικά και εξαιρέσεις. Όπως αυτή για την οποία θα μιλήσουμε σήμερα. Μια πολύ επιτυχημένη αστυνομική / κατασκοπική νουβέλα, από την φαντασία του Ian Fleming , που όπως και οι περισσότερες έτσι και αυτή βρήκε τον δρόμο για την μεγάλη οθόνη. Αποτέλεσε μια απ` τις καλύτερες ταινίες, με ήρωα τον Βρετανό πράκτορα James Bond, στον ρόλο του οποίου ο Σόν Κόννερυ άφησε μια ακόμη σπουδαία ερμηνεία, στην μεγάλη του καριέρα.

Το βιβλίο κυκλοφόρησε για πρώτη φορά, στις 31 Μαρτίου του 1958, από την εκδοτική εταιρεία του Jonathan Cape. Ήταν το έκτο κατά σειρά βιβλίο του συγγραφέα, με ήρωα τον James Bond. Το” Dr. No”, πέρασε και από τις σελίδες της εφημερίδας Daily Express(1960), τόσο σαν δημοσίευση του κειμένου σε συνέχειες, όσο και σαν κόμικς. Προκάλεσε αρνητικές κριτικές στην Βρετανία, από μερίδα του τύπου, με χαρακτηριστική αυτή του Paul Johnson, στην New Statesman. Οι λέξεις που χρησιμοποιήθηκαν, ήταν σεξ, σνομπ και σαδισμός! Σαν περιπέτεια, είναι μια ίσως από τις κορυφαίες που έγραψε ο Φλέμινγκ. Ο συγγραφέας διατηρεί το περιβάλλον του ήρωα του, την υπηρεσία της MI6, τον προϊστάμενο του Major Boothroyd, την γνωστή μας γραμματέα Miss Moneypenny, αλλά και φυσικά τον Κιού, υπεύθυνο για όλες τις ευφάνταστες αυτές εφευρέσεις, οι οποίες ανέκαθεν εντυπωσίαζαν το κοινό. Να αναφέρουμε τέλος, ότι πολλές ήταν οι επιρροές, που άντλησε ο συγγραφέας από τις νουβέλες με ήρωα τον Fu Manchu, του Sax Rohmer.

Επιπλέον στοιχεία για τον συγγραφέα και το βιβλίο, μπορείτε να αντλήσετε ακολουθώντας τον παρακάτω σύνδεσμο.

http://en.wikipedia.org/wiki/Dr._No_%28novel%29

ΤΟ ΦΙΛΜ

Το 1962, το αχώριστο δίδυμο των παραγωγών Harry Saltzman και Albert R. Broccoli, με την βοήθεια των Richard Maibaum, Johanna Harwood και Berkely Mather στο σενάριο, μεταφέρει την νουβέλα στην μεγάλη οθόνη. Η σκηνοθεσία είναι του Terence Young. Το καστ αποτελούν οι Sean Connery, Joseph Wiseman, Ursula Andress, Jack Lord(ο Μαγκάρετ της Χαβάη 5 – 0), John Kitzmiller. Η United Artists έδωσε 1 εκατομμύριο δολάρια και εισέπραξε 50,6! Ντεμπούτο για το φιλμ, στις 5 Οκτωβρίου του 1962. Έγχρωμο, με διάρκεια 109 λεπτά.

Η ΥΠΟΘΕΣΗ

Ένας συνάδελφος του Μπόντ, δολοφονείται στην Τζαμάικα, από μια ομάδα τριών δολοφόνων, με το παρατσούκλι «Three Blind Mice«. Ο Βρετανός πράκτορας θα σταλεί στο εξωτικό νησί, προκειμένου να λύσει το μυστήριο της δολοφονίας, αλλά θα βρεθεί μπροστά σε μεγάλες προκλήσεις και κίνδυνους. Από αράχνες ταραντούλα και επιθέσεις στο δωμάτιο του ξενοδοχείου, μέχρι υποβρύχιες μονομαχίες και …επικίνδυνες γυναίκες! Βέβαια, το τελευταίο δεν είναι ικανό να τον τρομάξει, αφού οι ικανότητες του εκεί είναι δεδομένες! Ο αντίπαλος του στο φιλμ αυτό, είναι η οργάνωση SPECTRE (SPecial Executive for Counter-intelligence, Terrorism, Revenge, and Extortion), με τον σατανικό της αφεντικό Dr No(Joseph Wiseman), που σκοπεύει να χρησιμοποιήσει την τεχνολογία, για να κατακτήσει τον πλανήτη. Αυτό που καλείται να επιτύχει ο Μπόντ, είναι να αποτρέψει την πυρηνική καταστροφή, που απειλεί την παγκόσμια ισορροπία. Πολύ καλή οι ρυθμοί και η μουσική υπόκρουση. Η ταινία γυρίστηκε στο Kingston, την Jamaica και το Crab Key, τον Γενάρη της ίδιας χρονιάς. Το λευκό μπικίνι της Ursula Andress, πουλήθηκε σε δημοπρασία το 2011, έναντι του ποσού των 61,500 δολαρίων! Το Dr No, ήταν η πρώτη ταινία αυτής της σειράς, που είχε την υπογραφή των στούντιο της Eon Productions.

Πολλά περισσότερα για την ταινία, αναλύσεις, παραλειπόμενα και πηγές, θα βρείτε στο παρακάτω link.

http://en.wikipedia.org/wiki/Dr._No_%28film%29

ΤΟ ΚΟΜΙΚΣ

Τα σκίτσα του Norman J. Nodel, ήταν αυτά που δημοσιεύτηκαν στην πρώτη μεταφορά του βιβλίου του Φλέμινγκ, στην έκδοση των Classics Illustrated. Ο Νόντελ ήταν μέσα στην ομάδα των σχεδιαστών, που εικονογράφησαν πολλά από τα τεύχη της αρχικής, πρώτης έκδοσης, στις δεκαετίες του`40 και του`50. Αναφέρω χαρακτηριστικά ορισμένα από τα τεύχη που εικονογράφησε. Ιβανόης, Φάουστ, Ο αόρατος άνθρωπος, Μόμπυ Ντίκ και πολλά ακόμη. Πλήρες βιογραφικό του σχεδιαστή, θα βρείτε στον πιο κάτω σύνδεσμο.

http://lambiek.net/artists/n/nodel_norman.htm

Το εξώφυλλο της Ελληνικής έκδοσης των Κλασσικών Εικονογραφημένων, είναι από την τρίτη περίοδο. Σαν κόμικς, είχαμε ακόμη 2 μεταφορές(τουλάχιστον). Η μια είναι από την DC και την σειρά Showcase, ενώ υπήρξε ακόμη μια που μάλιστα δημοσιεύτηκε και στην χώρα μας, στο Ζαγκόρ του κ. Ανεμοδουρά!

Δείτε και το trailer της ταινίας του 1962.

Χαρακτηριστικά, αποσπασματικά βίντεο.

ΤΑ ΠΑΙΓΝΙΔΙΑ

Μια τέτοια εμπορική επιτυχία, δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη από τις εταιρείες παιγνιδιών! Έτσι, ένα πλήθος από αυτά, συλλεκτικά πλέον, βγήκαν σχεδόν ταυτόχρονα στην αγορά, στο διάστημα 1962 – 1964. Ειδικά τα συλλεκτικά σετ της airfix, είναι περιζήτητα!

———————————————————————————————————————————————————————

 «Η ΜΑΧΗ ΣΤΙΣ ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ»

Συντάκτης Dan Cooper(Στέλιος Σαρρής)

Το τεύχος των ΚΛΑΣΣΙΚΩΝ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΩΝ «Η ΜΑΧΗ ΣΤΙΣ ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ» ανήκει στα τεύχη των ΚΛΑΣΣΙΚΩΝ που εκδόθηκαν μόνο στην ελληνική γλώσσα για να καλύψουν θέματα ελληνικής ιστορίας και μυθολογίας και έχουν γίνει από Έλληνες δημιουργούς. Η ιστορία είναι πολύ γνωστή, τουλάχιστον σε όσους από εμάς πήγαμε στο σχολείο πριν επικρατήσουν οι εθνοαποδομητικές λογικές της τελευταίας δεκαετίας.

Το 480 π.Χ. ο βασιλιάς της Περσίας Ξέρξης με περίπου ένα εκατομμύριο στρατιώτες ξεκίνησε την εκστρατεία του εναντίον των ελεύθερων Ελληνικών πόλεων. Σαράντα έξη έθνη της Ασίας και της Αφρικής έδωσαν στον Πέρση μονάρχη τους στρατούς τους και τα πολεμικά τους καράβια.

Ο Περσικός στρατός προχώρησε και έφθασε στο στενό των Θερμοπύλων! Το στενό αυτό πέρασμα προς την νότια Ελλάδα, φρουρούσε ό βασιλιάς της Σπάρτης Λεωνίδας, επί κεφα­λής της προσωπικής του φρουράς από τριακόσιους Σπαρτιάτες και έξη χιλιάδες Έλληνες, από διάφορες πόλεις.  Την εποχή εκείνη το πέρασμα ήταν πολύ στενότερο από σήμερα. Η ακτογραμμή βρισκόταν περίπου εκεί που βρίσκεται σήμερα η εθνική οδός Αθηνών –Θεσσαλονίκης. Ο Ξέρξης πρότεινε στους Έλληνες να παραδώσουν τα όπλα τους, αλλά ο Λεωνίδας του απάντησε με την γνωστή φράση Μολών λαβέ (έλα να τα πάρεις)!

Οι Πέρσες προσπάθησαν να καταλάβουν τα στενά όμως οι Έλληνες, πολεμώντας υπέρ βωμών και εστιών όχι μόνο δεν υποχώρησαν αλλά αντεπετέθησαν πολλές φορές προκαλώντας τεράστιες απώλειες στους εισβολείς. Μετά από τρεις ημέρες μάχης στις οποίες ο Ξέρξης αναγκάσθηκε να ψάξει για διαφορετικούς τρόπους να ξεπεράσει την αντίσταση των Ελλήνων. Ένας κάτοικος της περιοχής που λεγόταν Εφιάλτης έδειξε στον Ξέρξη ένα μονοπάτι για να μπορέσουν οι Πέρσες να περικυκλώσουν τους Έλληνες.

Ο Λεωνίδας συνειδητοποιώντας ότι δεν έχει πλέον νόημα η άμυνα, διέταξε τους άλλους Έλληνες να φύγουν. Ό ίδιος έμεινε στη θέση του με τριακόσιους Σπαρτιάτες και 700 Θεσπιείς. Ο νόμος της Σπάρτης, έλεγε ότι οι στρατιώτες της ή θα νικήσουν ή θα σκοτωθούν, χωρίς να φύγουν από τη θέση τους. Εκτός όμως από τον νόμο, την απόφαση του Λεωνίδα την ενέπνευσε ή αγάπη του για την πατρίδα.

Με τη θυσία του αυτή έδειχνε στον εισβολέα ότι οι Έλληνες δεν φοβούνται τον θάνατο, άλλα και ταυτόχρονα έδινε χρόνο στους άλλους Έλληνες να υποχωρήσουν ώστε να οργανώσουν την άμυνα σε άλλο σημείο.

Μόλις εμφανίσθηκε ο Περσικός στρατός οι Σπαρτιάτες επιτέθηκαν εναντίον των Περσών. Όταν σκοτώθηκε ο Λεωνίδας, γύρω από το πτώμα του έγινε μεγάλη μάχη. Σταδιακά ο ένας μετά τον άλλον οι Σπαρτιάτες σκοτώθηκαν όλοι. Οι Πέρσες πέρασαν. Η θυσία όμως του Λεωνίδα και των 300 έγινε αιώνιο παράδειγμα φιλοπατρίας και αυτοθυσίας.

Αργότερα, οι Έλληνες, από ευγνωμοσύνη, στήσανε στις Θερμο­πύλες ένα μαρμάρινο λιοντάρι προς τιμήν του Λεωνίδα και χαράξανε σ’ ένα βράχο νεκρικό επίγραμμα προς τιμήν των σκοτωμένων ηρώων:

-«Ω ξειν, αγγέλλειν Λακεδαιμονίοις ότι τήδε κείμεθα,   τοις   κείνων   ρήμασι   πειθόμενοι».

Η μάχη των Θερμοπυλών είναι μία από τις λίγες περιπτώσεις στην παγκόσμια ιστορία στην οποία το στεφάνι της δόξας το πήραν οι ηττημένοι και όχι οι νικητές.

Πολλοί ήταν αυτοί που τίμησαν με λογοτεχνικά έργα ή ιστορικά άρθρα και βιβλία την μάχη των Θερμοπυλών ή εμπνεύσθηκαν από αυτήν. Νομίζω όμως ότι ανάμεσα τους ξεχωρίζει το υπέροχο ποίημα του Κωνσταντίνου Καβάφη «ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ»

Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των

ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.

Ποτέ από το χρέος μη κινούντες·

δίκαιοι κ’ ίσοι σ’ όλες των τες πράξεις,

αλλά με λύπη κιόλας κ’ ευσπλαχνία·

γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν

είναι πτωχοί, πάλ’ εις μικρόν γενναίοι,

πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε·

πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες,

πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους.

Και περισσότερη τιμή τους πρέπει

όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)

πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος,

κ’ οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.

Ζωγράφοι όπως ο Louis David απεικόνισαν την μάχη ενώ πολλά βιβλία, περιοδικά, κινηματογραφικές ταινίες αλλά και διαδικτυακοί τόποι αναφέρονται σε αυτήν.

Αξίζει να αναφερθούμε στο υπέροχο comic του Franc Miller «300» το οποίο έγινε και κινηματογραφική ταινία πιστή στην αισθητική του comic και χωρίς κατά την ταπεινή μου άποψη να διαστρεβλώνει επί της ουσίας τα γεγονότα σε ηθικό επίπεδο.

Επίσης αξίζει να αναφερθούμε και σε μία άλλη αμερικανική ταινία που είχε γυριστεί στις αρχές της δεκαετίας του 60 στην Ελλάδα με συμμετοχή Ελλήνων ηθοποιών (Συνοδινού, Μούτσιος, Σταρένιος και όλοι οι κομπάρσοι). Η ταινία είναι η “the 300 Spartans” (με εναλλακτικό τίτλο «Ο ΛΕΩΝ ΤΗΣ ΣΠΑΡΤΗΣ») και υποψιάζομαι ότι οι περισσότεροι την είχαμε δει όταν ήμασταν μικροί.

Στην Ελλάδα είχε κυκλοφορήσει με τον τίτλο «Ο ΛΕΩΝ ΤΗΣ ΣΠΑΡΤΗΣ» όπως ακριβώς κυκλοφόρησε και το αντίστοιχο περιοδικό στις Η.Π.Α.

Τα τελευταία χρόνια ειδικά μετά την προβολή της ταινίας 300 κυκλοφόρησαν στην αγορά αρκετά σετ από στρατιωτάκια σε κλίμακα 1/72 (όπως π.χ. αυτά της ρωσικής εταιρίας ZVEZDA) με πολύ καλής ποιότητας Σπαρτιάτες και άλλους αρχαίους Έλληνες πολεμιστές. Σε μεγαλύτερη κλίμακα υπήρχan τα παλιά ελληνικά της ΠΑΛ και της ΑΘΗΝΑ και πρόσφατα κυκλοφόρησαν και οι εξαιρετικής ποιότητας Σπαρτιάτες της αμερικανικής CONTE (http://www.contecostore.com/plastics_spartans.html)

Εκτός από στρατιωτάκια όμως το όνομα των Σπαρτιατών δόθηκε και δίνεται ακόμη σε πολλά στρατιωτικά οχήματα ή αεροπλάνα όπως το Βρετανικό ανιχνευτικό όχημα Spartan ή το αμερικανικό αεροπλάνο C27J Spartan που το βλέπουμε στην φωτογραφία με ελληνικά εθνόσημα.

———————————————————————————————————————————————————————-

«ΕΝΑΣ ΠΙΣΤΟΣ ΥΠΗΡΕΤΗΣ» / ΤΖ. Α. ΧΕΝΤΥ

Συντάκτης Dan Cooper(Στέλιος Σαρρής)

Το τεύχος 1145 των ΚΛΑΣΣΙΚΩΝ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΩΝ στην ελληνική έκδοση έχει τίτλο «ΕΝΑΣ ΠΙΣΤΟΣ ΥΠΗΡΕΤΗΣ». Είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις στις οποίες δεν διατηρήθηκε ο πρωτότυπος τίτλος του έργου που είναι «IN THE REIGN OF TERROR» που σε ελεύθερη μετάφραση θα ήταν «ΟΤΑΝ ΒΑΣΙΛΕΥΕ Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ». Οι λόγοι που οδήγησαν σε αυτή την αλλαγή του τίτλου είναι άγνωστοι.

 

Ο συγγραφέας του αυτού του τεύχους των ΚΛΑΣΣΙΚΩΝ, ο George Alfred Henty (8/12/1832 – 16/11/1902), ήταν ένας παραγωγικότατος Άγγλος συγγραφέας. Είναι γνωστός για τις ιστορικές περιπέτειες που έγραψε και οι οποίες ήταν πολύ δημοφιλείς στα τέλη του 19ου αιώνα. Συμμετείχε σαν εθελοντής στον πόλεμο της Κριμαίας όπου και ξεκίνησε να γράφει ανταποκρίσεις για τις συνθήκες ζωής των στρατιωτών κατά την πολιορκία της Σεβαστούπολης. Το 1866 ήταν ανταποκριτής της εφημερίδας Standard στον Ιταλο-Αυστριακό πόλεμο όπου και γνώρισε τον Giuseppe Garibaldi. Με την ιδιότητα του ανταποκριτή κάλυψε την Βρετανική εκστρατεία του 1868 στην Αβυσσηνία, τον Γαλλο Πρωσσικό πόλεμο, τον πόλεμο των Ασάντι, την επανάσταση των Καρλιστών στην Ισπανία και τον Σέρβο-Τουρκικό πόλεμο.

Ο Henty ήταν συντηρητικός και αντιπροσωπευτικός εκφραστής των ιδεών της  Βρετανικής αυτοκρατορίας εκείνη την εποχή. Το 1868 εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο για παιδιά και ακολούθησαν πολλά άλλα στο ίδιο μοτίβο με κεντρικούς ήρωες έξυπνα, καλά και τίμια παιδιά Τα παιδικά του μυθιστορήματα αποτέλεσαν πρότυπο και για άλλους συγγραφείς όπως οι Herbert Strang, Percy F. Westerman και ο F. S. Brereton.

Το συγκεκριμένο έργο των κλασσικών ανήκει και αυτό στην κατηγορία των έργων για παιδιά που έγραψε ο Henty. Ο ήρωας, ένας νεαρός Άγγλος, προσπαθεί να σώσει τα παιδιά ενός Γάλλου αριστοκράτη για τον οποίο εργαζόταν. Τελικά τα καταφέρνει αλλά το τέλος δεν είναι απόλυτα ευτυχές, αφού δεν σώζονται όλοι.

Μέσα από τις περιπέτειες των ηρώων που προσπαθούν να διαφύγουν στην Αγγλία, ο Henty, δίνει μία μικρή εικόνα της τρομοκρατίας της φρίκης και της αγριότητας που επικρατούσε στην Γαλλία την εποχή του Ροβεσπιέρου.

 

Αξίζει να αναφερθεί ότι στην Αγγλική έκδοση υπάρχει 1 σελίδα με αφιέρωμα στην επανάσταση του 1821, η οποία δεν υπάρχει στην Ελληνική έκδοση. Στην Ελληνική έκδοση υπάρχει 4σέλιδο κεντρικό αφιέρωμα στην μάχη του Βαλμύ το οποίο δεν υπάρχει στην αντίστοιχη Αγγλική έκδοση.

LINKS

  1. G. A. Henty – Wikipedia, the free encyclopedia
  2. Henty Society
  3. In the Reign of Terror by G. A. HentyProject Gutenberg
  4. With Lee in Virginia by G. A. Henty Project Gutenberg (pdf document)
  5. Reign of Terror – Wikipedia, the free encyclopedia
  6. Reign of Terror (French history) — Britannica Online Encyclopedia
  7. Maximilien Robespierre – Wikipedia, the free encyclopedia
  8. Maximilien de Robespierre (French revolutionary) – Britannica
  9. War in the Vendée – Wikipedia, the free encyclopedia
  10. Wars of the Vendee (French history) — Britannica Online Encyclopedia
  11. Vendée French call for revolution massacre to be termed ‘genocide

Music

Sleigh Bells – Reign of Terror

——————————————————————————————————————————————————————–

«ΥΠΟ ΔΥΟ ΣΗΜΑΙΕΣ» / ΟΥΙΝΤΑ

Συντάκτης Dan Cooper(Στέλιος Σαρρής)

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ & ΟΙ ΕΠΙΡΡΟΕΣ

Ένα από τα βιβλία της Αγγλίδας συγγραφέως Ouida (Maria Louise Ramé, ή de la Ramée που γεννήθηκε το 1839, στο Suffolk, της Αγγλίας και πέθανε στο Viareggio της Ιταλίας τον Ιανουάριο του 1908. Το ψευδώνυμο Ouida προήλθε από την αδυναμία της να προφέρει το Louisa όταν ήταν μικρή. Εκτός από το  Under Two Flags (1867) έγραψε και άλλα βιβλία όπως το μυθιστόρημα «ο σκύλος της Φλάνδρας» που θεωρείτο κλασσικό παιδικό ανάγνωσμα για πολλά χρόνια.

Το βιβλίο αντικατοπτρίζει την λογική τις αξίες και τα πρότυπα της Βικτωριανής Ευρώπης. Κύριο θέμα του δεν είναι οι μάχες αλλά είναι η τιμή, οι προσωπικές αξίες/αξιοπρέπεια και η αυτοθυσία. Παρά τις κάποιες περιγραφές συγκρούσεων δεν είναι ένα πολεμικό δράμα, αλλά πολύ περισσότερο είναι ένα ρομαντικό δράμα και μία ηθογραφία της Βικτωριανής εποχής.

 

Θεωρείται το πρώτο βιβλίο που γράφθηκε με θέμα την Γαλλική Λεγεώνα των Ξένων. Η υπόθεση του έχει επηρεάσει μεταγενέστερα βιβλία όπως το beau Geste, αλλά και μία μεγάλη σειρά κινηματογραφικών ταινιών. Αξίζει να αναφερθεί ότι παρόλο που θεωρείται ότι γράφθηκε με θέμα την Γαλλική Λεγεώνα των Ξένων στην πράξη αφορά τους Chasseurs d’Afrique, ένα σώμα ιππικού το οποίο είχε πιο αυστηρά standards επιλογής υποψηφίων από την λεγεώνα των ξένων.

 

Η ΥΠΟΘΕΣΗ

Ο Άγγλος αριστοκράτης Μπερτ Σεσιλ, αναγκάζεται να φύγει από το Λονδίνο και να καταταγεί στην Γαλλική Λεγεώνα των Ξένων, στην Αφρική, επειδή ο αδελφός του (ΜΠΕΡΚΛΕΥ), που ήταν χαρτοπαίκτης, είχε δανειστεί ένα μεγάλο ποσό χρημάτων, πλαστογραφώντας την υπογραφή του Μπερτ και ενός φίλου του. 0 Μπερτ μπορούσε να αποδείξει το άλλοθι του για την ημερομηνία της υπογραφής, αλλά για να μην εκθέσει μια κυρία, και να μη στείλει στην φυλακή τον αδελφό του, αυτοεξορίστηκε, με το όνομα Λουϊ Βικτώρ μαζί με τον πιστό του ιπποκόμο τον Ραίηκ.

Στο Αλγέρι, ο Λουϊ Βικτώρ, διακρίθηκε και σύντομα πήρε προαγωγή, ενώ γνώρισε και μία χορεύτρια την Σιγκαρέτ, η οποία του έσωσε την ζωή. Μετά από δώδεκα χρόνια περιπετειών στο Αλγέρι ο  Λουϊ Βικτώρ συναντάται τυχαία με τον αδελφό του, που επισκέπτεται το Αλγέρι και με μία περιηγήτρια με το όνομα πριγκίπισσα Βενετία που είναι αδελφή ενός φίλου του. Ο Λουϊ Βικτώρ ο οποίος προτιμά να παραμείνει η κατάσταση όπως είναι παρά να αναστατώσει τις ζωές του αδελφού του και των φίλων του.

Όταν ο συνταγματάρχης Σατωρουά, προσβάλει την αδελφή του φίλου του, ο Λουΐ τον γρονθοκοπεί, με αποτέλεσμα να  να καταδικασθεί σε θάνατο. Η ποινή επρόκειτο να εκτελεσθεί την αυγή της επόμενης ημέρας, αλλά και πάλι τον σώνει η Σιγκαρέτ.

 

ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ – ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ

Θυμάμαι ότι στις αρχές της δεκαετίας του 60 υπήρχε ένα παιδικό βιβλίο μάλλον από τις εκδόσεις ΑΓΚΥΡΑ με θέμα την ιστορία της «Λεγεώνας των Ξένων». Το είχα δανεισθεί από έναν γνωστό μου ο οποίος είχε γράψει στην πρώτη σελίδα «….εγώ όταν μεγαλώσω θα πάω στην λεγεώνα των γνωστών».

Για την λεγεώνα των ξένων έχουν γραφθεί πολλά άρθρα σε σχετικά περιοδικά. Αναφέρω αυτά που θυμάμαι:

Περιοδικό PANZER : N.30 Ιανουαριος – Φεβρουαριος 2007 Η ΓΑΛΛΙΚΗ ΛΕΓΕΩΝΑ ΤΩΝ ΞΕΝΩΝ : Τα χρόνια της δόξας (1919-1945)

Περιοδικό PANZER : N.27 Ιουλιος – Αυγουστος 2006 Η ΛΕΓΕΩΝΑ ΤΩΝ ΞΕΝΩΝ – ΟΙ ΕΠΙΛΕΚΤΟΙ ΤΟΥ ΓΑΛΛΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ : Τα χρόνια ως την καθιέρωση (1831-1918)

Σειρά «Πολεμικές μονογραφίες» ΓΑΛΛΙΚΗ ΛΕΓΕΩΝΑ ΤΩΝ ΞΕΝΩΝ, 1831 -1914: ΟΙ ΑΠΟΙΚΙΑΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ  Νο 37. Συγγραφέας: Παντελής Καρύκας

CINEMA

Πριν τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο γυρίσθηκαν τουλάχιστον 5 ταινίες με αυτόν τον τίτλο.

Το 1912 Under Two Flags, η πρώτη βωβή ταινία με αυτόν τον τίτλο

Το 1915 Under Two Flags με πρωταγωνίστρια την Helen Bray

Το 1916 Under Two Flags, με πρωταγωνίστρια την Theda Bara

Το 1922 Under Two Flags,

Το 1936 Under Two Flags, με τους Ronald Colman, Claudette Colbert

 

Επίσης γυρίστηκαν και αρκετές ταινίες με ανάλογα θέματα εμπνευσμένες από το BEAU GESTE και το UNDER TWO FLAGS

Beau Geste (1926), με τους Ronald Colman, William Powell, Noah Beery

Beau Geste (1939), με τους Gary Cooper, Ray Milland, Robert Preston

Beau Geste (1966), με τους Guy Stockwell, Doug McClure, Telly Savalas

Beau Geste (1982 BBC mini-series), με τους Benedict Taylor, Anthony Calf,

March or Die (1977) με τους Gene Hackman, Terence Hill and Catherine Deneuve

Με ανάλογο θέμα, γυρίσθηκαν και παρωδίες, με πιο γνωστή το Beau Hunks 1931,  με τον χοντρό και τον λιγνό. Η ταινία αυτή γυρίσθηκε σε 2 εκδόσεις. Στην πρώτη έκδοση τελειώνει με επίθεση των Αράβων στο οχυρό όπου όλοι (ο αρχηγός των Αράβων, ο διοικητής του οχυρού και ο χοντρός) ανακαλύπτουν ότι αγαπούν την ίδια γυναίκα. Στην δεύτερη έκδοση δεν υπάρχει αραβική επίθεση αλλά μόνο ένα αεροπορικό ατύχημα. Και οι δύο εκδόσεις στην Ελλάδα κυκλοφόρησαν με τίτλο «ο χοντρός και ο Λιγνός στην λεγεώνα των ξένων». Ατυχώς σε όλες τις επανεκδόσεις των τελευταίων ετών σε εφημερίδες και περιοδικά υπάρχει μόνο η δεύτερη έκδοση με αγγλικό τίτλο (the flying deuces (1939) 

Μία επίσης πολύ καλή παρωδία είναι το The Last Remake of Beau Geste (1977), με τους Marty Feldman, Ann-Margret και Michael York

 

ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ

Η λεγεώνα των ξένων είναι θρύλος ακόμη και στην Ελλάδα. Έτσι και αυτή η ιστορία ενέπνευσε πολλές ώρες παιχνιδιού με Άραβες και λεγεωνάριους. Τόσο στην γειτονιά σε αυτοσχέδιες μάχες μετά από παρακολούθηση σχετικής ταινίας ή σε μάχες με στρατιωτάκια στο παιδικό δωμάτιο.

Σήμερα εξακολουθούν να παράγονται στρατιωτάκια με αυτό το θέμα. Μάλιστα η αμερικανική conte (http://www.conteco.com/) παράγει μία πολύ ποιοτική σειρά στην οποία τα στρατιωτάκια έχουν τα πρόσωπα των πρωταγωνιστών της ταινίας beau Geste.

ΑΛΛΑ LINKS

———————————————————————————————————————————————————————-

CT SPECIAL – ΚΛΑΣΣΙΚΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ  ΤΖΩΝ ΜΠΕΗΚΛΕΣ – «ΝΤΑΝΙΕΛ ΜΠΟΥΝ» 29/4/2012

Συντάκτης corto(Γιώργος Κοσκινάς)

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ & ΟΙ ΕΠΙΡΡΟΕΣ

Μύθος και πραγματικότητα, ο Ντάνιελ Μπούν είναι μαζί με τον Ντέηβιντ Κρόκετ δύο από τους μεγαλύτερους ήρωες της Αμερικάνικης ιστορίας, που όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, οι περιπέτειες τους πέρασαν από την αφήγηση στο βιβλίο, από εκεί στο κόμικς και φυσικά στον κινηματογράφο και την τηλεόραση, συντηρώντας και μεγαλώνοντας τις διαστάσεις των άθλων τους. Το βιβλίο που πάνω του στηρίχτηκε η έκδοση των Κλασσικών Εικονογραφημένων, έγραψε ο Αμερικανός συγγραφέας, εκδότης και πανεπιστημιακός John Edwin Bakeless το 1939. Ο Bakeless γεννήθηκε τις 30 Δεκεμβρίου του 1894, στο Carlisle Barracks της Pennsylvania. Εκτός από το Daniel Boone, έγραψε και εξέδωσε ακόμη 9 βιβλία, τα οποία στην ουσία είναι ιστορικές καταγραφές προσώπων και ιστορικών γεγονότων της Αμερικάνικης ιστορίας. Στην ίδια κατηγορία με τον Daniel Boone, είναι και αυτά των Lewis & Clark και Christopher Marlowe. Η ίδια η ζωή των ηρώων, με τους οποίους καταπιάστηκε ο συγγραφέας, ενέπνευσαν πολλούς συνάδελφους του, κι έτσι ένα πλήθος από νουβέλες αφηγήθηκε τις ίδιες ιστορίες. Η βασική πηγή λοιπόν σ` αυτή την περίπτωση, ήταν ένα υπαρκτό πρόσωπο, το οποίο με τα κατορθώματα του δημιούργησε τις επιρροές, που οδήγησαν στην κυκλοφορία όλων αυτών των βιβλίων.

Ο ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ & Η ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ

Το 1923, μεταφέρονται τα κατορθώματα του Daniel Boone στον κινηματογράφο, σε αυτή την πρώτη προσέγγιση. Η σκηνοθεσία ήταν του William James Craft και τον ήρωα ενσάρκωσε ο Charles Brinley, σ` αυτή την παραγωγή της Universal Pictures. Πέρασαν 13 χρόνια, μέχρι η μεγάλη οθόνη να γνωρίσει μια ακόμη εκδοχή του Boone. Ήταν 1936, όταν ο David Howard σκηνοθετούσε τον George O’Brien, σε μια ταινία που μπορεί να μην αποκαλείται σαν σταθμός, ή ορόσημο, ήταν όμως πολύ καλή και γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Το 1941, έρχεται και το The Return of Daniel Boone. Η επιστροφή αυτή του Lambert Hillyer με τον Bill Elliott στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ήταν περιορισμένων δυνατοτήτων και μάλλον δεν πρόσθεσε κάτι στις κινηματογραφικές περιπέτειες του ήρωα. Ο Albert C. Gannaway επιχειρεί μια ακόμη μεταφορά στον κινηματογράφο το 1956. Το φιλμ του Trail Blazer με τον Bruce Bennett, τα πήγε πολύ καλά και είναι ίσως η πιο προσεγμένη προσέγγιση που έγινε ποτέ. Όχι και η πιο δημοφιλής όμως. Γιατί αυτή ανήκει στην τηλεόραση και όχι το σινεμά. Το 1960, έχουμε και την τελευταία, αξιομνημόνευτη κινηματογραφική μεταφορά, με μια ταινία των Walt Disney Studios, σε σκηνοθεσία Lewis Foster  και με πρωταγωνιστή τον Dewey Martin.  Για έξη ολόκληρα χρόνια, από το 1964 έως το 1970, η Αμερική έβλεπε τον Daniel Boone στην τηλεοπτική της οθόνη, με τον Fess Parker να γίνεται ο πιο πειστικός απ` όλους τους συναδέλφους του και εκείνος η μορφή του οποίου, πέρασε σαν η πιο κοντινή σε αυτήν του ήρωα. Ήταν η μεγαλύτερη στιγμή στην καριέρα του ηθοποιού και μια τεράστια επιτυχία για το κανάλι του NBC. Ακόμη και ο Walt Disney δεν έμεινε ασυγκίνητος από την ιστορία του Boone. Έτσι λοιπόν, το 1960 προβάλει 8 επεισόδια μιας δικής του εκδοχής, με πρωταγωνιστή τον Dewey Martin, στο κανάλι του NBC.  Ήταν στα πλαίσια της θεματικής σειράς παραγωγών του Disney, με γενικό τίτλο The Wonderful World of Color. Τέλος, το 1977 γυρίζεται και το επίσης τηλεοπτικό «Young Dan’l Boone», με πρωταγωνιστή τον Rick Moses.

Η ΥΠΟΘΕΣΗ

Ο Daniel Boone ήταν ένας πιονέρος, εξερευνητής, ιχνηλάτης και άνθρωπος των συνόρων, ενώ συγχρόνως καταγράφεται σαν ο πρώτος λαϊκός ήρωας της χώρας του. Η μεγαλύτερη του ανακάλυψη, θεωρείται το Commonwealth of Kentucky, η περιοχή δηλαδή που σήμερα αποτελεί ένα τμήμα των Η. Π. Α. και που το 1780 ήταν μια ανεξερεύνητη έκταση, πέρα από την τότε κυριαρχία του κράτους. Στα πλαίσια της εδαφικής αυτής επέκτασης, ο Boone ηγήθηκε των πρώτων εποίκων, που αψήφησαν τους κινδύνους και δημιούργησαν την αποικία αυτή, μέρος αυτού που αποκαλέστηκε σαν Thirteen Colonies. Όλα αυτά τα ανδραγαθήματα και οι περιπέτειες των πρώτων κατοίκων του Κεντάκι, οι συγκρούσεις με τους ινδιάνους και οι χαρτογραφήσεις των περιοχών, αποτέλεσαν το υλικό και των βιβλίων που εκδόθηκαν μετέπειτα, εξιστορώντας τα όλα αυτά.

ΤΟ ΚΟΜΙΚΣ

Πρώτη έκδοση από τα Classics Illustrated στην Αμερική, το 1952 στο τεύχος 96. Οι εκδόσεις Ατλαντίς κυκλοφόρησαν το «Ντάνιελ Μπούν» στο τεύχος 68, στην πρώτη περίοδο. Μπορείτε να το βρείτε και σε μεταγενέστερες εκδόσεις, όπως αυτή των 20 δραχμών, με τον αριθμό 1211. Σε όλες τις περιόδους έκδοσης, το εξώφυλλο παραμένει το ίδιο.

Το θέμα ενέπνευσε και άλλες εκδοτικές εταιρείες κόμικς. Έτσι, είχαμε ακόμη την DC Comics που εξέδωσε 12 τεύχη το 1955, αλλά και την Gold Key που κυκλοφόρησε μια σαφώς μεγαλύτερη σειρά τευχών το 1965, βασιζόμενη όμως στην διάσημη τηλεοπτική σειρά του`66. Εξ` ου και τα εξώφυλλα των τευχών αυτών.

ΠΗΓΕΣ & ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΙ ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

Αφίσες και φωτογραφίες, βρήκαμε στα παρακάτω link.

http://www.moviegoods.com/

http://commons.wikimedia.org/wiki/Category:Daniel_Boone_%281936_film%29

Στοιχεία για τον συγγραφέα.

http://www.pabook.libraries.psu.edu/palitmap/bios/Bakeless__John_Edwin.html

Στοιχεία για τον ήρωα.

http://en.wikipedia.org/wiki/Daniel_Boone

Στοιχεία για τις τηλεοπτικές σειρές.

http://en.wikipedia.org/wiki/Daniel_Boone_%28TV_series%29

http://ctva.biz/US/Western/Disney_DanielBoone.htm

http://ctva.biz/US/Western/YoungDanlBoone.htm

http://en.wikipedia.org/wiki/Walt_Disney_anthology_television_series

Στοιχεία για τις 5 κινηματογραφικές παραγωγές των ετών 1923, 1936, 1941, 1956 και 1960.

http://en.wikipedia.org/wiki/In_the_Days_of_Daniel_Boone

http://en.wikipedia.org/wiki/Daniel_Boone_%281936_film%29

http://www.imdb.com/title/tt0034096/

http://en.wikipedia.org/wiki/Daniel_Boone,_Trail_Blazer

http://www.tcm.com/tcmdb/title/461900/Daniel-Boone/

Τα εξώφυλλα της εκδοχής του ήρωα από την DC Comics(1955).

http://dc.wikia.com/wiki/Legends_of_Daniel_Boone_Vol_1

Τα εξώφυλλα της εκδοχής της Gold Key Comics(1965).

http://www.comicvine.com/daniel-boone/49-2244/

Ακολουθώντας το παρακάτω link, μπορείτε να αγοράσετε το dvd με ολόκληρη την τηλεοπτική εκδοχή του Walt Disney, από την υπέροχη του σειρά The Wonderful World in Color.

http://www.imdb.com/title/tt0561017/

ΒΙΝΤΕΟ

Πάμε και στην μεγάλη μας οθόνη! Κλείνουμε την σημερινή παρουσίαση, με εικόνα από τις ταινίες και την τηλεοπτική σειρά που αναφέραμε πιο πάνω, που εμπνεύστηκαν από τις περιπέτειες του Daniel Boone.

Ολόκληρο το φιλμ Trail Blazer!

Οι τίτλοι έναρξης της τηλεοπτικής σειράς του 1966.

Απόσπασμα από το πρώτο επεισόδιο της σειράς.

Μπορείτε να δείτε πολλά επεισόδια της σειράς, γράφοντας τον τίτλο ή τον πρωταγωνιστή, στο you tube. Για να μην ψάχνετε δε ασκόπως, πάρτε και τον σύνδεσμο του καναλιού! Ο κόσμος του Daniel Boone σας περιμένει!

Οι τίτλοι έναρξης του καταπληκτικού The Wonderful World of Color του Disney

Και το διαφημιστικό trailer της σειράς! Κρίμα που δεν το είδαμε ποτέ στην Ελλάδα… Γράψτε τον τίτλο της σειράς στο you tube και θαυμάστε μαγεία!

——————————————————————————————————————————————————————–

CT SPECIAL «ΚΛΑΣΣΙΚΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ»  – Χ. ΤΖ. ΓΟΥΕΛΣ / «Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΚΟΣΜΩΝ» 21/4/2012

Συντάκτης Dan Cooper(Στέλιος Σαρρής)

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ & ΟΙ ΕΠΙΡΡΟΕΣ

Ο Πόλεμος των Κόσμων (The War of the Worlds) είναι μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας του Χ. Τζ. Γουέλς , που εκδόθηκε το 1898. Το μυθιστόρημα έχει ερμηνευθεί με πολλούς τρόπους, τόσο σαν μία κριτική του Βρετανικού ιμπεριαλισμού, όσο και σαν μία μεταφορά στηριγμένη στην θεωρία της εξέλιξης των ειδών . Όπως και το προηγούμενο μυθιστόρημα του «Η Μηχανή του Χρόνου» που προβλέπει ένα δυσοίωνο μέλλον για την ανθρώπινη φυλή που επίσης θεωρείται σαν μία μεταφορά στηριγμένη στην θεωρία της εξέλιξης των ειδών. Το μυθιστόρημα περιγράφει κατά κάποιο τρόπο τις απόψεις του Κοινωνικού Δαρβινισμού, μίας ιδεολογίας αρκετά διαδεδομένης στην Βικτωριανή Αγγλία. Σύμφωνα με αυτήν την θεωρία οι απόγονοι των κυρίαρχων ειδών, τάξεων, εθνών προορίζονται να πετύχουν διότι είναι πιο εξελιγμένοι. Οι Αρειανοί ασκούν πάνω στον άνθρωπο τα «δικαιώματά» τους ως ανώτερη και πιο εξελιγμένη φυλή. Ο Γουέλς απευθύνεται στους Βρετανούς της Βικτωριανής εποχής και τους θυμίζει ότι ο νόμος της φύσης για την επικράτηση του ισχυρότερου ισχύει, αλλά δεν είναι σίγουρο ότι αυτοί θα είναι πάντα οι ισχυρότεροι.

Το μυθιστόρημα κάνει πολλούς παραλληλισμούς και μεταφορές όπως στο εισαγωγικό κεφάλαιο, όπου ενώ ο αφηγητής βλέπει τον Άρη μέσω ενός τηλεσκόπιου, ο Γουέλς δίνει την εικόνα των ανώτερων Αρειανών που έχουνε παρατηρήσει τις ανθρώπινες υποθέσεις σαν να παρακολουθούν μικροσκοπικούς οργανισμούς μέσω μικροσκοπίου. Η ειρωνεία είναι  ότι στο τέλος τα βακτήρια, οι πιο μικροί και λιγότερο νοήμονες από τους οργανισμούς που ζουν στην Γη, νικούν τους εισβολείς.

Όλοι οι χαρακτήρες του βιβλίου είναι ανώνυμοι. Ο Πόλεμος των Κόσμων είναι γραμμένος σε δημοσιογραφικό ύφος, σαν μία πραγματική αφήγηση μίας εισβολής. Ο αφηγητής, περιγράφει τα γεγονότα σε πρώτο πρόσωπο, σαν αυτόπτης μάρτυς ή αναφέρει φήμες και εξιστορήσεις άλλων προσώπων όπως θα γινόταν εάν κάποιος γνωστός μας αφηγούνταν κάτι που του συνέβη.

Ο Γουέλς περιγράφει έναν πόλεμο τελείως διαφορετικό από οτιδήποτε είχε γνωρίσει η ανθρωπότητα μέχρι τότε. Έναν πόλεμο ολοκληρωτικής καταστροφής χωρίς ηθικούς περιορισμούς, χειρότερο από τις μογγολικές επιδρομές του Τσέγκις Χαν.  Οι Αρειανοί δείχνουν απόλυτη περιφρόνηση για την ανθρώπινη ζωή. Φέρονται στους ανθρώπους, όπως οι άνθρωποι στα επιβλαβή έντομα. Θα έλεγε κανείς ότι συμπεριφέρονται σαν κηπουροί που καθαρίζουν έναν κήπο. Δεν τίθεται καν θέμα ηθικής. Εξίσου προφητικός αποδεικνύεται ο Γουέλς και στην περιγραφή των όπλων των Αρειανών. Μέσα στον 20ο αιώνα ανακαλύφθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν ανάλογα όπλα. Οι ακτίνες laser σε στρατιωτική χρήση, τα δηλητηριώδη αέρια, τα χημικά που κατέστρεφαν την βλάστηση στον πόλεμο του Βιετνάμ. Επίσης περιγράφει προφητικά και την καταστροφή των υποδομών με τους στρατηγικούς βομβαρδισμούς του Β΄Π.Π. που έγιναν με σκοπό τις μέγιστες απώλειες και την τρομοκράτηση του άμαχου πληθυσμού.

Ιστορίες εξωγήινων υπήρχαν και πριν τη δημοσίευση του «Πολέμου των Κόσμων». Μετά όμως τον «πόλεμο των κόσμων» τα έργα με εξωγήινους αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο. Ο «πόλεμος των κόσμων» ήταν το πρώτο από πολλά έργα επιστημονικής φαντασίας με θέμα τον Άρη, τα οποία συνήθως τον παρουσιάζουν σαν την έδρα ενός ανώτερου πολιτισμού εχθρικού για τον άνθρωπο και επίδοξου κατακτητή της γης. Ο πόλεμος των κόσμων καθιέρωσε τον όρο «Αρειανός» σαν την πιο συνηθισμένη περιγραφή για τους εξωγήινους.

ΤΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΜΕ ΤΗΝ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΕΚΠΟΜΠΗ

Στις 30 Οκτωβρίου του 1938, την παραμονή της γιορτής του Halloween, ο Αμερικανός ηθοποιός Όρσον Ουέλλες παρουσίασε από το ραδιόφωνο τον «Πόλεμο των Κόσμων» με τη μορφή έκτακτων δελτίων ειδήσεων και με τα γεγονότα να εκτυλίσσονται στις Η.Π.Α., αναστατώνοντας τους ακροατές, οι οποίοι νόμισαν ότι όλα όσα άκουγαν συνέβαιναν αληθινά. Η μετάδοση ήταν έτσι δομημένη, ώστε οι ακροατές να έχουν την εντύπωση πως ο εκφωνητής μιλούσε για πραγματικά περιστατικά. Ο τρόπος που ήταν γραμμένο το βιβλίο βοηθούσε άλλωστε σε κάτι τέτοιο. Η εκπομπή διακόπτονταν συνεχώς για να ακουσθούν «έκτακτα δελτία ειδήσεων» και «αφηγήσεις αυτοπτών μαρτύρων» από την εισβολή των Αρειανών. Δημιουργήθηκε πανικός και κυκλοφόρησαν απίστευτες φήμες. Κάποιοι βεβαίωναν ότι η αστυνομία είχε βγάλει διαταγή να εκκενωθεί η Νέα Υόρκη, άλλοι ανέφεραν ότι είδαν εξωγήινα αεροσκάφη να πετάνε πάνω από τον ποταμό Χάτσον και άλλος είπε πως είχε δει με τα μάτια του τους καπνούς της μάχης. Γιατροί και νοσοκόμοι τηλεφωνούσαν στα νοσοκομεία για να προσφέρουν εθελοντικές υπηρεσίες και μερικοί δημοτικοί υπάλληλοι άρχισαν να καταστρώνουν σχέδια για την εκκένωση της Νέας Υόρκης.

Ο Όρσον Ουέλλες δεν αντιλήφθηκε τον πανικό που προκάλεσε παρά μόνο όταν η αστυνομία κατέλαβε το στούντιο του σταθμού διακόπτοντας την εκπομπή.

 

Η ΥΠΟΘΕΣΗ

Το μυθιστόρημα περιγράφει τις εμπειρίες ενός ανώνυμου Βρετανού σε ένα προάστιο του Λονδίνου καθώς η Αγγλία δέχεται επίθεση από Αρειανούς. Ο αφηγητής σε ολόκληρο σχεδόν το βιβλίο αγωνίζεται να βρει την σύζυγό του, ενώ οι Αρειανοί επιτίθενται. Το πρώτο μέρος περιλαμβάνει και την ιστορία του αδελφού του, ο οποίος συνοδεύει δύο γυναίκες προς την ακτή με την ελπίδα να διαφύγει από την Αγγλία.

Αρχικά ο αφηγητής από ένα αστεροσκοπείο παρατηρεί παράξενες εκρήξεις στον Άρη. Αργότερα ένας «μετεωρόλιθος» προσγειώνεται κοντά στο σπίτι του σχηματίζοντας ένα κρατήρα. Ο αφηγητής από τους πρώτους που ανακαλύπτουν ότι το αντικείμενο που βρίσκεται στον κρατήρα είναι τεχνητό και ότι μέσα υπάρχουν εξωγήινοι που μοιάζουν με χταπόδια. Μία αντιπροσωπεία ανθρώπων προσπαθεί να επικοινωνήσει φιλικά αλλά οι Αρειανοί τους αποτεφρώνουν με μία φονική θερμική ακτίνα.

Οι Αρειανοί συναρμολογούν τρίποδες μηχανές εξοπλισμένες με μία θερμική ακτίνα και ένα χημικό όπλο και νικούν εύκολα τις στρατιωτικές μονάδες που συγκεντρώθηκαν γύρω από τον κρατήρα. Μία από τις πολεμικές μηχανές των Αρειανών καταστρέφεται στον Τάμεση από το βρετανικό πυροβολικό αλλά προσγειώνονται συνεχώς περισσότεροι κύλινδροι, με αποτέλεσμα να αρχίσει πανικός. Το Λονδίνο αδειάζει. Οι κάτοικοι φεύγουν ή εξοντώνονται από τους Αρειανούς με χρήση του μαύρου καπνού. Ένα τορπιλοβόλο καταστρέφει δύο τρίποδα πριν βυθιστεί από τους Αρειανούς. Ενώ κάθε οργανωμένη αντίσταση καταρρέει, τα τρίποδα περιπλανιούνται ανεμπόδιστα στο κατεστραμμένο τοπίο μεταβάλλοντας την χλωρίδα του πλανήτη με ένα κόκκινο χόρτο, που επικρατεί στην Γη. Για να αποφύγει τον εντοπισμό του, ο αφηγητής κρύβεται σε μία καρβουναποθήκη και όταν μετά από μερικές ημέρες βγαίνει από εκεί ανακαλύπτει ότι οι Αρειανοί έχουν εξοντωθεί από τα γήινα βακτήρια.

ΤΟ ΚΟΜΙΚΣ

 

Το τεύχος αυτό των Κλασσικών εικονογραφημένων συμπεριλαμβάνεται σε όλες τις εκδόσεις τους με το ίδιο εξώφυλλο τόσο στην αμερικανική έκδοση (124) όσο και στην ελληνική (121, 1025, 2017).

LINKS

·         War of the Worlds (2005) – IMDb Παρόμοιεςη κριτική για την ταινία του Spielberg.

·         The War of the Worlds (1953) – IMDb η κριτική για την ταινία του 1953Παρόμοιες.

———————————————————————————————————————————————————————-

CT SPECIAL – ΚΛΑΣΣΙΚΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ / ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΟΥΜΑΣ – «Ο ΚΟΜΗΣ ΜΟΝΤΕΧΡΙΣΤΟΣ» 12/4/2012

Συντάκτης velle(Βασίλης Μαρκουίζος)

«Μ’ εσένα είμαστε Νταρτανιάν, Μοντεχρήστος, Μπαλσάμο, ιππεύουμε από άκρη σε άκρη τους δρόμους της Γαλλίας, περιοδεύουμε σε πεδία μαχής, επισκεπτόμαστε κάστρα και παλάτια -μ’ εσένα είμαστε όνειρο…», αναφέρει ο Πρόεδρος της Γαλλίας Ζακ Σιράκ το 2002 για τον συγγραφέα με το όνομα: Αλέξανδρος Δουμάς.

Εξαιρετικά εμπνευσμένο λογίδριο προς τιμήν ενός ανθρώπου που δεν ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για το σχολείο και τα γράμματα ως παιδί.

Αυτό όμως που τυχαία έθεσε την αρχή για ό,τι έγινε ο Δουμάς μεγαλώνοντας, ήταν ο γραφικός του χαρακτήρας. Εξαιτίας του όμορφου γραφικού χαρακτήρα του δούλεψε από 12 ετών ως αντιγραφέας σε συμβολαιογραφείο και στα 20 ως αντιγραφέας στο γραφείο του Δούκα της Ορλεάνης και μέλλοντα βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου Φίλιππου.

Στο Παρίσι όμως, μπαίνοντας στο πνεύμα της κοσμικής ζωής της εποχής, διαπίστωσε ότι ο μισθός του δεν επαρκούσε για όσα ήθελε να κάνει ο πληθωρικός, ενεργητικός και παρορμητικός χαρακτήρας του και αποφάσισε να γράψει θέατρο για επιπλέον χρήματα.

Όπως αποδείχτηκε έπραξε πολύ σοφά μιας και το καινούριο και ξεχωριστό στυλ του άρεσε πολύ στο κοινό της εποχής. Έκτοτε ακολούθησαν αρκετά θεατρικά έργα και μάλιστα όταν ο κόσμος ήθελε κάτι διαφορετικό, ο Δουμάς μεταπήδησε με άνεση στο μυθιστόρημα και σύντομα έγινε ένας από τους λίγους Γάλλους συγγραφείς που έχει επικριθεί τόσο σφοδρά από ειδικούς, αλλά και έχει αγαπηθεί εξίσου σφοδρά από τον κόσμο.

Η θυελλώδης ζωή του (1802-1870) κινείται από άκρο σε άκρο και ως συγγραφέας, στρατιώτης, πολιτικός και εραστής δεν έκανε τίποτα άλλο, όπως τονίζει ο φίλος του Βίκτορ Ουγκό από το να σπείρει τη Γαλλική ιδέα.

Ανήσυχο πνεύμα o Δουμάς, ζούσε για να γράφει και από νωρίς κατάλαβε τη σημασία της έρευνας για τη συγγραφή ενός αξιόλογου μυθιστορήματος, κάτι που πολύ σύντομα βρήκε στον καθηγητή φιλολογίας Αύγουστο Μακέ που του παρείχε ακατέργαστες πληροφορίες, ιδέες του, ακόμα και έτοιμα θέματα για ανάπτυξη μυθιστορημάτων.

Εν μέρει όμως…

Καλές οι ακαδημαϊκές γνώσεις, αλλά και πάλι δεν ήταν αρκετές για τον Δουμά. Η ανήσυχη ιδιοσυγκρασία του απαιτούσε ρεαλιστικότητα.

Έτσι, ταξίδεψε από την Ευρώπη μέχρι τον Καύκασο, τόσο για να ζήσει περιπέτειες, όσο και να βρει άγνωστο υλικό για τα βιβλία του.

Μάλιστα σε ένα από τα ταξίδια του πέρασε από το νησί Μοντεκρίστο στη Μεσόγειο…

 

Η πλοκή:

«Ντανκλάρς, Φερνάντ, Βίλλφορντ…

Ντανκλάρς, Φερνάντ, Βίλλφορντ…

Ντανκλάρς, Φερνάντ, Βίλλφορντ…»

Μουρμούριζε με εκδικητικότητα ο Εντμόντ Νταντές σε κάθε χτύπημα του αυτοσχέδιου κασμά.

Δίπλα του, μέσα στο τούνελ που ίσως να οδηγούσε αυτή τη φορά στην ελευθερία, ο γηραιός Αβάς Φαρίας αναρωτιόταν:

Όλα όσα δίδαξε τον κατά πολλά χρόνια νεώτερο μαθητή του θα είχαν κάποιο νόημα ή θα αναλώνονταν στην ωμή εκδίκηση;

Είχε καταφέρει να έρθει σε επαφή μαζί του πριν από κάποια χρόνια που προσπαθώντας να αποδράσει από το κελί του κατέληξε στου Νταντές. Και ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να συμβεί σε αυτήν την αποτυχημένη απόπειρα.

Οι δυο τους ένωσαν τις δυνάμεις τους και την αφόρητη μοναξιά τους σε έναν σκοπό: την ελευθερία.

Ταυτόχρονα ο φυλακισμένος Φαρίας μεταλαμπάδευσε τις γνώσεις του στο μαθητή, προστατευόμενο και εν είδη γιο του Εντμόντ. Του είχε διδάξει επίσης τον τρόπο να ανακαλύψει με τη βοήθεια της λογική και μόνο ποιοι θα οφελούνταν από την φυλάκισή του…

Το είχε κάνει για καλό σκοπό ο ιερωμένος, αλλά τόσα χρόνια ο Νταντές μέσα στη φυλακή, θύμα πλεκτάνης και στερημένος έστω και με το δικαίωμα μιας δίκης-παρωδίας, χρησιμοποίησε και την παραμικρή σπίθα της ευφυίας του για την εκδίκηση των υπευθύνων.

Όχι για συγχώρεση όπως έλπιζε ο Φαρίας να του εμφυσήσει.

Ντανκλάρς, Φερνάντ, Βίλλφορντ…

Σκεφτόταν ο Νταντές και όταν πια δραπέτευσε.

 

Το εισητήριο της εξόδου τού το είχε προσφέρει τελικά ο ιερωμένος με τον αιφνίδιο θάνατό του, και όχι το τούνελ. Αφού πια ο γιατρός πιστοποίησε το τέλος του Φαρία, αφού έραψαν το πτώμα του γέροντα μέσα σε σάκο, έμενε πια να έρθει η αλλαγή της φρουράς και να το ρίξει στη θάλασσα του φοβερού νησιού-φυλακής Μοντεκρίστο. Ωστόσο, όταν οι φύλακες ήρθαν να πάρουν τον νεκρό, ο Νταντές είχε μεταφέρει το πτώμα του σεβάσμιου φίλου του στο δικό του κελί και πήρε τη θέση του στο σάκο. Κατάφερε ακόμα και να ράψει τον εαυτό μου μέσα σε αυτόν και να περιμένει.

Οι στρατιώτες τον έριξαν λοιπόν στη θάλασσα ανυποψίαστοι και η ελευθερία ήταν πια γεγονός.

Μία ελευθερία όμως στην οποία ο Φαρία είχε προσφέρει άθελά του και την ευκαιρία για την πραγματοποίηση της ανελέητης εκδίκησης του μαθητή του:

Γιατί του είχε εμπιστευτεί την ύπαρξη ενός αμύθητου θησαυρού.

Που ο Νταντές τον βρήκε.

Και τα γρανάζια τέθηκαν αμέσως σε κίνηση.

Και κάθε ανάσα του οργισμένου άντρα στόχευε πια στην εκδίκηση.

Ο κόμης Μοντεχρήστος, άρχοντας της απόλυτης εκδίκησης, είχε μόλις γεννηθεί.

Ντανκλάρς.

Ήθελες τη θέση μου ως καπετάνιος στο Φαραώ όταν ο καπετάνιος Λεκλέρ πέθανε από εκείνη την αρρώστια στο τελευταίο μας ταξίδι.

Ως πράκτορας του πλοίου είπες στο αφεντικό και πλοιοκτήτη Μορρέλλ για το γράμμα που μου έδωσε ο Λεκλέρ να παραδώσω. Θυμάσαι Ντανκλάρς, εκείνη την επιστολή που εμπιστεύτηκε ο Ναπολέοντας στον καπετάνιο μας όταν ο Φαραώ έκανε ΄΄παράκαμψη΄΄ από το νησί Έλβα…

Εκείνη που κλήθηκα με απαίτηση του ετοιμοθάνατου Λεκλέρ να παραδώσω σε όποιον μου πει το συνθηματικό ‘’Έλβα’’…

Και να σκεφτείς ο Μορρέλλ, που μου είχε μεγάλη εκτίμηση, με ρώτησε αν ήθελα σαν νέος καπετάνιος του πλοίου να σε αντικαταστήσω με κάποιον της αρεσκείας μου κι εγώ αρνήθηκα από καλοσύνη –που να ήξερα τι μου ετοίμαζες.

Που να φανταστώ ότι θα έδινες την πληροφορία για το γράμμα στον ξάδερφο Φερνάντ, αφού ο Μορρέλλ σού είπε να κοιτάς τη δουλειά σου…

Ένοχος, καπετάνιε του Φαραώ.

Φερνάντ.

Ήθελες την ξαδέρφη σου, την αγαπημένη μου Μερσέντες, ενώ ετοιμαζόμασταν να παντρευτούμε. Με συνέλαβαν πάνω στο γάμο κι αυτό γιατί ο Ντανκλάρς σού έδωσε την πληροφορία για το γράμμα του Ναπολέοντα.

Κι εσύ δεν την άφησες να πάει χαμένη…

Ένοχος, σύζυγε της πονεμένης Μερσέντες.

 

Βίλλφορτ.

Αρχικά δεν ήθελες να με πειράξεις, υποψήφιε εισαγγελέα του στέμματος. Όταν όμως έμαθες ότι το γράμμα του Ναπολέοντα απευθυνόταν στον πατέρα σου, το έκαψες και με καταδίκασες αυθαίρετα σε αυτήν την δεκατετραετή κόλαση…

Ένοχος, ΄΄δίκαιε΄΄ εισαγγελέα του στέμματος.

Με την αμύθητη περιουσία του, την ευφυία του, τις μεταμφιέσεις του και την αριστοτεχνική εκμετάλλευση των πληροφοριών, ο κόμης Μοντεχρήστος θα σφίξει τη μέγγενη στο μέγιστο.

 

Το πώς καλύτερα να το διαβάσετε…

Ωστόσο ένα ερώτημα παραμένει στο τέλος της ιστορίας:

Ποιος πραγματικά θα ζήλευε την τύχη του Νταντές;

Σύμφωνα με τον Λουκ Σαντέ (Luc Sante), ΄΄…ένα άμεσα αναγνωρίσιμο έργο λογοτεχνίας του Δυτικού πολιτισμού όπως ο Μίκυ Μάους…΄΄.

Και μία ακόμα αριστουργηματική απόδοση από τα Κλασσικά Εικονογραφημένα που γενιές και γενιές αναγνωστών αγάπησαν.

Πηγές:

Ιστοσελίδα του Αλέξανδρου Δουμά:

http://www.cadytech.com/dumas/

Βικιπαιδεία:

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%BB%CE%AD%CE%BE%CE%B1%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%BF%CF%82_%CE%94%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%AC%CF%82_%28%CF%80%CE%B1%CF%84%CE%AD%CF%81%CE%B1%CF%82%29

Wikipedia:

http://en.wikipedia.org/wiki/The_Count_of_Monte_Cristo

 

Υoutube:

Count of Montecristo 2002 (πιθανόν για τα 200 χρόνια από τη γέννησή του) -ενώστε τα μέρη-

Count of Montecristo 1975

με τον εξαιρετικό Richard Chamberlain -ενώστε τα μέρη-

Καλό Πάσχα.

———————————————————————————————————————————————————————

CT SPECIAL – ΚΛΑΣΣΙΚΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ

ΤΖΕΗΜΣ ΦΕΝΙΜΟΡ ΚΟΥΠΕΡ – «Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΤΩΝ ΜΟΙΚΑΝΩΝ» 8/4/2012

Συντάκτης corto

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ & ΟΙ ΕΠΙΡΡΟΕΣ

Πολύ δημοφιλές βιβλίο, με πανέμορφες εικόνες, δράση και συναίσθημα, που θα συνεχίσει να μεγαλώνει γενιές αναγνωστών και να συναρπάζει. Από τα πλέον κλασσικά της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Μπορώ να πω ότι από την λίστα των τευχών για παρουσίαση, δεν δίστασα στιγμή να το επιλέξω, ενώ ανυπομονούσα για την σύνταξη αυτού του κειμένου, αφού συγκαταλέγεται στα αγαπημένα μου, χωρίς αυτό να μειώνει κανένα από τα υπόλοιπα αριστουργήματα, που κυκλοφόρησαν από τα Κλασσικά Εικονογραφημένα. Γράφτηκε από την πένα του Αμερικανού Τζέημς Φένιμορ Κούπερ(James Fenimore Cooper), και κυκλοφόρησε με 14 χρόνια διαφορά από την ημέρα που το ολοκλήρωσε ο συγγραφέας. Από το 1928, φτάσαμε στο 1840 για να το δημοσιεύσει. Είναι γνωστό σαν The Pathfinder και αποτελεί μέρος της πενταλαογίας του συγγραφέα, με γενικό τίτλο Leatherstocking Tales. Είχε προηγηθεί το The Pioneers, ενώ ακολούθησε το The Prairie.

Ο Τζέημς Φένιμορ Κούπερ, γεννήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου του 1789, στο Burlington του New Jersey. Ο πατέρας του ήταν γερουσιαστής και η οικογένεια μετακινήθηκε αμέσως μετά την γέννηση του, στην Νέα Υόρκη. Το πρώτο του βιβλίο το δημοσίευσε ανώνυμα(Precaution – 1820). Το 1826 ο Κούπερ πηγαίνει για εγκατάσταση στην Ευρώπη με την οικογένεια του και αφιερώνεται εξ` ολοκλήρου στην συγγραφή και την προώθηση των βιβλίων. Τα βιβλία του με ναυτικές περιπέτειες, πηγαίνουν πολύ καλά στο Παρίσι. Μέχρι την επιστροφή του στην Αμερική το 1833, μεταξύ άλλων αφήνει πίσω του πολλά πολιτικά συγγράμματα, κυρίως για λογαριασμό της Γαλλικής εφημερίδας National. Έγραψε συνολικά 57 βιβλία, νουβέλες, μελέτες και πολιτικά δοκίμια. Όλα τους γνώρισαν πολύ μεγάλη επιτυχία.

Ο «Τελευταίος των Μοικανών», όπως και ο τρόπος γραφής του Κούπερ, επηρέασε πολλούς συγγραφείς, όπως και τον κινηματογράφο. Η γλαφυρότητα και οι καθαρές περιγραφές, με έμφαση στη φύση και τα στοιχεία για τον πολιτισμό των ινδιάνων, όπως και η ένταση στις περιπέτειες που αφηγήθηκε, δάνεισαν πολλά τόσο σε μετέπειτα λογοτεχνικά κείμενα, όσο και στον χώρο της έβδομης τέχνης. Η πρώτη μεταφορά του βιβλίου στην μεγάλη οθόνη, είναι αυτή του 1912, με πρωταγωνιστή τον James Cruze. Το 1920, γυρίζεται και δεύτερη εκδοχή, με τον ίδιο πάντα τίτλο και πρωταγωνιστή τον Wallace Beery. Ακολουθεί το`32 ο Harry Carey και μόλις τέσσερα χρόνια μετά, ο Randolph Scott. Δηλαδή, μέσα σε 24 χρόνια, ο «Ελαφοκηνυγός» γνώρισε 4 κινηματογραφικές μεταφορές! Μετά είχαμε μια παύση σχεδόν 30 χρόνων, ώσπου το 1963 να επιστρέψει με την μορφή του Jack Taylor, αυτή τη φορά. Αυτή όμως(μέχρι στιγμής έκτη και τελευταία…), που έμεινε στο νου όλων μας, είναι αυτή του 1992, η κορυφαία κατ` εμέ από όλες, με τον Daniel Day-Lewis να είναι ο ιδανικός ενσαρκωτής του ρόλου.

Το βιβλίο γνώρισε ακόμη ραδιοφωνική μεταφορά(1995 – BBC Radio 4), μια Καναδική τηλεοπτική σειρά το`57, με τον Lon Chaney, Jr., ακόμη μια Αγγλική το 1971, με τον Kenneth Ives, μια τηλεταινία με τον Steve Forrest, Αμερικάνικης παραγωγής, το 1977 και μια διακωμώδιση του, μέσα από την σειρά κινουμένων σχεδίων South Park το 2011, σε ένα επεισόδιο με τίτλο «The Last of the Meheecans.» Τα στούντιο των Hanna – Barbera, έδωσαν και την δική τους άποψη, με μια όμορφη ταινία κινουμένων σχεδίων, το 1989. Η Marvel Comics κυκλοφόρησε δύο κόμικς – εκδοχές του. Η πρώτη ήταν το 1976, από την σειρά Marvel Classics Comics, στο 13ο τεύχος και μια το 2007, από την σειρά Marvel Illustrated. Να μην ξεχάσουμε και την Dell Comics, που το 1957 κυκλοφόρησε το Hawkeye, που στην ουσία ήταν η κόμικς μεταφορά της ταινίας του`56, αλλά για λόγους πνευματικών δικαιωμέτων, το κυκλοφόρησε με άλλο τίτλο! Το βιβλίο του Κούπερ έφτασε μέχρι την όπερα το 1977!

Στοιχεία για το βιβλίο.

http://en.wikipedia.org/wiki/The_Last_of_the_Mohicans

Στοιχεία για τον συγγραφέα

http://en.wikipedia.org/wiki/James_Fenimore_Cooper

Στοιχεία για την ταινία του 1920 και φωτογραφίες, αντλήσαμε από εδώ.

http://cinewhore.wordpress.com/2010/01/12/the-last-of-the-mohicans-1920-unrated/

Στοιχεία για την ταινία του 1936 και φωτογραφίες, αντλήσαμε από εδώ.

http://classicmoviestills.com/action-adventure-1930s/the-last-of-the-mohicans-1936/

Η ΥΠΟΘΕΣΗ

Η ιστορία που αφηγείται ο συγγραφέας,  μας πάει χρονικά στο διάστημα 1756 – 1763, όπου δύο γάιδαροι μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα, ή αν προτιμάτε Αγγλία και Γαλλία έριζαν για την κυριαρχία της νέας ηπείρου(Βόρειας Αμερικής). Σαν υπόθεση λοιπόν, έχουμε τις περιπέτειες των Natty Bumppo, Chingachgook και του γιού του Uncas(οι τελευταίοι της φυλής των Μοικανών), που συντάσσονται με την πλευρά των Άγγλων, σε αυτήν την διαμάχη. Ο θανάσιμος εχθρός τους Magua, που εκδιώχθηκε από την φυλή των Huron, είναι ανιχνευτής των Γάλλων. Παγίδες, επικές μάχες, μονομαχίες, συγκλονιστική δράση και γρήγορος ρυθμός, μαζί με ρομαντικές καταστάσεις, αποτελούν το περιεχόμενο όσων εξιστορούνται στο βιβλίο. Είναι από αυτά που πραγματικά συναρπάζουν τον αναγνώστη και τον καθηλώνουν μέχρι την τελευταία σελίδα, που πραγματικά εδώ είναι και συγκινητική και απροσδόκητη σαν εξέλιξη…

ΤΟ ΚΟΜΙΚΣ

Η πρώτη έκδοση του βιβλίου του Κούπερ από τα Classics Illustrated, είχε στην αρίθμηση το 4 και ήταν του 1942. Στην χώρα μας κυκλοφόρησε από την σειρά των Κλασσικών Εικονογραφημένων, με τον αριθμό 182 στην πρώτη περίοδο έκδοσης της σειράς. Ακολούθησαν κι άλλες εκδόσεις φυσικά. Έτσι θα το συναντήσετε και με διαφορετική αρίθμηση, ανάλογα την χρονική περίοδο. Το εξώφυλλο της παρουσίασης για παράδειγμα, έχει τον αριθμό 1014. Να πούμε ότι υήρξαν διαφορετικά εξώφυλλα στην έκδοση, τόσο στην Αμερική, όσο και στην χώρα μας.

ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΙ ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ & ΒΙΝΤΕΟ

Να μην σας αφήσουμε και δίχως εικόνα! Απόσπασμα από την ταινία του βωβού κινηματογράφου του 1912!

Ολόκληρο το φιλμ του 1936!

Απόσπασμα από την τηλεοπτική παραγωγή του BBC(1971)

Το trailer της ταινίας του 1992.

Πάμε και στις τηλεοπτικές παραγωγές. Είναι κατά χρονική σειρά. 1957, 1971, 1977.

Και λιγάκι από την δουλειά των Hanna – Barbera στούντιο.

———————————————————————————————————————————————————————–

CT SPECIAL – ΚΛΑΣΣΙΚΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ / ΕΜΙΛ ΕΡΚΜΑΝ & ΑΛΕΞΑΝΤΡ ΣΑΤΡΙΑΝ– «ΒΑΤΕΡΛΩ» 18/3/2012

Συντάκτης Dan Cooper(Στέλιος Σαρρής)

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ & ΟΙ ΕΠΙΡΡΟΕΣ

Στο Βατερλώ (Waterloo), οι συγγραφείς Εμίλ Έρκμαν και Αλεξάντρ Σατριάν παρουσιάζουν όχι μόνο την μάχη αλλά και την καθημερινή ζωή στην Γαλλία τις τελευταίες ημέρες του Ναπολέοντα. To συγκεκριμένο μυθιστόρημα αποτελεί την συνέχεια του έργου «Η ιστορία ενός καταταχθέντος το 1813» (Histoire d’un conscrit de 1813).

Οι δύο συγγραφείς από την Λωραίνη έγραψαν περισσότερα από 50 μυθιστορήματα κυρίως πολεμικά όπως επίσης και τρόμου. Παρόλο που πολλά έργα τους ασχολούνται με τον πόλεμο τα μηνύματα που στέλνουν είναι αντιπολεμικά. Στο συγκεκριμένο τεύχος των κλασσικών το αντιπολεμικό μήνυμα (ειδικά στην αμερικανική έκδοση) είναι πολύ απλοϊκό (άρα και λανθασμένο) αφού παραβλέπει τις αιτίες της σύγκρουσης και εξηγεί τους Ναπολεόντειους πολέμους σαν να προήλθαν μόνο από την φιλοδοξία ενός ανθρώπου.

 

Στο θέμα του Ναπολέοντα η Ελλάδα ποτέ δεν ενστερνίσθηκε τη αγγλική λογική που τον παρουσιάζει σαν φιλόδοξο τέρας. Η ελληνική επανάσταση του 1821 είχε πολύ στενούς δεσμούς με τα φιλελεύθερα ρεύματα που δημιούργησε η γαλλική επανάσταση και δεν θα μπορούσε ποτέ να δει με καλό μάτι τους αντιπάλους του Ναπολέοντα δηλαδή τους οπαδούς της ιεράς συμμαχίας και του συνεδρίου της Βιέννης.

Η ήττα του Ναπολέοντα από τον Γουέλιγκτον, δεν έκανε μόνο την λέξη Βατερλώ να είναι συνώνυμη με την απόλυτη ήττα, αλλά και άλλαξε την στολή των γρεναδιέρων φρουρών του Μπάκιγχαμ που μετά την νίκη τους απέκτησαν το δικαίωμα να φορούν τα γούνινα καπέλα της αυτοκρατορικής φρουράς του Ναπολέοντα. Επίσης όπως και με την ναυμαχία του Τραφάλγκαρ έδωσε την δυνατότητα σε κάποιους να κερδίσουν περιουσίες στο χρηματιστήριο του Λονδίνου εκμεταλλευόμενοι την έγκαιρη πληροφόρηση που είχαν.

Ανεκδοτολογικά, εκείνο που αξίζει από αυτή την περίοδο είναι η σταδιακή μεταστροφή των Παρισινών εφημερίδων απέναντι στον Ναπολέοντα, μέρα με την μέρα, μόλις δραπέτευσε από την εξορία στο νησί Έλβα και αποβιβάσθηκε στην ηπειρωτική Γαλλία. Ενδεικτικά παρατίθενται μερικοί από τους τίτλους των γαλλικών εφημερίδων όπως άλλαζαν όσο ο Ναπολέων πλησίαζε στο Παρίσι.

  1. «Το θηρίο το έσκασε από το κλουβί του. Δραπέτευσε από την Ελβα».
  2. «Ο Κορσικανός λυκάνθρωπος πάτησε τα χώματα του Λουζινιάν».
  3. «Το τέρας έφθασε στην Γκρενόμπλ».
  4. «Ο τύραννος στη Λυών».
  5. «Ο θρασύτατος σφετεριστής εξήντα ώρες μακριά από την πρωτεύουσα».
  6. «Ο Βοναπάρτης προχωρεί με σταθερό βήμα».
  7. «Ο Ναπολέων αύριο στα τείχη του Παρισιού».
  8. «Ο Αυτοκράτωρ στο Φονταινεμπλώ».

Τέλος τεράστια ήταν η επίδραση και στην τέχνη κυρίως την ζωγραφική όπου δεκάδες καλλιτέχνες ζωγράφισαν σκηνές της μάχης.

Η ΥΠΟΘΕΣΗ

 

Κεντρικός ήρωας του έργου είναι ένας νεαρός στρατιώτης του Ναπολέοντα, ο Ζοζέφ. Η ιστορία αρχίζει από την καταστροφή του Ναπολέοντα στην Ρωσία και την εξορία του στο νησί Έλβα. Στην Γαλλία οι σύμμαχοι έχουν επιβάλλει στον θρόνο τον βασιλιά Λουδοβίκο τον 18ο και ο λαός αγωνίζεται να οργανώσει τη ζωή του από την αρχή. Ο Ζοζέφ επιστρέφει στο σπίτι του και στη δουλειά του. Ο Ζοζέφ που ήταν αρραβωνιασμένος, πριν φύγει για τον πόλεμο θέλει να παντρευτεί, αλλά επειδή δεν έχει απολυθεί κανονικά από το στρατό χρειάζεται έγγραφη άδεια από τον υπουργό των στρατιωτικών.


Η κατάσταση στη Γαλλία δεν είναι καλή. Τώρα που ξαναγύρισε ο Βασιλιάς, οι ευγενείς, αγωνίζονται να ξανακερδίσουν όλα τα προνόμια που είχαν χάσει και ο Λουδοβίκος Ι8ος υποχωρεί στις πιέσεις τους. Ο λαός δεν μπορεί να το ανεχθεί αυτό και αντιδρά. Στο μεταξύ έρχεται η άδεια για τον γάμο του Ζοζέφ ο οποίος παντρεύεται.

Ο εξόριστος Ναπολέοντας κρίνει ότι η κατάσταση στη Γαλλία είναι ευνοϊκή για την επιστροφή του. Την 1η Μαρτίου του 1815 αποβιβάζεται με χίλιους άνδρες στη Γαλλία και βαδίζει για το Παρίσι. Ο Λουδοβίκος Ι8ος στέλνει στρατό να τον σταματήσει, αλλά οι στρατιώτες ενώνονται με τις δυνάμεις του Ναπολέοντα. Μέσα σε 20 μέρες μόνο ο Ναπολέων μπαίνει θριαμβευτικά στο Παρίσι και ο Λουδοβίκος δραπετεύει.

Ολόκληρη η Γαλλία παραληρεί από ενθουσιασμό. Δυστυχώς όμως ο πόλεμος είναι πάλι αναπόφευκτος. Οι Μεγάλες Δυνάμεις της Ευρώπης θεωρούν εχθρό τους τόσο τον Ναπολέοντα, όσο κυρίως την Γαλλική επανάσταση. Θέλουν να τον ανατρέψουν και να ξαναφέρουν στο θρόνο τον Λουδοβίκο. Ο Ναπολέων αναγκάζεται να κηρύξει γενική επιστράτευση και πάλι.

Ο Ζοζέφ ξαναφοράει τη στρατιωτική του στολή και ξεκινά για το μέτωπο, στα σύνορα του Βελγίου, όπου είναι συγκεντρωμένες σι δυνάμεις των Άγγλων και των Πρώσων. Εκεί στο Βελγικό χωριό Βατερλώ έγινε μια από τις πιο γνωστές μάχες της ιστορίας, στην οποία ο Ναπολέων ηττήθηκε. Παρά την ήττα του όμως, οι βασιλείς της Ευρώπης δεν μπόρεσαν να ανατρέψουν τις συνέπειες της γαλλικής επανάστασης.

ΤΟ ΚΟΜΙΚΣ

Το «ΒΑΤΕΡΛΩ» υπάρχει σε όλες τις εκδόσεις των ¨ΚΛΑΣΣΙΚΩΝ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΩΝ». Μου έκανε εντύπωση είναι ότι υπάρχει διαφορά στους διαλόγους της τελευταίας σελίδας ανάμεσα στην ελληνική και την αμερικανική έκδοση. Στην αμερικανική έκδοση υπάρχουν κατηγορίες εναντίον του Ναπολέοντα, ενώ στην ελληνική δεν υπάρχουν.

Επίσης στα κείμενα που ακολουθούν η αμερικανική έκδοση έχει ένα κείμενο για την καταστροφή της μεγάλης στρατιάς του Ναπολέοντα στην Ρωσία, ενώ η ελληνική έκδοση έχει ένα κείμενο για την πιθανή ελληνική καταγωγή του Ναπολέοντα.

Το σκίτσο είναι από τα πιο όμορφα. Θυμάμαι ότι όταν ήμασταν στο δημοτικό ζωγραφίζαμε «πατιτούρα» τις σκηνές της μάχης από το περιοδικό. Μάλιστα οι εντυπωσιακές στολές της περιόδου των Ναπολεόντειων πολέμων επηρέαζαν και κάποιοι πριν το πουλήσουν αποφάσιζαν να κρατήσουν  πιο όμορφες σελίδες ή και να κόψουν με ψαλίδι συγκεκριμένες ζωγραφιές. Το συγκεκριμένο τεύχος των Κλασσικών όταν το αγοράζαμε μεταχειρισμένο έπρεπε να το ψάξουμε επειδή έλειπαν πολλές φορές αρκετές σελίδες. Αυτό για όσους θυμούνται την εποχή που τα κόμικς δεν τα αγοράζαμε καινούργια από το περίπτερο αλλά και πουλούσαμε και αγοράζαμε και ανταλλάσαμε στο μαγαζί με τα μεταχειρισμένα περιοδικά.

LINKS.

Μία σύντομη περιγραφή της μάχης υπάρχει στην ελληνική wikipedia  Μάχη του Βατερλώ – Βικιπαίδεια

Στο you Tube υπάρχει μία ταινία για την γνωστή φήμη του πως η οικογένεια Rothchild έπαιξε με την είδηση του αποτελέσματος της μάχης στο χρηματιστήριο του Λονδίνου και κέρδισε τεράστια ποσά WATERLΟO-Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΒΑΤΕΡΛΟ-MONEY MASTERS

ΑΛΛΑ LINKS ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ

 

Hundred Days

Battle of Ligny

Battle of Quatre Bras

Battle of Wavre

Napoleonic Wars

Timeline of the Napoleonic era

Order of battle of the Waterloo Campaign

Battle of Waterloo

Conflicts in 1815

Battles of the Napoleonic Wars

Hundred Days

Cavalry charges

ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ

  1. ΒΑΤΕΡΛΩ 1815 στην σειρά ΜΕΓΑΛΕΣ ΜΑΧΕΣ του περιοδικού «ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ»
  2. Ο ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ «ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ», ΤΕΥΧΟΣ: 089, 1/2004
  3. Ο ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΣΤΡΑΤΑΡΧΕΣ ΤΟΥ “ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ”, ΤΕΥΧΟΣ: 077, 1/2003
  4. ΙΕΝΑ 1806 “ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ”, ΤΕΥΧΟΣ: 073, 9/2002
  5. Ο ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΕΙΣΒΑΛΛΕΙ ΣΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΑ “ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ”, ΤΕΥΧΟΣ: 051, 11/2000
  6. ΝΑΠΟΛΕΩΝ συγγραφέας ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΚΑΡΥΚΑΣ στην σειρά ΜΟΝΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΗΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

CINEMA

 

Η καλύτερη ταινία για την μάχη του Βατερλώ είναι το Waterloo που εμφανίσθηκε στις αίθουσες το 1970 με τους Rod Steiger και Christofer Plumer

Μουσική

Με αφορμή την μάχη αλλά καθόλου μιλιταριστικό και το τραγούδι των ΑΒΒΑ  Waterloo – YouTube

 

ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ

Όταν ήμασταν μικροί στην Ελλάδα δεν υπήρχε δυνατότητα να βρούμε στρατιωτάκια της περιόδου των Ναπολεόντειων πολέμων. Μόνο κάποιοι τυχεροί με διασυνδέσεις στο εξωτερικό είχαν την δυνατότητα να κατέχουν τις όμορφες φιγούρες που έβγαζαν οι γαλλικές εταιρείες STARLUX και HISTOREX. Αργότερα από τις αρχές της δεκαετίας του 70 και μετά άρχισαν να έρχονται στην Ελλάδα στρατιωτάκια της AIRFIX και της BRITAINS της περιόδου των Ναπολεόντειων πολέμων. Τώρα η αγορά και ειδικά το ebay είναι γεμάτο από υπέροχα στρατιωτάκια εκείνης της εποχής. Ειδικά η delPrado έχει βγάλει πολλές σειρές τόσο με ιππείς όσο και με πεζούς.

———————————————————————————————————————————————————————

CT SPECIAL – ΚΛΑΣΣΙΚΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ

ΤΖΑΚ ΛΟΝΤΟΝ– « Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΧΩΡΙΣ ΠΑΤΡΙΔΑ» 4/3/2012

Συντάκτης filip58(Φίλιππος Δημητριάδης)

Το συγκεκριμένο έργο θεωρήθηκε λογοτεχνικό αριστούργημα στην Αμερική, αν και στην Ευρώπη και την Ελλάδα δεν έγινε ποτέ ιδιαίτερα γνωστό. Πρόκειται για το βιβλίο του Εδουάρδου Έβερετ Χέι «Ο άνθρωπος χωρίς πατρίδα».

Πάντως και σήμερα ακόμη, μία αναζήτηση στο Google με τίτλο «άνθρωπος χωρίς πατρίδα» δίνει ως αποτέλεσμα το βιβλίο «Ένας άνθρωπος χωρίς πατρίδα» του Κερτ Βόννεγκατ και όχι τον «Άνθρωπο χωρίς πατρίδα» του Εδουάρδου Χέι!

Περιληπτικά η ιστορία του έργου αφορά έναν υπολοχαγό των ΗΠΑ που αγανακτισμένος στο δικαστήριο από άδικες κατηγορίες εναντίον του δηλώνει ότι «δεν θέλει να ξανακούσει λέξη για τις ΗΠΑ και …να πάνε στο διάολο»!

Οι στρατοδίκες αποφασίζουν τελικά να εκτελέσουν την επιθυμία του κατηγορουμένου και τον καταδικάζουν να περιφέρεται σε διάφορα πλοία σε όλο τον κόσμο, χωρίς ποτέ να ακούσει λέξη για την πατρίδα! Έτσι ο Φίλιπ Νόουλαν γίνεται ο «άνθρωπος χωρίς πατρίδα», μόνο που όσο περνούν τα χρόνια η τιμωρία φαίνεται όλο και σκληρότερη στον κατηγορούμενο, που βάζει πλέον σαν μοναδικό του στόχο να ξαναβρεί την πατρίδα που του στέρησαν! Η ιστορία του αυτή εκτυλίσσεται με γλαφυρό και εικονογραφημένο τρόπο στο Κλασσικά Εικονογραφημένα 28.

Στην Αμερικάνικη έκδοση των Classics Illustrated, το τεύχος που φιλοξένησε το βιβλίο αυτό του Χειλ, ήταν το 63(1949). Υπάρχει όμως ακόμη ένα με αριθμό 6 και ίδια χρονιά κυκλοφορίας, αλλά διαφορετικό εξώφυλλο. Σας τα παραθέτουμε και τα δύο.

Στο εξώφυλλο της πρώτης Ελληνικής έκδοσης, προσέξτε το κείμενο στο κίτρινο πλαίσιο…

Το 1937, το βιβλίο γνώρισε και κινηματογραφική μεταφορά. Πρωταγωνιστούσαν οι John Litel , Gloria Holden , Ted Osborne , Donald Brian και Holmes Herbert . Η σκηνοθεσία ήταν του Crane Wilbur και η παραγωγή της Warner Brothers. Ουσιαστικά ήταν ένα remake, aφού είχε προηγηθεί η ομώνυμη ταινία του 1917. Το 1973, ο κινηματογράφος επιστρέφει στο βιβλίο του Χέηλ, με την οπτική του Delbert Mannκαι πρωταγωνιστές τους Cliff Robertson, Beau Bridges, Peter Strauss, Robert Ryan. Η παραγωγή ήταν φιλόδοξη, αλλά παρέμεινε στα στενά τηλεοπτικά όρια του καναλιού ΑBC.

ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΙ ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

http://en.wikipedia.org/wiki/The_Man_Without_a_Country

http://www.weirdwildrealm.com/f-declarationindependence.html

http://brothersjudd.com/index.cfm/fuseaction/reviews.detail/book_id/788

http://www.tcm.com/tcmdb/title/400528/MAN-WITHOUT-A-COUNTRY-THE/

Ένα απόσπασμα από την τηλεοπτική παραγωγή του 1973.

Δυστυχώς δεν βρέθηκαν στην αναζήτηση μας επιπλέον βίντεο, από τις δύο κινηματογραφικές παραγωγές. Όποιος επιθυμεί να συμπληρώσει, όπως και στοιχεία για το βιβλίο ή το κόμικς, μπορεί να τα στείλει στο email μας, ή να τα παραθέσει σαν σχόλιο.

Συμπληρωματικά στοιχεία, φωτογραφίες corto.

———————————————————————————————————————————————————————

CT SPECIAL – ΚΛΑΣΣΙΚΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ

ΤΖΑΚ ΛΟΝΤΟΝ– «Ο ΘΑΛΑΣΣΟΛΥΚΟΣ» 4/3/2012

Συντάκτης corto(Γιώργος Κοσκινάς)

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ & ΟΙ ΕΠΙΡΡΟΕΣ

Ο «Θαλασσόλυκος», κυκλοφόρησε το 1904(The Sea-Wolf ), από τον Αμερικάνικο εκδοτικό οίκο Macmillan. Ήταν το πέμπτο κατά σειρά βιβλίο του συγγραφέα, μετά τα The Cruise of the Dazzler (1902), A Daughter of the Snows (1902) , The Call of the Wild (1903)& The Kempton-Wace Letters (1903). Γεννημένος στις 12 Ιανουαρίου του 1876 στο Σαν Φρανσίσκο(John Griffith Chaney), ο Λόντον έγραψε με μεγάλα γράμματα το όνομα του, στο βιβλίο με τους κορυφαίους συγγραφείς όλων των εποχών. Οι νουβέλες του, ήταν σε μεγάλο βαθμό ποτισμένες από την θαλασσινή αλμύρα και οι περιπέτειες τον συνάρπαζαν πάντοτε, κάτι που φαίνεται καθαρά στο έργο του. Ο «Θαλασσόλυκος» είναι ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα παγκοσμίως, βιβλία του συγγραφέα. Ένα βιβλίο διαχρονικό, που δεν χάνει τη λάμψη του μέχρι σήμερα και που επηρέασε πολλούς συναδέλφους του, όπως οι Τζέημς Φένιμορ Κούπερ(«Ο πιλότος»), Ρίτσαρντ Χάνα(«Δύο χρόνια στην πλώρη»), Τσάρλς Χόυς(«Η σκοτεινή φρεγάτα»), Νόρμαν Χώλ(«Άνθρωποι εναντίον θάλασσας»), Χέρμαν Μέλβιλ(«Το καράβι με τους σκλάβους»), Γουίλιαμ Νταφόε(«Οι περιπέτειες του κάπτεν Σίνγκλετον»), οι οποίοι μετάφεραν κι αυτοί το κλίμα των θαλάσσιων ταξιδιών στα βιβλία τους. Ο «Θαλασσόλυκος» γνώρισε 13 μέχρι σήμερα κινηματογραφικές παραγωγές. Η πρώτη καταγράφεται το 1913, η πιο επιτυχημένη και πιστή είναι αυτή του 1941(σκηνοθεσία Michael Curtiz, με τους Edward G. Robinson, Ida Lupino και John Garfield), ενώ η τελευταία χρονικά, είναι μια συμπαραγωγή Καναδά και Γερμανίας το 2009, με τον Tim Roth.

Η ΥΠΟΘΕΣΗ

Ο εισοδηματίας και κριτικός βιβλίων Humphrey van Weyden, πέφτει θύμα ναυαγίου και περισυλλέγεται από το πλήρωμα του Ghost(«Στοιχειό»). Ο καπετάνιος του αλιευτικού πλοίου Wolf Larsen, είναι ένας από τους πιο σκληρούς ανθρώπους της θάλασσας, που περιγράφτηκαν ποτέ σε βιβλίο. Κυνικός, απάνθρωπος στις αντιδράσεις του, αδιάφορος για την ανθρώπινη ζωή μπροστά στο σκοπό του, θα γίνει ο ζωντανός εφιάλτης του νεαρού ναυαγού, που μη έχοντας άλλες επιλογές, θα μεταμορφωθεί σε άνθρωπο για όλες τις αγγαρείες προκειμένου να επιβιώσει, στο πολύμηνο ταξίδι του πλοίου, με προορισμό τις θάλασσες της Ιαπωνίας και το κυνήγι φώκιας. Οι συνθήκες διαβίωσης πάνω στο πλοίο του Λάρσεν, είναι εφιαλτικές και πρωτόγνωρες για τον νεαρό Βαν Βέυντεν, που είναι υποχρεωμένος να βιωνει καθημερινά την απαξίωση του καπετάνιου, για την ανθρώπινη ύπαρξη και την αθανασία της ψυχής. Έπειτα από πολλά δεινά, ο ήρωας του «Θαλασσόλυκου» θα γίνει αυτό που μαρτυράει και ο τίτλος του βιβλίου του Λόντον, χωρίς όμως να παρεκκλίνει τις αρχές και την αξιοπρέπεια του.

Οι ομοιότητες με το «Κάλεσμα του ανέμου»( The Call of the Wild,), είναι πολλές, ειδικά στην σκιαγράφηση των χαρακτήρων και των συνθηκών, που μεταφέρονται από τον συγγραφέα στις σελίδες του. Η πίστη και οι αξίες, είναι αυτές που συγκρούονται και εδώ, με την σκληρότητα και την απανθρωπιά. Θυμίζει σε κάποια σημεία την «Ανταρσία του Μπάουντυ»(Mutiny on the Bounty), ενώ ένα από τα δυνατά στοιχεία του Λόντον και του βιβλίου, είναι οι περιγραφές του συγγραφέα στα συναισθήματα, τα πρόσωπα και την φύση. Οι σκέψεις των πρωταγωνιστών και το σκηνικό της περιπέτειας, είναι μοναδικά βαλμένα το ένα δίπλα στο άλλο. Συνυπάρχουν με την καθημερινότητα και την πλοκή, με έναν έξοχο τρόπο.

ΤΟ ΚΟΜΙΚΣ

Ο «Θαλασσόλυκος» κυκλοφόρησε από την σειρά των Classics Illustrated στο υπ` αριθμόν 85 τεύχος, στην πρώτη τους περίοδο έκδοσης στην Αμερική(και συγκεκριμένα τον Μάρτιο του 1947). Η αρίθμηση ήταν διαφορετική φυσικά στην πρώτη Ελληνική έκδοση, από τους αδελφούς Πεχλιβανίδη. Το βιβλίο του Τζάκ Λόντον ήρθε με τον αριθμό τεύχους 54, στην πρώτη του έκδοση, αυτήν των 4000 δραχμών. Στην επόμενη έκδοση, ήταν στο τεύχος 1013, ενώ συμπεριλήφθηκε και στις υπόλοιπες εκδόσεις της Ατλαντίδος(η τελευταία είναι το τεύχος 2008). Σε όλες τις Ελληνικές εκδόσεις, είχε το ίδιο εξώφυλλο με αυτό της αυθεντικής, Αμερικάνικης πρώτης κυκλοφορίας.

ΠΗΓΕΣ & ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

Στοιχεία και φωτογραφίες, αντλήσαμε από τα άρθρα της

www.wikipedia.com

 Όλα τα εξώφυλλα της Αμερικάνικης, πρώτης έκδοσης, μπορείτε να τα βρείτε και στα παρακάτω link, μεταξύ άλλων.

http://www.tkinter.smig.net/ClassicsIllustrated/

www.coverbrowser.com

Το trailer της ταινίας Sea Wolf του 1941

——————————————————————————————————————————————————————–

CT SPECIAL – ΚΛΑΣΣΙΚΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ
«ΟΙ ΙΠΠΟΤΕΣ ΤΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗΣ ΤΡΑΠΕΖΗΣ» 26/2/2012
Συντάκτης Velle(Βασίλης Μαρκουίζος)


Ο κληρικός Geoffrey του Monmouth‘s (πιθανολογείται ότι πρόκειται για περιοχή της Ουαλίας και γενέτειρά του ιερωμένου), υπήρξε ένας από τους πρώτους που ανέπτυξαν κατά το μεσαίωνα τη Βρεττανική ιστοριογραφία. Με το έργο του Historia Regum Britanniae (Ιστορία των Βασιλέων της Βρεττανίας) γίνεται μία καταγραφή ηγεμόνων ξεκινόντας από την εποχή του Βρούτου, του περίφημου απόγονου του Αινεία. Στο τέλος της εν λόγω καταγραφή (που ουσιαστικά καταλήγει να θυμίζει περισσότερο μυθοπλασία) εμφανίζεται και ο Βασιλιάς Αρθούρος.


Την εμφάνιση του Βρεττανο-Ρωμαίου Αρθούρου ως ιστορική μορφή τη συναντάμε βέβαια σε προγενέστερα έργα, στα Annales Cambriae (Ουαλικά Χρονικά) αγνώστου/αγνώστων συγγραφέων, και στην Historia Brittonum (Ιστορία των Βρεττανών) με συγγραφέα τον Ουαλό κληρικό Nennius ή τον Gildas [ο οποίος έχει γράψει το De Excidio et Conquestu Britanniae (Στην καταστροφή και κατάκτηση της Βρεττανίας)] αλλά ο Αρθούρος του Geoffrey ΄΄κάνει τη διαφορά΄΄, μιας και ο κληρικός αναμιγνύει συγγραφικά ευρύματα και μυθοπλαστικά χαρακτηριστικά δίνοντας στον Βασιλιά μια πιο γήινη και χειροπιαστή φύση.


Όπως και να έχει, το πόνημα του Geoffrey του Monmouth γίνεται λαοφιλέστατο και από την Αγγλία ΄΄διοχετεύεται΄΄ στη μεσαιωνική Ευρώπη μέσα από αντιγραφές κειμένων και μεταφράσεις (με προσθήκες στοιχείων από τους αντιγραφείς και μεταφραστές), αλλά και δια στόματος Τροβαδούρων και Μενεστρέλων, όπου όλοι κάτι πρόσθεσαν στο μύθο καθορίζοντας την τελική μορφή που αυτός έχει σήμερα.


Από εκεί και μετά ακολουθούν χιλιάδες καλλιτέχνες, αναφέροντας τυχαία και ενδεικτικά τους ακόλουθους:
Από τη λογοτεχνία του Mark Twain A Connecticut Yankee in King Arthur’s Court (1889), μέχρι τον Bernard Cornwell με την επιτυχημένη τριλογία «The Warlord Chronicles» – [The Winter King (1995), Enemy of God (1996), Excalibur: A Novel of Arthur (1997)]. Από τους Monty Python and the Holy Grail (1974) (ταινία και τραγούδι) μέχρι το Γερμανικό Μέταλ συγκρότημα Grave Digger,  με το concept άλμπουμ Excalibur (1999), αλλά και τους Power Metal Kamelot [διάχυτη ατμόσφαιρα στα τρία πρώτα τους άλμπουμ Eternity (1995), Dominion  (1997), Siége Perilous  (1998)], καθώς και κλασσικές ταινίες όπως το Knights of the Round Table του 1954 [με τους  Robert Taylor (Lancelot), Ava Gardner (Guinevere), Mel Ferrer (Arthur), Anne Crawford (Morgan Le Fay)], σύγχρονες, όπως το First Knight του 1995 (με τους Richard Gere, Sean Connery, Julia Ormond), αλλά και σειρές με ήρωες του μύθου, όπως την εξαιρετική μίνι-σειρά Merlin (1998), με τον Sam Neill, αλλά και την πιο νεανική εκδοχή της, του 2008, με τον Colin Morgan η οποία προβάλλεται και στην ελληνική τηλεόραση.


Στη δε ζωγραφική και γλυπτική τα πράγματα καταλήγουν σε ατέλειωτες λίστες (όπως περίπου θα κατέληγαν και οι παραπάνω αναφορές αν αποφασίζαμε να τις εξαντλήσουμε), που μόνο ένας δεξιοτέχνης του είδους σαν τον Umberto Eco θα μπορούσε να της τιθασεύσει, οπότε το αφήνουμε στη διακριτική ευχέρεια του αναγνώστη να εντοπίσει ό,τι τυχόν επιπλέον τον ενδιαφέρει για το θέμα.


Η ΥΠΟΘΕΣΗ

Ο Βασιλιάς Ούθερ Πεντράγκον δεν μπορεί να μην αναγνωρίσει στο απόγειο της δύναμής του ότι οι ευγενείς σύμμαχοί του είναι εν δυνάμει εχθροί που καραδοκούν να αρπάξουν το θρόνο της Αγγλίας, κάτι που πιστεύει ότι θα συμβεί πολύ εύκολα μόλις ο ίδιος γεράσει.

Όταν μάλιστα ο Ούθερ αποκτά ένα γιο, τον Αρθούρο, συνεχίζει να βασανίζεται ακόμα περισσότερο από την ίδια σκέψη και ταυτόχρονα αρχίζει να ανησυχεί για την τύχη του νεογνού και διάδοχου του θρόνου.

Πολύ σύντομα ο ηγέμονας ζητάει απ’ τον έμπιστό του, τον άχρονο μάγο Μέρλιν, να δώσει το παιδί σε μια τίμια οικογένεια για να τον αναθρέψει και όταν πια μεγαλώσει ο Αρθούρος να μάθει την αλήθεια για την καταγωγή του.

Ο Μέρλιν τον εμπιστεύεται στον σερ Έκτορ.

Κι ενώ ο Αρθούρος εξελίσσεται σε έναν άξιο νέο, (παρέα με το γιο του Έκτορ, Κέι), ο Ούθερ Πεντράγκον (πλησιάζοντας πια στο τέλος της ζωής του) βυθίζει το ξίφος του σε ένα αμμώνι (σύμφωνα με την εκδοχή του Comics Illustrated) και ισχυρίζεται πώς μόνο όποιος καταφέρει να το τραβήξει από εκεί δικαιούται να είναι ο διάδοχος του θρόνου.

Με το πέρασμα του καιρού είναι πολλοί όσοι προσπαθούν την απελευθέρωση του ξίφους και αποτυγχάνουν, μέχρι που ο Αρθούρος εν αγνοία του το καταφέρνει άνετα και γίνεται ο επόμενος βασιλιάς της Αγγλίας.


Ο Μέρλιν, νιώθοντας μεγάλη ηθική υποχρέωση για την τύχη του Αρθούρου και του βασιλείου του, τον πηγαίνει στην κυρά της λίμνης η οποία του εμπιστεύεται το περίφημο ξίφος Εξκάλιμπερ (χάρη στο οποίο γίνεται και ΄΄οπτικά΄΄ ο νόμιμος κάτοχος του θρόνου), καθώς και το μαγεμένο θηκάρι του, με τη δύναμη του οποίου αυτός που το κατέχει δεν θα χάσει ποτέ αίμα σε μάχη.
Στη συνέχεια ο Αρθούρος παντρεύεται την Γκουίνεβιρ του Λεοντεγκράνς από το Καμίλιαρντ και ιδρύει το θρυλικό Κάμελοτ.
Ο Μέρλιν για γαμήλιο δώρο προσφέρει στον Αρθούρο την στρογγυλή τράπεζα των Ιπποτών και προτείνει εκεί να συγκεντρώνονται ως ίσο προς ίσο οι 50 καλύτεροι και ευγενέστεροι Ιππότες του Βασιλείου.

Ο Αρθούρος εγκρίνει το δώρο και την ιδέα και παρακαλεί τον μεγάλο μάγο να φροντίσει για την υλοποίησή της. Εκείνος μαζεύει 25 ιππότες και πληροφορεί τον ηγεμόνα ότι οι υπόλοιποι θα εμφανιστούν εν καιρώ. Μάλιστα ο Μερλιν προτείνει σε κάθε καρέκλα να αναγράφεται το όνομα ενός συγκεκριμένου ιππότη αφήνοντας μία θέση, τη ΄΄Siege Perilous΄΄, για τον καλύτερο από τους ιππότες (που κανείς δε γνωρίζει ακόμα ποιος μπορεί να είναι αυτός).

Στην πορεία της πλοκής του μύθου εμφανίζονται αρκετοί Ιππότες όπως ο έμπιστος του Αρθούρου, Λάνσελοτ, ο ταπεινός Γκάρεθ, νικητής των αγώνων προς τιμή του γάμου του Βασιλιά με την Γκουίνεβιρ (ο οποίος αργότερα κατατροπώνει τον Μαύρο, τον Κόκκινο και τον Πράσινο Ιππότη που λυμαίνονται την επικράτεια του Κάμελοτ), ο Γκάλαχαντ που καταλαμβάνει άξια τη θέση ΄΄Siege Perilous΄΄, αλλά και το σφηνωμένο ξίφος της επιπλέουσας πέτρας στο ποτάμι (ένα δεύτερο Εξκάλιμπερ που και ΄΄οπτικά΄΄ νομιμοποιεί τον Γκάλαχαντ ως τον ευγενέστερο ανάμεσα σε όλους τους ευγενείς ιππότες) και άλλους πολλούς.
Στη συνέχεια εμφανίζεται το όραμα της εύρεσης του ιερού δισκοπότηρου με αντίτιμο το επικό τέλος του μύθου και όλων των ηρώων του. Η εποχή της μαγείας και των παλιών τρόπων παρέρχεται οριστικά.

Από τότε όμως μέχρι σήμερα είναι η ίδια η μαγεία των εμπνευσμένων νοημάτων που παραμένει αναλοίωτη στο μύθο (και σε κάθε μύθο) εξακολουθώντας να συναρπάζει την ανθρωπότητα.


Και στα comics, από το ξίφος του Ούθερ, περάσαμε στο ξίφος του Αρθούρου, με επόμενο το ξίφος του Γκάλαχαν, για να φτάσουμε στο ξίφος Grayscull του He Man το΄΄Ξίφος των Οιωνών΄΄ του Λάιονο των Θάντερκατς και πρόσφατα το Frostmourne του Arthas από το World of warcraft.

Η συνέχεια της ενασχόλησης με το μύθο από τους δημιουργούς που έρχονται…

Ενδεικτικά οπτικά Links για σκέψη…

Μέρλιν 1998 (Sam Neil): 

Monty Python & the Holy Grail (1974): 

Knights of the Round Table (1954): http://www.imdb.com/video/screenplay/vi3781558297/

First Knight 1995 (Lancelot-Richard Gere):

Ενδεικτικά ακουστικά Links …

Grave Digger-Excalibur 1999:

Το μυστηριακό The Secrets of Merlin: 

Το επικό Pendragon: 

To ατμοσφαιρικό Avalon:

Kamelot-Fourth Legacy 1999 (με τον πρώην τραγουδιστή Roy Khan):

The shadow of Uther:

Dominion 1996 (με τον πρώην τραγουδιστή Mark Vanderbilt):

Troubled mind:

Αναμνηστικά οπτικοακουστικά Links:

He-Man και το ξίφος του Grayscull: 

Thundercats και το ξίφος των Οιωνών…:


Arthas Goes to Icecrown Citadel with the damned Frostmourne To Become One With The Soul of Ner’zul (The Lich King):

———————————————————————————————————————————————————————

CT SPECIAL – ΚΛΑΣΣΙΚΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ
ΕΝΤΓΚΑΡ ΑΛΛΑΝ ΠΟΕ  – «Ο ΧΡΥΣΟΣ ΣΚΑΡΑΒΑΙΟΣ» 19/2/2012

Συντάκτης corto(Γιώργος Κοσκινάς)

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ & ΟΙ ΕΠΙΡΡΟΕΣ


Ένας μεγάλος ποιητής και συγγραφέας, ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε, επιδραστικός όσο ελάχιστοι στις επόμενες από αυτόν γενιές, πιστώνεται μεταξύ άλλων αριστουργημάτων και την δημιουργία του «Χρυσού Σκαραβαίου». Ο Αμερικανός Edgar Allan Poe, γεννημένος στην Βοστώνη της Μασαχουσέτης στις 19 Ιανουαρίου του 1809, άφησε πίσω του μια τεράστια πολιτιστική κληρονομιά. Δεκάδες συγγράμματα, ποιητικές συλλογές, αλλά και νουβέλες, απαρτίζουν ένα σημαντικότατο έργο, για να εκτιμηθεί και να αξιοποιηθεί από τον κόσμο του πνεύματος. Επίκαιρος σε κάθε εποχή, ο λόγος του είναι μια ανεξάντλητη πηγή πνευματικού πλούτου. Πολλοί έδωσαν λάθος ερμηνεία στο σύνολο της δουλειάς του, χαρακτηρίζοντας τον σαν έναν εκ των πρωτοπόρων της φανταστικής λογοτεχνίας και των βιβλίων τρόμου. Ο Πόε δεν επιδέχεται «ταμπέλες». Η γραφή του δεν είναι εφιαλτικά παραληρήματα, ούτε δείγματα ταραγμένης προσωπικότητας. Είναι απλά μια ματιά εντελώς ξεχωριστή και μια ιδιαίτερη προσέγγιση, σε θέματα με τα οποία ελάχιστοι συνάδελφοι του καταπιάστηκαν, φοβούμενοι ίσως τη μη αναγνώριση τους από τους κριτικούς και τους αναγνώστες.

Ο Πόε και κάθε φωτισμένος άνθρωπος, δεν έβαλε ποτέ εμπόδια και φραγμούς στη σκέψη του, και αυτό είναι ορατό σε όλα του τα κείμενα. Θα μπορούσε κανείς να πει, ότι αν ξεκινούσε την πορεία του αυτή στις μέρες μας, ίσως να θεωρούνταν ακόμη και αντιεμπορικός. Όμως, δύο και κάτι αιώνες μετά, είναι αναρίθμητες οι επιρροές του, επάνω σε κάθε μορφής τέχνη. Ο «Χρυσός Σκαραβαίος»( «The Gold-Bug»), ήταν η συμμετοχή του στον διαγωνισμό της εφημερίδας  Philadelphia Dollar Newspaper το 1843(το δημοσίευσε σε συνέχειες). Με αυτό του το πόνημα κέρδισε το πρώτο βραβείο των 100 δολαρίων, το μεγαλύτερο ποσό που κέρδισε για δημοσίευση δουλειάς του σε εφημερίδα… Ανήκει στην πρώτη περίοδο συγγραφής βιβλίων του, μαζί με τα «The Black Cat», «The Cask of Amontillado» και «The Fall of the House of Usher».

Ο ΠΟΕ & Ο ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ


Σχεδόν όλα του τα βιβλία μεταφέρθηκαν στην μεγάλη οθόνη, κι όχι μόνον μια φορά το καθένα! Επηρέασε πολλούς σκηνοθέτες, όπως ο άρχοντας του σασπένς Άλφρεντ Χίτσκοκ, που ενσωμάτωσε πολλά στοιχεία του Πόε στις ταινίες του, δίνοντας ένα πολύ γοητευτικό αποτέλεσμα. Ο Χίτσκοκ έδωσε βέβαια την δική του ερμηνεία και με μια πολλές φορές χιουμοριστική πινελιά, διαμόρφωσε ένα εντελώς προσωπικό ύφος, που κι αυτό με την σειρά του απέκτησε πολλούς μιμητές. Κι αν ο Χίτσκοκ επέλεξε τα στοιχεία που ταίριαζαν στις δικές του δημιουργίες, υπήρξαν άλλοι που απλά μετέφεραν στον κινηματογράφο τα βιβλία του Πόε. Η λίστα των ταινιών και των σκηνοθετών που επιχείρησαν κάτι τέτοιο, είναι τεράστια κυριολεκτικά! Θα την βρείτε στον πιο κάτω σύνδεσμο.

http://en.wikipedia.org/wiki/Edgar_Allan_Poe_in_television_and_film

Αυτός που σχεδόν έχτισε την καριέρα του, πάνω στις κινηματογραφικές παραγωγές των βιβλίων του Πόε, ήταν αναμφίβολα ο Roger Corman. Με πρωταγωνιστή τον Αμερικανό Christopher Lee, τον Vincent Price, μια σειρά ταινιών του Corman έμεινε στην ιστορία της έβδομης τέχνης σαν cult, ή πρώιμες σταγόνες τρόμου επί σκηνής! Μετέφερε στην μεγάλη οθόνη τα εξής βιβλία του Πόε.
House of Usher (1960)
The Pit and the Pendulum (1961)
The Premature Burial (1962)
The Raven (1963)
The Masque of the Red Death (1964)
The Tomb of Ligeia (1964)


Υπήρξαν πάρα πολλές αναφορές στις ταινίες του αυτές, που γυρίστηκαν με πενιχρά budget και χαρακτηρίστηκαν σαν b – movies, στο έργο του Πόε, αλλά και διασκευές πολύ ενδιαφέρουσες.
Ορισμένοι ακόμη  σκηνοθέτες που επένδυσαν στα κείμενα του Πόε, ήταν και οι Ernest Morris(The Tell-Tale Heart  – 1960), Antonio Margheriti(Castle of Blood  – 1964), Gordon Hessler(The Murders in the Rue Morgue  – 1971), Tim Burton(Vincent  – 1982) και πάρα πολλοί ακόμη. Ίσως σε ένα διαφορετικού τύπου αφιέρωμα, μας δωθεί η ευκαιρία να πούμε πολύ περισσότερα, για τις κινηματογραφικές μεταφορές των γρπατών του Πόε.
Ο «Χρυσός Σκαραβαίος» γυρίστηκε μόνον μια φορά,  το 1910 με τίτλο “The Golden Bug”(Γαλλική παραγωγή). Ίσως είναι το βιβλίο του συγγραφέα που συγκέντρωσε τα λιγότερα βλέμματα πάνω του, από τον κόσμο του θεάματος. Αξιοπερίεργο και πολύ μάλιστα, αφού σαν υπόθεση και μόνο παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον, ειδικά για κινηματογραφική μεταφορά, αφού και σασπένς έχει και ανατρεπτική πλοκή.

Η ΥΠΟΘΕΣΗ

Ο «Χρυσός Σκαραβαίος», είναι ένα από τα πιο «στρωτά» βιβλία του συγγραφέα, από αυτά δηλαδή που δεν έχουν τόσες αλληγορίες, ούτε έντονο ποιητικό λόγο. Συνεπώς είναι εύκολο να το κατανοήσει ο αναγνώστης και σε ελάχιστο χρόνο να τον καθηλώσει! Μοιάζει πολύ με βιβλία πειρατικών ιστοριών και χαμένων θησαυρών, όμως είναι κάτι πιο πέρα από αυτά. Οι κώδικες, ο μυστικισμός, οι παγίδες και το πεπρψμένο, είναι στοιχεία που το κάνουν να ξεχωρίζει, ανάμεσα σε όσα κινούνται σε αυτό το κλίμα θεματικά. Ο William Legrand έχει μια εμμονή στην αναζήτηση θησαυρών. Σε κάποια από αυτές του τις περιπέτειες, τον δακνώνει ένας σκαραβαίος, που για μια στιγμή μοιάζει στα μάτια του φτιαγμένος από χρυσό! Ενημερώνει το φίλο του(ο οποίος αφηγείται την ιστορία), ότι πρόκειται να πάει στο νησί Sullivan την Νότιας Καρολίνα, μαζί με τον έγχρωμο υπηρέτη του Jupiter. Ο Legrand αφήνει να πλανάται μια σκιά παράνοιας στο λόγο του… Θα βρει και θα πιάσει τον σκαραβαίο, που μοιάζει να έχει στη ράχη του μια μορφή σκελετού… Κάπου εκεί ο αφηγητής θα σταματήσει, καθώς επιστρέφει στο σπίτι του στο Charleston. Ο Legrand θα ανακαλύψει σύντομα ότι έχει να κάνει με μια πολύ καλά κρυμμένη οπτασία του, απ` αυτές που κηνυγούσε χρόνια. Έναν κρυμμένο θησαυρό, που για να βρει θα πρέπει να αποκρυπτογραφήσει τον «Χρυσό Σκαραβαίο»!

ΤΟ ΚΟΜΙΚΣ


Στην πρώτη του Αμερικάνικη έκδοση των Classics Illustrated, η κόμικς – εκδοχή κυκλοφόρησε με τον αριθμό 84, το 1952. Στην χώρα μας, η πρώτη του κυκλοφορία είχε τον αριθμό 244, από τα Κλασσικά Εικονογραφημένα των αδελφών Πεχλιβανίδη. Ακολούθησαν κι άλλες εκδόσεις του τίτλου, όπως αυτή με τον αριθμό 1191, απ` την οποία είναι και το εξώφυλλο του άρθρου.

———————————————————————————————————————————————————————

CT SPECIAL – ΚΛΑΣΣΙΚΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ
ΟΥΙΛΛΙΑΜ ΣΑΙΞΠΗΡ – «ΜΑΚΒΕΘ» 12/2/2012

Συντάκτης Velle(Βασίλης Μαρκουίζος)

Ο William Shakespeare (1564-1613), γεννήθηκε στο Στάτφορντ και υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους ποιήτες και θεατρικούς συγγραφείς όχι μόνο της χώρας και της εποχής του, αλλα διαχρονικά και παγκοσμίως.

Ως μέλος εξέχουσας οικογένειας, (με μητέρα κόρη γαιοκτήμονα και με πατέρα έμπορο όπου χάρη στις πολιτικές του διασυνδέσεις υπήρξε δήμαρχος του Στράτφορντ όταν ο Ουίλλιαμ ήταν τεσσάρων ετών), ο τρίτος από τα οχτώ παιδιά της οικογένειας Σαίξπηρ έμαθε νωρίς γράμματα, αλλά έγραψε ελάχιστα πράγματα μέχρι τα 18 του, εποχή που πρώτο λίγο είχε για εκείνον η μελέτη των Λατινικών και η απαγγελία-αποστήθιση ποιημάτων, με αποτέλεσμα την εν αγνοία του εξάσκηση της μνήμης και απαγγελίας, δύο τόσο απαραίτητων προσόντων για έναν ηθοποιό.

Και πράγματι στα 28 του βρίσκουμε τον Σαίξπηρ έναν ήδη φτασμένο ηθοποιό που έχει προχωρήσει και στην αριστοτεχνική συγγραφή θεατρικών έργων, αφήνοντας παρακαταθήκη στον πολιτισμό αριστουργήματα σκέψης και έκφρασης, όπως την τραγική ιστορία του Μακμπέθ.

Η υπόθεση.
Ο στρατηγός Μακμπέθ (Macbeth of Scotland), ξάδελφος του βασιλιά της Σκωτίας, Ντάνκαν (Duncan I of Scotland), γυρίζει θριαμβευτής στα μέρη του έχοντας καταστείλει ολοκληρωτικά μία επανάσταση.
Στο δρόμο όμως της επιστροφής, μαζί με τον φίλο του, τον στρατηγό Μπάνκο, πέφτει επάνω σε τρεις μάγισσες που του αποκαλύπτουν μία φοβερή προφητεία:
Ο Μακμπέθ θα γίνει βασιλιάς.

Αλλά και οι απόγονοι του Μπάνκο, βασιλείς θα γίνουν…
Ο Μακμπέθ εντυπωσιάζεται βαθιά από τα λεγόμενα των μαγισσών και εκμυστερεύεται στη γυναίκα του την προφητεία, αλλά και τη θέλησή του να σκοτώσει το βασιλιά.
Η λαίδη Μακμπέθ συμφωνεί.
Σύντομα το αίμα θα αρχίσει να κυλάει…

Ο Μακμπέθ μεθάει τους φρουρούς του βασιλιά όταν αυτός αποσύρεται για να κοιμηθεί και τον δολοφονεί με στιλέτο. Αμέσως μετά γυρίζει αθώα με τη γυναίκα του στα ιδιαίτερά τους.
Στη συνέχεια, όταν οι ευγενείς Μακντόφ και Λένοξ ζητούν να δουν τον βασιλιά, η δολοφονία αποκαλύπτεται και ο Μακμπέθ φορτώνει το έγκλημα στους δύο φρουρούς, τους οποίους φροντίζει να εξολοθρεύσει αμέσως για απονομή δήθεν άμεσης δικαιοσύνης, αλλά ουσιαστικά για να καλύψει τα ίχνη του.

Εντωμεταξύ, οι δύο γιοι του δολοφονημένου βασιλιά, ο Μάλκολμ και ο Ντόναλμπαιν, αναγκάζονται να το σκάσουν αμέσως απ’ τη Σκωτία γιατί νομίζουν ότι θα ακολουθήσει η σειρά τους.
Ο Μακμπέθ πολύ σύντομα αυτοανακυρήσσεται βασιλιάς.
Οι φόνοι όμως δεν γίνεται να σταματήσουν ακόμα…

Ο Μακμπέθ δεν μπορεί να ξεχάσει την προφητεία των τριών μαγισσών κι έτσι βάζει φονιάδες να σκοτώσουν τον φίλο του, στρατηγό Μπάνκο, όπως και το γιο του, Φληνς, για να εξασφαλιστούν οι φιλοδοξίες του.
Ωστόσο μόνο ο Μπάνκο πεθαίνει και ο Φληνς το σκάει…

Αν και ο Μακμπέθ και η σύζυγός του χαίρονται ματαιόδοξα τα προνόμια της βασιλικής τους ζωής, σύντομα αρχίζουν να έχουν τύψεις για τις πράξεις και σκέψεις τους, ακόμα περισσότερο τώρα που ο απόγονος του Μπάνκο είναι ζωντανός…
Ο Μακμπέθ αρχίζει να βλέπει τα φαντάσματα των δολοφονημένων, και δεν αργούν όλοι οι υπήκοοί του να αρχίσουν να αναρωτιούνται για το αν ο ηγεμόνας τους έχει τρελαθεί.
Κάτι πρέπει να γίνει και η μόνη λύση είναι μια επίσκεψη στις τρεις μάγισσες…

Εκείνες αποκαλύπουν στον Μακμπέθ ότι πρέπει να φυλάγεται από τον Μακντόφ και να μην ανησυχεί για άντρα που γεννήθηκε από γυναίκα, γιατί κανείς τέτοιος δεν μπορεί να τον σκοτώσει.
Επίσης, τού αποκαλύπτουν ότι ποτέ του δεν θα ηττηθεί παρά μόνο όταν ζωντανέψει το δάσος της Βερνάμης.
Από εκεί και μετά ακολουθεί η πτώση του ήρωα και η ειρωνία της προφητείας:
Ο Μακντόφ ενημερώνεται στην Αγγλία από τον Λένοξ για τις πράξεις του Μακμπέθ. Ο Μάλκολμ, ο Μακντόφ και ο στρατηγός Siward ο πρεσβύτερος κινούνται με στρατό εναντίον του.

Το δάσος της Βερνάμης ζωντανεύει και αυτό γιατί ο επιτιθέμενος στρατός ξεπροβάλλει μέσα απ’ αυτόν μεταμφιεσμένος με φύλλα και κλαδιά για παραλλαγή…
Ο Μακμπέθ πέφτει σύντομα πρόσωπο με πρόσωπο με τον Μακντόφ και τον προειδοποιεί ότι δεν θα πεθάνει από άντρα που γεννήθηκε από γυναίκα.
«Δεν γεννήθηκα, αλλά με τράβηξαν από τη μήτρα», απαντάει ουσιαστικά ο Μακντόφ (με καισαρική τομή δηλαδή) και μετά από μάχη τον αποκεφαλίζει…


Εντωμεταξύ η λαίδη Μακμπέθ έχει ήδη αυτοκτονήσει.
Και ο κύκλος των θανάτων κλείνει.

Παρατήρηση 1η:
Ο Shakespeare (παραποιώντας βέβαια γεγονότα της εποχής πριν απ’ αυτόν, καθώς και τον πραγματικό ρόλο των προσώπων του έργου –όσα δεν επινοήσε ο ίδιος-) μάς αφήνει ένα ακόμα  αριστούργημα στα πρότυπα των αρχαίων ελληνικών τραγωδιών και ταυτόχρονα φωτίζει την εξής σκοτεινή πτυχή: την τραγική ειρωνία της προφητείας, όπου ο ήρωας κάνει ό,τι μπορεί για να διαψεύσει τα αρνητικά της και ακριβώς απ’ αυτήν την προσπάθεια βοηθάει καθοριστικά να επαληθευθεί.
Από τον Οιδίποδα και πιο πριν, από τον Μακμπέθ και πιο μετά, η κατάληξη θα είναι πάντα οδυνηρή…

Παρατήρηση 2η:
Ο κόσμος μάλιστα του θεάτρου μέχρι σήμερα αναφέρεται στο έργο ως το: ΄΄Σκωτσέζικο έργο΄΄, γιατί πιστεύεται ότι στο κείμενο ο Shakespeare είχε χρησιμοποιήσει ξόρκια από αληθινές μάγισσες…

Αλίμονο αν τολμήσει κανείς (ιδίως στην πρεμιέρα) να το πει με το όνομά του! (http://en.wikipedia.org/wiki/Macbeth με τίτλο: Superstition and «the Scottish play» θα σας εξηγήσει πώς αντιμετωπιζόταν αυτό το ΄΄σφάλμα΄΄ από τον θεατρικό κόσμο…)

Από το σύνολο των απίστευτα πολλών Links, παρατίθενται τα ακόλουθα ως έναυσμα:

Από το εξαιρετικό heavy metal concept album “Thane to the Throne” των βετεράνων Jag Panzer (που δυστυχώς διαλύθηκαν πριν από κάποιους μήνες):

Το μαγικό “Tragedy of Macbeth”:

Το επικό “Three Voices of Faith”: 

H εκπληκτικη μίνι “Φούγκα σε Ρε μινόρε”: 

Το ατμοσφαιρικό “Thane of Cawdor”:

Ο κιθαρίστας του συγκροτήματος Chris Broderick στην εξαιρετική του σύνθεση για κλασσική κιθάρα “Downward Fall”:


Η ταινία Macbeth του Polanski (1971) στα αγγλικά με πορτογαλικούς υπότιτλους (συνδέστε τα link για να την δείτε):


Το ηχητικό αρχείο του θεατρικού στα Αγγλικά:

http://www.ejunto.org/Listen/TitlePage.aspx?TitleId=38

Το κείμενο στα Ελληνικά από τον Δημήτριο Βικέλα:

http://el.wikisource.org/wiki/%CE%9C%CE%AC%CE%BA%CE%B2%CE%B5%CE%B8/%CE%91#.CE.A0.CE.A1.CE.91.CE.9E.CE.99.CE.A3_.CE.A0.CE.A1.CE.A9.CE.A4.CE.97

Το τι άλλο κυκλοφορεί από Macbeth (παντα ενδεικτικά):

http://www.downeu.net/m/macbeth+%281971%29

———————————————————————————————————————————————————————-

CT SPECIAL – ΚΛΑΣΣΙΚΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ- «ΙΝΔΙΑΝΙΚΗ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ» 5/2/2012

Συντάκτης Dan Cooper(Στέλιος Σαρρής)

ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΠΕΡΙΓΡΑΦΟΝΤΑΙ

Στο τεύχος των «ΚΛΑΣΣΙΚΏΝ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΩΝ» με τίτλο ΙΝΔΙΑΝΙΚΗ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ περιγράφεται η μάχη του little big horn (1876), στην οποία το έβδομο σύνταγμα ιππικού των Η.Π.Α. υπό την ηγεσία του αντισυνταγματάρχη George Armstrong Custer σφαγιάσθηκε από τους Ινδιάνους Σιού, Λακότα και Τσεγιέν στους μαύρους λόφους της Μοντάνα. Ήταν μία από τις τρεις μεγαλύτερες ήττες Ευρωπαϊκού τύπου στρατευμάτων από ιθαγενείς κατά την διάρκεια του 19ου αιώνα. Οι άλλες δύο ήταν η ήττα των Άγγλων από τους Ζουλού στην Ιζαντλουάνα (1889) και η ήττα των Ιταλών από τους Αιθίοπες στην Άντουα (1896).

Η ΥΠΟΘΕΣΗ

Το 1874 ο αντισυνταγματάρχης George Armstrong Custer (στο τεύχος των κλασσικών αποκαλείται στρατηγός, επειδή στην διάρκεια του εμφυλίου πολέμου του είχε δοθεί προσωρινά ο βαθμός του αντιστρατήγου) ανακάλυψε χρυσάφι στους μαύρους λόφους της Μοντάνα σε περιοχή που ανήκε στους Ινδιάνους. Η είδηση αυτή προκάλεσε αθρόα είσοδο χρυσοθήρων στην περιοχή των Ινδιάνων. Ο στρατός αρχικά προσπάθησε να σταματήσει την είσοδο των λευκών στις ινδιάνικες περιοχές αλλά αυτό στάθηκε αδύνατον. Με δεδομένη την πίεση του τύπου αλλά και των αποίκων η πολιτική ηγεσία διέταξε το 1876 τον στρατό να καταλάβει την περιοχή και να περιορίσει τους Ινδιάνους σε reservations.


O Custer o οποίος ήταν ιδιαίτερα φιλόδοξος αλλά και απερίσκεπτα τολμηρός,  προηγήθηκε των υπολοίπων δυνάμεων του στρατού και με το 7ο σύνταγμα ιππικού ήρθε σε επαφή με μία πολύ μεγάλη συγκέντρωση Ινδιάνων στο little big horn. Υπερεκτιμώντας τις δυνάμεις του, έκανε μία σειρά από αλλεπάλληλα σφάλματα και επιτέθηκε στο στρατόπεδο των Ινδιάνων. Οι Ινδιάνοι απέκρουσαν την επίθεση, αντεπετέθησαν και τελικά εξόντωσαν τον ίδιο και τους 268 άνδρες που ήταν μαζί του.

ΤΟ ΚΟΜΙΚΣ

Το θέμα του συγκεκριμένου τεύχους της ελληνικής έκδοση των Κλασσικών Εικονογραφημένων δεν υπάρχει στην αντίστοιχη Αμερικανική έκδοση. Αυτό φαίνεται αρκετά περίεργο αφού η συγκεκριμένη μάχη για τον μέσο Αμερικανό ανήκει στην σφαίρα της εποποιίας. Το πιο πιθανό είναι ότι αποτελεί τμήμα κάποιου από τα special issues των Classics Illustrated που αναφέρονται στην εποποιία της άγριας δύσης. Σε αυτό συνηγορούν τόσο ο  αριθμός των σελίδων της κύριας ιστορίας του τεύχους που είναι ασυνήθιστα μικρός (32) όσο και το γεγονός πως για να συμπληρωθεί ο απαραίτητος αριθμός των 48 σελίδων προστίθεται ένα κομμάτι 15 σελίδων από την «εικονογραφημένη ιστορία του αεροπλάνου» που αποτελούσε επίσης special issue των Classics Illustrated.

Όσον αφορά την ίδια την ιστορία της μάχης η «Ινδιάνικη περιπέτεια» ακολουθεί τον διαδεδομένο μύθο του μοναδικού λευκού ανιχνευτή που επέζησε και αφηγείται την μάχη.

Το κομμάτι των 15 σελίδων από την «εικονογραφημένη ιστορία του αεροπλάνου» που θα έπρεπε ορθότερα να λέγεται «εικονογραφημένη ιστορία της πτήσεως», αρχίζει από την αρχαιότητα και σταματάει στην πρώτη πτήση με αερόστατο χωρίς να δούμε κάποιο σκίτσο αεροπλάνου.

ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΣΤΗΝ ΜΑΧΗ – LINKS

Η τελευταία μάχη του Custer ή όπως είναι γνωστή στις Η.Π.Α.  Custer’s last stand έχει πάρει διαστάσεις θρύλου στην λαϊκή αμερικανική κουλτούρα. Αποτέλεσμα  αυτού του γεγονότος είναι η πολλαπλή απεικόνιση της σε διάφορες μορφές τέχνης, όπως πίνακες, βιβλία, κινηματογραφικές ταινίες, λαϊκά αναγνώσματα, τηλεοπτικές σειρές, ακόμη και video games.

INTERNET LINKS

Little Bighorn Battlefield National Monument http://en.wikipedia.org/wiki/Battle_of_the_Little_Bighorn


Friends of the Little Bighorn Battlefield

The Little Big Horn Associates

custerwest.org  

The Battle of Little Bighorn:


eyewitness account by Tantanka Iyotake (Lakota Chief Sitting Bull) pdf .

100 Voices: Sioux, Cheyenne, Arapaho, Crow, Arikara Ινδιάνοι που έζησαν την μάχη του Little Bighorn

Friends Of The Little Bighorn Battlefield


Custer Battlefield Historical and Museum Association

ΑΓΓΛΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Η αγγλική βιβλιογραφία για την μάχη του Little Big horn είναι κυριολεκτικά ανεξάντλητη. Ένα μεγάλο μέρος της μπορείτε να βρείτε στο σχετικό άρθρο της wikipedia.

Ένα εξαιρετικό άρθρο υπάρχει στο τεύχος του Δεκεμβρίου του 1986 του  National Geographic, Vol. 170, No. 6 και είναι το Ghosts on the Little Bighorn: Custer and the warriors of the plains.

Επίσης ένα πολύ καλογραμμένο και αναλυτικό άρθρο υπάρχει στο βιβλίο ”the soldiers” της σειράς “the old west” των TIME LIFE BOOKS.

Παρακάτω παραθέτω ένα μικρό δείγμα της βιβλιογραφίας στα Αγγλικά:

1.    Barnard, Sandy, Digging into Custer’s Last Stand. Huntington Beach, California: Ventana Graphics, 1998. ISBN 0-9618087-5-6.
2.    Brininstool, E. A., Troopers With Custer. Mechanicsburg, Pennsylvania: Stackpole Books, 1994. ISBN 0-8177-1742-9.
3.    Dickson, Ephriam D. III. «Prisoners in the Indian Camp: Kill Eagle’s Band at the Little Bighorn,» Greasy Grass 27 (May 2011): 3-11.
4.    Miller, David, H., Custer’s Fall: The Native American Side of the Story, University of Nebraska Press, 1985. ISBN 0-452-01095-0.
5.    Panzeri, Peter, Little Big Horn, 1876: Custer’s Last Stand. London, UK: Osprey, 1995. ISBN 1-85532-458-X.
6.    Perrett, Bryan. Last Stand!: Famous Battles Against the Odds London: Arms & Armour, 1993. ISBN 1-85409-188-3.
7.    Philbrick, Nathaniel. «The Last Stand: Custer, Sitting Bull, and The Battle of The Little Bighorn». Viking Press, 2010. ISBN 978-0-14-242769-9
8.    Sarf, Wayne Michael, The Little Bighorn Campaign: March–September 1876, Conshohocken, Pennsylvania: Combined Books, 1993. ISBN 1-58097-025-7.
9.    Sklenar, Larry. To Hell with Honor, General Custer and the Little Big Horn, Norman, University of Oklahoma Press, 2000. ISBN 0-8061-3472-0.
10.    Wert, Jeffry D. Custer: The Controversial Life of George Armstrong Custer. New York: Simon & Schuster, 1996. ISBN 0-684-81043-3.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Περιοδικό ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΕΥΧΟΣ: 027, 11/1998 «ΛΙΤΛ ΜΠΙΓΚ ΧΟΡΝ» (25 ΙΟΥΝΙΟΥ 1876) Η συντριβή του Αμερικανικού Ιππικού


TV & Films  

Το 1912, βλέπουμε την πρώτη ταινία (βουβή) για την μάχη Custer’s Last Fight.
Το 1936 το film serial Custer’s Last Stand  με πολλά φανταστικά στοιχεία.
Το 1941 ίσως η πιο γνωστή ταινία They Died with Their Boots On επίσης με πολλά φανταστικά στοιχεία και πρωταγωνιστή τον Errol Flynn στον ρόλο του Custer.

Η σκηνή της μάχης στο φίλμ του 1948 Fort Apache είναι εμπνευσμένη από το Little Bighorn.

Το 1954 το western Sitting Bull.

Tο 1958 η Walt Disney Studios παράγει το film Tonka για ένα άλογο του 7ου συντάγματος που επέζησε της σφαγής και αφηγείται την ιστορία από την πλευρά των Ινδιάνων.

Το 1963 σε ένα επεισόδιο της σειράς The Twilight Zone με τίτλο «The 7th Is Made Up of Phantoms», 3 στρατιώτες της εθνοφρουράς μεταφέρονται στον χρόνο, πολεμούν και σκοτώνονται στο πλευρό του Custer.

Tο 1965 το film The Great Sioux Massacre.

Το 1967 η τηλεοπτική σειρά Custer, με πρωταγωνιστή τον Wayne Maunder (17 επεισόδια).

Tο 1967 το film Custer of the West .

Tο 1970 το film Little Big Man (μεγάλος ανθρωπάκος)με πρωταγωνιστή τον Dustin Hoffman.

To 1977 το film The Court-Martial of George Armstrong Custer.

Η τηλεοπτική mini σειρά Son of the Morning Star.
Το 2007 το Docu-drama του BBC για την μάχη που θεωρείται από πολλούς η καλύτερη ταινία/ντοκυμαντέρ για την μάχη.

Βρίσκεται και στο http://custer.over-blog.com/article-10444776.html

ΜΟΥΣΙΚΗ

Το 1960, ο τραγουδιστής της country Johnny Horton στο album Johnny Horton Makes History είχε το τραγούδι «Comanche (The Brave Horse)» για το μοναδικό άλογο επιζώντα της μάχης.
Το 1960 ο Larry Verne στο τραγούδι «Please, Mr. Custer (I don’t wanna to go)» μιλάει για έναν στρατιώτη που δεν θέλει να πάρει μέρος στην μάχη.
Το γερμανικό group της power metal, Running Wild στο άλμπουμ Blazon Stone συμπεριλαμβάνει το τραγούδι «Little Big Horn».
Το ροκ συγκρότημα White Lion στο άλμπουμ Return Of The Pride έχει ένα τραγούδι με τίτλο «Battle at Little Big Horn».
Το 1988, ο Βρετανός Rick Wakeman συνέθεσε το τραγούδι «Custer´s Last Stand».
video games
Tο video game Darkest of Days .
Αναφορές υπάρχουν και στο computer game Age of Empires III: The War Chiefs.


ΠΑΙΓΝΙΔΙ
Η μάχη στο litlle big horn μας έδωσε αφορμή για ατέλειωτες ώρες παιχνιδιού στα παιδικά μας χρόνια. Πολλές εταιρείες τόσο αμερικανικές (ideal, marx) αλλά και γαλλικές (starlux), γερμανικές (elastolin),  ιταλικές (atlantic) και αγγλικές (herald, timpo, britains), παρήγαγαν στρατιωτάκια με τους άνδρες του 7ου συντάγματος ιππικού στην τελευταία τους μάχη.

———————————————————————————————————————————————————————-

CT SPECIAL – ΚΛΑΣΣΙΚΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ

ΙΟΥΛΙΟΣ ΒΕΡΝ – «ΑΠΟ ΤΗ ΓΗ ΣΤΗΝ ΣΕΛΗΝΗ» 16/1/2012

Συντάκτης corto

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ & ΟΙ ΕΠΙΡΡΟΕΣ

Ένα από τα βιβλία του μεγάλου Γάλλου συγγραφέα Ιούλιου Βερν(Jules Verne), που θεωρήθηκε δικαιολογημένα σαν πολύ μπροστά από την εποχή του, αλλά και προφητικό, ήταν το «Από την γη στην Σελήνη»( De la Terre à la Luneπέμπτο κατά σειρά βιβλίο του συγγραφέα). Η πρώτη του έκδοση το 1865, καταγράφεται σαν μια από τις πρώτες προσεγγίσεις σε αυτό το θέμα(διαστημικά ταξίδια), ενώ οι δυνατές δόσεις χιούμορ που συνδυάζει, το κάνουν απολαυστικό μέχρι την τελευταία σελίδα.

Δέκα χρόνια μετά την πρώτη του εμφάνιση στα βιβλιοπωλεία, οι επιρροές άρχισαν να φαίνονται και σε άλλες μορφές τέχνης. Ο Jacques Offenbach θα γράψει την μουσική για την όπερα Le voyage dans la lune(1875), που είναι βασισμένη πάνω στο βιβλίο αυτό του Βερν. Ο H. G. Wells, θα δανειστεί πολλά στοιχεία από το βιβλίο και το 1901 θα δημοσιεύσει το δικό του The First Men in the Moon, ενώ έναν χρόνο μετά, η πρώτη ταινία επιστημονικής φαντασίας, το A Trip to the Moon του πρωτοπόρου Georges Méliès, θα δώσει μορφή και εικόνες στην αφήγηση του Βερν, σε μια διασκευή του σκηνοθέτη, που όμως δείχνει φανερά τις επιρροές του. Η πρώτη μεταφορά του From the Earth to the Moon στον κινηματογράφο, ίσως και η πιο επιτυχημένη και πιστή στο βιβλίο, είναι το ομώνυμο φιλμ του 1958, από την RKO Pictures, με πρωταγωνιστές τους Joseph Cotten και George Sanders(σκηνοθεσία Byron Haskin). Μια ενδιαφέρουσα κωμική εκδοχή, είναι και το Rocket to the Moon του 1967, των Βρετανών Burl Ives και Terry-Thomas. Το «Από τη Γη στη Σελήνη», θα γίνει μέχρι και video game, με τίτλο Voyage: Inspired by Jules Verne, ενώ η Γαλλική Disneyland θα δημιουργήσει ξεχωριστό χώρο, αφιερωμένο σε όσα περιγράφονται στο βιβλίο, με το όνομα Space Mountain: De la Terre à la Lune.

Η ΥΠΟΘΕΣΗ

Με το τέλος του εμφύλιου πολέμου στην Αμερική, στο Gun Club της Βαλτιμόρης, ένα κλαμπ απόμαχων κυρίως αξιωματικών που σχεδιάζει νέα όπλα, ο πρόεδρος της λέσχης Barbicane ρίχνει μια τρελή ιδέα. Υποστηρίζοντας ότι σύμφωνα με τους υπολογισμούς του, ένας πύραυλος κατάλληλα κατασκευασμένος, μπορεί να εκτοξεύσει ένα βλήμα στο φεγγάρι, καλεί τους συνάδελφους του να συμμετέχουν στην υλοποίηση της κατασκευής αυτής. Ο ανταγωνισμός δεν θα αργήσει να κάνει την εμφάνιση του, όταν ένας παλιός αντίπαλος στα πεδία των μαχών, ο λοχαγός Nicholl από την αντίστοιχη λέσχη της Φιλαδέλφεια, στοιχηματίζει στην αποτυχία του παράτολμου σχεδίου. Τα 1000 δολάρια του στοιχήματος που προσφέρει ο Nicholl, πολλαπλασιάζονται από τις συμμετοχές των Ευρωπαϊκών χωρών και άλλων Αμερικανών επιχειρηματιών και φτάνουν στο ποσό των 4 εκατομμυρίων! Τα υπόλοιπα καλύτερα να τα διαβάσετε στο βιβλίο, ή στην εικονογραφημένη του εκδοχή από τα Κλασσικά, παρά να σας τα περιγράψουμε! Πάντως, υπήρξε και συνέχεια με το Around the Moon, για το οποίο θα μιλήσουμε σε άλλη παρουσίαση.

Το βιβλίο αυτό του Ιούλιο Βερν γνώρισε πολλές εκδόσεις στην χώρα μας, με πιο δημοφιλή όλων αυτής των εκδόσεων Αστέρος, μια εκδοτική που εξέδωσε ολόκληρο το έργο του. Στα συν της έκδοσης, τα υπέροχα wrap cover(με την συνέχεια της εικόνας στο οπισθόφυλλο), αλλά και οι όμορφες εικονογραφήσεις, που πραγματικά μαγεύουν. Την σειρά αυτών των βιβλίων σας την είχαμε παρουσιάσει σε παλιότερο άρθρο, στο οποίο μπορείτε να ανατρέξετε για επιπλέον στοιχεία. Στην Γαλλία το βιβλίο κυκλοφόρησε για πρώτη φορά από τις εκδόσεις του Pierre-Jules Hetzel, με τις εξαιρετικές εικονογραφήσεις του Edouard Riou, τις οποίες περιείχε η έκδοση Αστέρος στη χώρα μας!

ΤΟ ΚΟΜΙΚΣ

Η Ελληνική έκδοση των Κλασσικών Εικονογραφημένων(295 τεύχη στην πρώτη της περίοδο), κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1951 και το κοινό αγκάλιασε την προσπάθεια αυτή των αδελφών Πεχλιβανίδη από το πρώτο κιόλας τεύχος. Το «Από τη Γη στη Σελήνη» ήταν στο τεύχος 74(στην πρώτη έκδοση). Στην Αμερική, στην έκδοση των Classics Illustrated του 1944(για την ακρίβεια, κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1953), συμπεριλήφθηκε στο τεύχος 105. Να αναφέρουμε σε αυτό το σημείο, κάτι που θα μας απασχολήσει και στις υπόλοιπες παρουσιάσεις. Το εξώφυλλο του βιβλίου στην έκδοση των Κλασσικών Εικονογραφημένων, είναι το ίδιο σε όλες τις εκδόσεις στην χώρα μας από τους αδελφούς Πεχλιβανίδη, αλλά και σε αυτήν των Classics Illustrated. Σε πολλές άλλες περιπτώσεις, θα δείτε διαφοροποίηση στα εξώφυλλα, ειδικά σε αυτά της τρίτης περιόδου(10 δραχμών).

ΠΗΓΕΣ & ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΙ ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

Πολύτιμα στοιχεία και φωτογραφίες, αντλήσαμε από τα παρακάτω link.

http://en.wikipedia.org/wiki/From_the_Earth_to_the_Moon

http://en.wikipedia.org/wiki/Jules_Verne

http://jv.gilead.org.il/evans/illustr/

http://www.greekcomics.gr/

http://www.jahsonic.com/2006Jan02.html

http://harringtonbooks.uk/

http://poeforward.blogspot.com/

http://jv.gilead.org.il/

http://monstermoviemusic.blogspot.com/

Αλλά και από το βιβλίο του Κυριάκου Κάσση

«Ελληνική Παραλογοτεχνία & Κόμικς»

Δείτε και το trailer της ταινίας του 1958.

Ολόκληρη η ταινία εδώ, σε τμήματα! Κλικάρετε τα παρακάτω και την συναρμολογείτε!

———————————————————————————————————————————————————————-

CT SPECIAL – ΚΛΑΣΣΙΚΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ – Συρανό ντε Μπερζεράκ 29/1/2012

Συντάκτης filip58

Φίλιππος Δημητριάδης


Ο Συρανό ντε Μπερζεράκ είναι το αριστούργημα του γάλλου Εδμόνδου Ροστάν και αποτελεί ένα από τα…διαχρονικά μπεστ σελερ της λογοτεχνίας που το 1897 έσπασε το μέχρι τότε προηγούμενο ρεκόρ της πιο πολυπαιγμένης θεατρικής παράστασης με περισσότερες από 500 παραστάσεις εκείνη την εποχή, μιλάμε δηλαδή για…blockbuster! Η επιτυχία συνεχίστηκε και τους επόμενους αιώνες, είτε με θεατρικές παραστάσεις, είτε με πλήθος κινηματογραφικών ταινιών, με γνωστότερη όλων την ταινία με πρωταγωνιστή τον Γάλλο Ζεράρ Ντεπαρντιέ.


Η μεγάλη επιτυχία του έργου του Ροστάν οφείλεται κατά κύριο λόγο στα έντονα συναισθήματα που ξεσηκώνει ο πρωταγωνιστής του έργου, τον οποίο η φύση αδίκησε κατάφωρα, δίνοντάς του μια υπερβολικά μεγάλη μύτη …(ας μην ξεχνάμε ότι την εποχή εκείνη δεν είχε ακόμη εφευρεθεί η πλαστική χειρουργική!).


Το έργο διατρέχει όλη την ζωή του Συρανό και περιστρέφεται γύρω από την προσπάθειά του να γίνει ο καλύτερος ξιφομάχος της Γαλλίας, ώστε ο κόσμος να ασχολείται με τα ανδραγαθήματά του και όχι με το μέγεθος της μύτης του! Σ αυτή την διαδρομή όμως επέρχεται και ένα μεγάλο ερωτικό δράμα και για όλα αυτά μπορείτε να διαβάσετε την γλαφυρή αναπαράσταση από τις σελίδες των Κλασσικών Εικονογραφημένων.

Η ταινία του 1950 ολόκληρη!

Απόσπασμα από την ταινία του 1990

Απόσπασμα από την ταινία του 1987 με τον Στήβ Μάρτιν, σε μια εντελώς διαφορετική εκδοχή του έργου του Ροστάν, προσαρμοσμένη ανάλογα στην εποχή.

———————————————————————————————————————————————————————-

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: